Muziek

De tijden dat je nog echt goed moest kunnen zingen om hoog in de top 40 te komen, zijn al een tijdje voorbij. Eigenlijk kan iedereen die een beetje onder de douche kan zingen en er goed uitziet een hitje scoren. Met de nieuwste technieken is dat allemaal heel makkelijk; in onderstaand filmpje zie je hoe die hitjes tot stand komen…

Eerste maandag van de maand, 12:00, ring the alarm! Tijd dus voor nieuwe muziek in de nieuwe serie “Tommy’s Alarmschijven” (vandaag wordt het nationale alarmsysteem overigens niet getest, want het is Dodenherdenking). Hier zijn ze dan toch:

• Bob Sinclar – La La Song: de nieuwe hit van Bob Sinclar blijft minstens zo hard hangen als Love Generation. Daarbij komt nog dat refrein van de ‘La La Song’ wel heel makkelijk mee te blèren is, zelfs als je al wat op hebt. Een mooie aanloop naar de zomerhits die er ongetwijfeld aan zitten te komen!
• Jada – American Cowboy: schijnbaar al een paar maandjes uit, maar ik hoorde ‘m voor het eerst in de afgelopen aflevering van House. Jada is weer een nieuw meidengroepje uit de States. Vanzelfsprekend zijn de eerste hits van dergelijke groepjes altijd erg ‘catchy’ en dat is ook met deze zeker het geval!
• Noisettes – Don’t Upset The Rhythm komt volgens mij uit een of ander reclamespotje, maar ik heb geen idee welke. Dat dat toch grote hits kunnen worden bewees City to City natuurlijk al een jaar of tien geleden met ‘The Road Ahead’. Wie de Noisettes zijn weet ik niet, het zweeft het een beetje tussen Roisin Murphy en de Ting Tings in, met een vleugje Krezip toch wel. Luister zelf maar anders…
• Captcha – Close 2 Me is weer zo’n gezellig dertien-in-een-dozijn (maar toch wel aardig) dansbaar liedje. Verder weinig over te zeggen; zal het vast wel goed doen op je iPod terwijl je in de zon ligt!

En dan de echte klapperrrr van de week: Little Boots – New In Town! “I’m gonna take you out tonight…”

Volgende week weer een aflevering van ‘Vergeten hits’ en over een maand natuurlijk weer nieuwe muziek!

De (wansmaak)woensdag is tien minuten geleden al geëindigd, maar omdat de laatste blogpost alweer van dinsdag was, vond ik toch dat ik maar iets moet schrijven. In de komende blogposts op woensdag ga ik het hebben over vergeten hits (muziek, dus). Die nummers waar iedereen tien jaar geleden massaal gek van werd, maar die nu niemand meer kent. Een van de leukere onderdelen uit het BNN-programma ‘Doe Maar Normaal’ is toch wel het item ‘vier op een rij’, waarbij de kandidaten uit een rijtje van vier personen één artiest moeten zoeken die tien jaar geleden een keer een hitje had. Het zijn dat soort artiesten, met dito nummers, die in deze serie zullen verschijnen!

Vandaag aan de beurt: de dames van Double Date. In tegenstelling tot vandaag maakte Nederland zich in 1999 nog wél druk om het Eurovisie Songfestival. Er werd toen nog een Nationaal Songfestival georganiseerd, en de beste act daarvan zou Nederland vertegenwoordigen in Jeruzalem. Dat werd uiteindelijk Marlayne met het nummer ‘One Good Reason’, maar Marlayne kreeg lang niet zoveel publiciteit als Double Date. Wie waren dat dan weer? Producers Flamman & Abraxes (de mannen achter de Party Animals en hun eigen hitje Good To Go) zaten kennelijk in een carrièredipje (de 90’s-tijd liep op zijn eind), en toen de NOS ze vroeg om een nummer te schrijven voor het songfestival, wilden ze daar maar al te graag aan meewerken. De jongens schreven ‘An Email To Berlin’, en sindsdien is het nooit meer goedgekomen met het songfestival in Nederland. De dames van Double Date (waarschijnlijk willekeurig ergens van de straat geplukt) konden nog geen noot niet vals zingen! Nouja, zie het filmpje (dat kapsel van Paul de Leeuw!).

Volgende week weer een succesverhaal van vroeger; hier nog een klein toetje in de vorm van een vrolijk vergeten nummertje: S.O.A.P. – This Is How We Party!

Heb je je ooit afgevraagd hoe Daft Punk toch zijn muziek maakte? Vandaag verscheen het antwoord op YouTube. Als je wel eens wat scant, weeet je wat voor gejengel die apparaten produceren. Daar zit muziek in, dacht een of andere techneut, en hij componeerde Bohemian Rhapsody, met als instrumenten: een scanner, een floppydrive en twee oude computers. Daar kan Daft Punk niet tegenop denk ik…

De veroordeling van de beheerders van The Pirate Bay, die jarenlang de thuishaven was (en nog steeds is) voor zogeheten ‘torrents’, waarmee zowel legaal als illegaal materiaal kan worden gedownload, heeft nogal wat stof doen opwaaien. Het gebeurt niet vaak dat zoveel mensen kritiek hebben op een uitspraak van een rechtbank en dat er tegelijkertijd zoveel economische belangen op het spel staan. Nog minder vaak zie je dat de verdedigende partij zich als echte ‘piraten’ opstelt. De fundamentele principes van auteursrecht worden aan de tand gevoeld. Wáárom krijgen artiesten überhaupt betaald?

Muziek, films, boeken, teksten, software: het valt allemaal onder de noemer ‘intellectuele werken’. In feite is dat dus alles wat je door gewoon creatief te zijn kunt produceren. Onze economie is gebaseerd op principes van vraag en aanbod: bied je iets aan waar veel vraag naar is, dan kun je veel geld verdienen. Je word dan als het ware beloond voor je nuttige toevoeging aan de maatschappij. Dat systeem werkt prachtig met alles wat tastbaar is: schapen, auto’s, drugs, noem maar op. Ook diensten, zoals de kapper of je internetprovider, passen daar prima in. Het draait allemaal om schaarste: er zijn maar een beperkt aantal mensen die voor kapper hebben gestudeerd, en omdat er meer vraag dan aanbod is, stijgt de prijs voor een knipbeurt (immers, als de kapper mag kiezen wie hij knipt, kiest hij degene die het meeste geld biedt).

Er zijn dingen die niet zo goed in dit model passen. Zo is er het probleem van de publieke goederen. Publieke goederen zijn goederen of diensten die kostbaar zijn om te produceren, maar die eenmaal geproduceerd iedereen in de samenleving ten goede komen. Voorbeelden zijn bijvoorbeeld het wegennet in Nederland. Het probleem met de publieke goederen is dat niemand ervoor wil betalen, maar iedereen er gebruik van wil maken. Om dit probleem op te lossen, hebben we belastingen ingevoerd, zodat iedereen verplicht is te betalen voor de goederen waar je tenslotte ook profijt van hebt.

Voor intellectuele werken werkt het ook ongeveer zo. Er is bij intellectueel materiaal geen sprake van schaarste: eenmaal geproduceerd kun je een liedje of boek eindeloos kopiëren. Vroeger, toen boeken nog door monniken werden overgeschreven, lag dat anders, maar tegenwoordig is het met internet zo gepiept. Wat dat betreft lijken de intellectuele goederen dus op publieke goederen: niemand wil ervoor betalen, iedereen wil het gebruiken. Het auteursrecht bepaalt dat artiesten en schrijvers het recht hebben om te bepalen wat er met hun werk mag gebeuren. Alles wat je zelf bedenkt, is in de meeste gevallen dus jouw intellectuele eigendom. Artiesten (of meestal de platenmaatschappijen) krijgen van de wet dus het recht om een kunstmatige schaarste te creeëren. Zo kunnen de artiesten toch verdienen aan wat ze produceren en is er een reden om te ‘blijven zingen’.

Waar gaat het de laatste jaren mis? Doordat we tegenwoordig allemaal supersnel internet hebben, is het delen van muziek, films en ander materiaal een kwestie van seconden geworden. Niet zo fijn voor de platenmaatschappijen dus: als iedereen maar kan kopiëren, dan is er geen schaarste meer en valt er niets meer te verdienen. Om hun businessmodel te beschermen, hebben de platenmaatschappijen vervolgens naar manieren gezorgd om te voorkomen dat liedjes zomaar kunnen worden gekopieerd. Dat had allesbehalve het gewenste effect: de beveiligde liedjes konden soms niet worden afgespeeld of werkten alleen op mp3-spelers van een bepaald merk, terwijl de onbeschermde, ‘illegale’ mp3’s het natuurlijk gewoon prima deden. Waarom dan legaal kopen?

Het staat buiten kijf dat artiesten, schrijvers en programmeurs op de een of andere manier iets moeten terugzien voor hun werk, al is het maar omdat er anders weinig meer geproduceerd zal worden. Ik denk wel dat er nagedacht moet worden over of ‘intellectueel eigendom‘ nog wel het juiste model daarvoor is. Hoewel ons copy-paste- en downloadgedrag van tegenwoordig niet zo netjes is, heeft het wat mij betreft ook een positief effect. Het klinkt als een open deur, maar doordat we tegenwoordig zo makkelijk toegang hebben tot allerlei materiaal, kan er makkelijker gebruik van worden gemaakt. Als ik voor ieder plaatje dat op deze blog komt te staan eerst een contract moet tekenen of geld moet betalen, is de lol er snel vanaf. Wat dan wél een goed model zou zijn is nog de vraag. Een intellectuele-werkenbelasting? Klinkt lastig, want dat zou dan op wereldwijd niveau moeten worden afgesproken. Er is ook al een keer voorgesteld om zo’n belasting in de prijs van je internetabbonement te stoppen. Wat het ook gaat worden, er zal iets moeten veranderen. Misschien is het wel genoeg als online winkels zoals iTunes nog lagere prijzen en nog meer gemak gaan bieden (waarom zou je dan nog moeilijk doen met torrents?) of als artiesten op andere manieren geld gaan verdienen. Ik denk dat dat wel lukt; creatief zijn ze namelijk wel.

Nog even snel een muziekmaandagje posten voordat de maandag alweer voorbij is! Wat een jetlag krijg je toch van die zomertijd. In ieder geval, mijn leuke-liedjes-lijst (allitereert dat even lekker!) staat weer vol met kneiters van hits:

• Lilly Allen – The Fear
  Lily Allen kennen we natuurlijk van ‘Smile’ en van haar versie van Oh My God van de Kaiser Chiefs. Dit liedje komt van haar nieuwe CD (It’s Not Me It’s You) en is lekker lente-ig.

• Florence and the Machine – Kiss With A Fist
  Het leuke liedje uit de Nike+ reclame is met Google gelukkig zo gevonden! Geen idee hoe oud het precies is, maar het is wel lekker vrolijk (hoewel het over een typische relatie-ruzie gaat). Liedje is niet echt nieuw (juni 2008) maar er zijn wel meer nummers die pas na een optreden in een reclame bekend werden (herinner je je The Road Ahead nog? of Groove Armada’s Spa-liedje My Friend?)

• Junkie XL ft. Elektro-Cute – Mad Pursuit
  Junkie XL werd pas echt bekend met z’n remix van Elvis’ Little Less Conversation. Eigenlijk was dat een van z’n minder spectaculaire platen. Veel eerder al scoorde hij een bescheiden hitje met ‘Zerotonine’ en ook dit nieuwe liedje mag er zijn.

• The Prodigy – Take Me To The Hospital
  Een tijdje geleden was in het nieuws dat de sirene van een ambulance tegenwoordig ook op je autoradio te horen is. Het lijkt wel alsof de Prodigy aan de nieuwe proef meedoet. In de track zit namelijk het geluid van zo’n sirene verwerkt, en de eerste paar keren luisteren stoor je je daar gigantisch aan. Daarna kom je erachter dat, van het nieuwe album, dit toch wel de plaat is die het dichtst bij de ‘oude’ Prodigy komt. En oh, wat ben ik jaloers op m’n broertje, want die kan ze live zien op Rock Werchter (net als Röyksopp, Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, Coldplay, The Killers, Oasis, Lily Allen, Boys Noize en nog tachtig artiesten…wat een line-up).

• Yuksek ft. Chromeo – So Down
  De opvolger van Daft Punk (voorzover nodig, ze bestaan immers nog) heet Yuksek. Deze Fransman bracht van zijn album eerst ‘Tonight‘ uit (de Kris Menace mix daarvan is gaaaf!), een knaller van wereldformaat. Van diezelfde CD komt het iets rustigere, maar wel zo zomerse ‘So Down’. Heeft ook wel wat weg van Kraak & Smaak trouwens…

Tijd voor een quizje op deze druilerige donderdag. Hieronder zie je een aantal grafiekjes die elk een bekend nummer voorstellen. Raad jij ze allemaal (ik wel namelijk)? Klik op ‘lees meer’  voor de plaatjes (de antwoorden staan onderaan).

(more…)