donderdag 29 juli 2010

U vraagt zich af wat dit voor ei is. Het antwoord: dikke vette speakers! Gisteren kwam huisgenootje Lizan aanzetten met deze mobiele speaker-units, waarmee je overal waar je een MP3-speler bij de hand hebt mensen kunt lastigvallen met je favoriete muziek. Tien euro bij de Aldi, dus ik en Iris dachten die even te gaan halen. Dat bleek een lastige opgave, want de Aldi op de Woenselse Markt had ze niet meer en de twee Aldi’s die ik daarna in de stad langsging waren ook out of stock. Natuurlijk zijn we niet voor een gat te vangen en zo gebeurde het dat we alle zes Aldi’s die Eindhoven rijk zijn op één dag van binnen gezien hebben. Maar dan heb je ook wat! Gaan flink hard die dingen… Opladen kan per USB en dan kunnen ze een uurtje of 7 mee!

Tot mijn verbazing zie ik dat de laatste post hier alweer van een week geleden is; de tijd gaat echt snel. De afgelopen week was druk, vol met tentamens, dingen regelen en (gelukkig ook) feest vieren. Om te beginnen met de eerste: van zaterdag tot en met dinsdag had ik me in mijn kamer (en afwisselend op het balkon met een lekkere ijslolly) opgesloten, om daar op woensdag, D-day, vele malen slimmer uit te komen en tentamen te maken voor het vak in mijn master waarvoor een kleine duizend pagina’s literatuur op de rol stonden. Onderwerp: modernisering van de wereld en Nederland in de 19e en 20e eeuw en de rol van technologie daarbij. Smullen, zeker voor iemand zoals ik die liever vooruit kijkt en op de middelbare school daarnaast ook heel slecht was in geschiedenis. Gelukkig hadden we met z’n allen een samenvatting in elkaar gedraaid van ruim 40 kantjes en dat maakte het allemaal wat beter te begrijpen. Een enkeling verliet de tentamenzaal al na een kwartiertje, maar ik kwam ruimschoots aan het gemiddelde van zeven volgekladde tentamenvellen.

Verder woensdag nog even naar het ziekenhuis geweest; omdat dat in de familie zit moest ik mijn huid ook maar eens laten controleren op vlekjes die daar niet horen. Gelukkig niets aan de hand! Dokter had dat in vijf minuutjes wel gezien, maar toch zit je dan een uur in de trein, een half uur in de wachtkamer en moet je dan ook nog een nieuw ponskaartje laten maken (wat een achterhaald systeem is dat joh!). Ach ja.

Donderdagavond met vrienden op het 18 Septemberplein in Eindhoven (dat is dat plein voor de Piazza) gaan kijken naar Nederland – Kameroen. Dat plein stond ramvol met stapels mensen uitgedost met oranje shirts, pletterpetten, beesie-sjalen en zelfs vuvuzela’s (die overigens alleen werden gebruikt om bier mee naar binnen te trechteren…). Datzelfde bier ging trouwens ook massaal de lucht in bij iedere goal (blij dat ik daar niet naar Portugal – Noord Korea ben gaan kijken – dat eindigde in 7-0). Toen nog gaan stappen (het was drúk daar!).

Vrijdagochtend om tien uur weer op de fiets naar de kartbaan om te kijken of ik sneller was dan de vorige keer (helaas nu geen catering en VIP-behandeling…). Dat bleek zo te zijn, al was ik nog steeds consequent de traagste. Door de bocht slippen is dan ook niet zo snel, maar wel veel leuker natuurlijk! Misschien dat de lichte koppijn veroorzaakt door de biertjes de avond ervoor ook nog wel een rol heeft gespeeld – wie zal het zeggen. Toen we terugreden kwam daarnaast aan het licht dat een van de vrienden die mee was even stiekem zijn rijbewijs had gehaald! Hoe sneaky is dat. Gelukkig konden jullie via deze site in geuren en kleuren meegenieten van mijn avonturen in de lesauto. Overigens heb ik nu ook al twee jaar mijn rijbewijs! Niemand aangereden, nog nooit geflitst en wel 190 gereden op de Deutsche Autobahn. Je leert het meest tijdens het rijden, zullen we maar zeggen…

Nu toch alweer een lap tekst, en er is nog veel meer om te vertellen. Bijvoorbeeld dat ik nu een kamer in Milaan heb geregeld (en dat ik die in Eindhoven waarschijnlijk kan onderverhuren, zodat ik in januari weer terug kan komen). Dit weekend nog even leren (al is er tot nu toe niets van gekomen), donderdag tentamen en dan de laatste keer begaaien met de Boschdijk, waarmee de vakantie in feite begint.

Niemand komt dezer dagen om Oranje heen (en waarom zou je ook). Hoewel Nederland de afgelopen twee wedstrijden op het WK in Zuid-Afrika met winst en zonder tegendoelpunten doorstond, is er toch veel commentaar op ‘onze jongens’. Kijkend naar het resultaat vind ik dat ze het niet eens zo slecht doen. Daarnaast denk ik dat we dit jaar voor het eerst een slímme coach hebben, die verstand heeft van statistiek.

In de afgelopen wedstrijden hebben we gezien dat Oranje veel kansen kreeg, maar dat veel daarvan niet werden omgezet in goals. Statistisch gezien is de vraag in hoeverre dat toeval is (immers, je kunt een bal net verkeerd raken, de wind kan net verkeerd staan, etcetera) of dat het echt aan je ploeg ligt. Stel dat je de invloed van één speler zou moeten meten, hoeveel wedstrijden zou je die dan moeten laten spelen om te kunnen weten of het echt verschil maakt? Een precies antwoord daarop is niet te geven, maar wat duidelijk is is dat de resultaten uit één wedstrijd daar niet genoeg voor zijn: er is simpelweg teveel toeval in het spel (en gelukkig maar, anders zou voetbal namelijk heel saai zijn!).

Wat ik opmerkelijk vond aan van Marwijk, was dat hij in zijn persconferentie een soortgelijk argument gebruikte. Ik citeer: “Hetzelfde afgelopen week met Spanje tegen Zwitserland [...] Spanje is gewoon veel beter; als Spanje tien keer die wedstrijd speelt dan winnen ze ‘m gewoon 8 of 9 keer” (Spanje verloor de wedstrijd). Wat van Marwijk hier zegt getuigt van statistisch inzicht: waar voetbalanalytici zich helemaal kapot analyseren op een enkele wedstrijd, realiseert van Marwijk zich dat de uitkomst van een voetbalwedstrijd ook voor een deel door het toeval wordt bepaald. Een goed team hoeft niet altijd te winnen, maar de kans dat het wint is groter. Een rekensommetje: stel dat Spanje even goed is als Zwitserland; de kans dat Spanje wint is dan 50%, en als er tien wedstrijden worden gespeeld, dan wint Spanje er vijf. Stel nu dat Spanje anderhalf keer zo goed is als Zwitserland (dus de kans dat Spanje wint is anderhalf keer zo groot als de kans dat Zwitserland wint; als gelijkspel is uitgesloten dan is de winkans voor Spanje in dat geval 0.6; immers, 0.4*1.5=0.6 en 0.6+0.4=1.0), hoeveel wedstrijden winnen ze dan? Onze common sense zegt ‘allemaal’, immers, Spanje is een flink stuk beter. Echter (reken maar na met je grafische rekenmachine, optie binomcdf…), de kans dat Zwitserland dan mínstens een van de tien wedstrijden wint is dan nog steeds 40%.

De reden dat van Marwijk zijn opstelling handhaaft heeft (en statistisch heeft hij daar gelijk in) niets te maken met de prestaties van voetballers in de vorige wedstrijd. Dat kans dat een voetballer niet in vorm is omdat hij in één wedstrijd minder presteert, is niet zo groot (maar we denken het vaak wel). Van Marwijk heeft in de trainingen zijn beste elftal samengesteld en gaat er vanuit dat we daarmee gemiddeld de meeste wedstrijden winnen. In de poule-fase hoef je immers gemiddeld maar twee van de drie wedstrijden te winnen om door te gaan. In de finales daarna móeten we wel winnen. Van Marwijk hoopt er duidelijk op dat door hetzelfde elftal steeds te laten spelen, ze op elkaar ingespeeld raken en daarmee dus een voordeel hebben ten opzichte van teams die vaak in verschillende opstellingen van start zijn gegaan. We zullen het zien. Ik heb er, in tegenstelling tot veel andere Nederlanders, voor het eerst vertrouwen in…

Tijd voor een stapeltje nieuwe muziek. Met een lekker zonnetje erbij en (dankzij aanstaande tentamenweek) genoeg tijd om erin te zitten zijn het vooral zomerse nummertjes die vaak op mijn iPod voorbij komen:

• Shane Shu – Push Me To The Ground: ik kende ‘m niet, maar het schijnt een halve Nederlander te zijn. Leuk liedje!
• Yeasayer – O.N.E.: Geinig bandje dat ook op Pinkpop stond dit jaar.  O.N.E. (“you don’t move me anymore”) is zo’n lekker zomers deuntje voor op het balkon of terras in de volle zon.
• Mark Ronson – Bang Bang Bang: Ronson is de producer van Amy Huiswijn Winehouse en maakt altijd van die nummertjes die het goed zouden doen als theme-song van een slechte film met Will Smith.
• Vengaboys – Rocket To Uranus: hoe dubbelzinnig wil je het hebben? Het deuntje blijft wel hangen en ik hoop dat de Vengaboys later dit jaar nog eens met een album komen. 99s revival!
• Sleigh Bells – Rill Rill: uit een heel ander genre, maar wel lekker relaxed nummer.
• Lindstrøm & Christabelle – Baby Can’t Stop: waardige opvolger van “jeuk aan m’n billen” Lovesick! Beetje Michael Jackson-achtig basslijntje…
• En dan als uitsmijter: de WK-hit van filelezer Jon Bakker op Stromae’s Alors On Danse: “Alweer een kans“…. op zich leuk bedacht, zij het niet dat Bakker niet kan zingen en de tekst als een echte filelezer opdreunt…

Zeeland heeft Bløf, Limburg heeft Geert Wilders Rowwen Heze, Friesland had de Kast en Brabant… heeft Guus Meeuwis. Wie in Brabant geboren en getogen is (zoals ik) moet toch minstens een keer een concert van deze held met zachte G meegemaakt hebben. En dat is precies wat ik gisteravond heb gedaan! Met mij kwamen nog 34.999 mensen naar het PSV stadion (op loopafstand). En, dames en heren, íedereen gaat naar Guus Meeuwis, zo blijkt. Niet alleen is iedereen die ik erover spreek al wel ooit een keer geweest, ook las ik via Facebook en Twitter dat er nog een hoop mensen die ik ken aanwezig waren (maar vind die maar eens!).

Het was bijzonder om te zien dat het grijze wolkendek boven Eindhoven ineens opentrok en het podium in de zon zette toen Guus Meeuwis plus fanfare het podium betraden. Hoe dan ook, het begin was toch een beetje suf. Die nieuwe CD van ‘m is niet zo heel denderend, maar natuurlijk moeten die nummers ook even gedaan worden. Daarna kwam Rowwen Hèze en die speelden de tent plat! Vervolgens ging Meeuwis beginnen aan zijn repertoire met gouwe ouwe krakers. Tot ieders verbazing kwam ook Marco Borsato nog een nummertje doen, waarna natuurlijk ook ‘Schouder aan Schouder’ luidkeels werd meegezongen. En dan de klassiekers: het dondert en het bliksemt (gelukkig voor de mensen op het veld regende het alleen bier), Brabant, Het is een Nacht, Kedeng Kedeng, Verliefd zijn, wie de tekst niet kende kon beter weggaan. Het was tof!

Als wetenschappers bij elkaar komen en elkaar willen bijpraten over het onderzoek dat ze aan het doen zijn, dan wordt dat vaak gedaan middels een ‘postersessie’. Ieder clubje maakt een poster, hangt deze op en vertelt er iets bij. In mijn studie wordt hetzelfde format soms gebruikt voor het presenteren van de resultaten van een project (en deels om ons klaar te stomen voor deze academische feestjes). Het leuke van een poster is dat je je idee op verschillende manieren kunt presenteren, en het is dan ook altijd weer leuk om te zien hoe anderen dat doen. Soms is het ook pijnlijk: zo zijn er soms posters met meer woorden per oppervlakte dan in een woordenboek, soms zijn de kleuren gewoon lelijk en soms staan er spelfouten in lettergrootte 100. Ai.

Vaak wordt bij zo’n postersessie één poster tot winnaar worden uitgeroepen. En dames en heren, vandaag is me dat voor de derde keer achtereen gelukt: een echte poster hattrick dus. Het leuke is dat we in alle drie de gevallen zeker niet de beste inhoud hadden; volgens mij heb ik steeds gewonnen op overzichtelijkheid en vormgeving. Maar oordeel zelf, hieronder een kleine wall of fame!

Als blogger kun je er bijna niet aan ontkomen om ook iets te schrijven over de verkiezingen, die volgende week woensdag alweer zullen plaatsvinden. Ik moet zeggen, ik vind het allemaal best spannend dit jaar. De discussie dit jaar lijkt heel erg gericht op wie de premier wordt, en gek genoeg kan iedereen zich wel vinden in Cohen, of je nou PvdA stemt of niet. Een soort Wim Kok dus. Ik zie dat niet zo zitten, denk ik. Voor de duidelijkheid: nog steeds liever Cohen dan Balkenende. De man heeft zijn beste tijd gehad, en in een tijd van bezuinigingen en ingrijpende beslissingen heb ik geen behoefte aan een premier die op geen enkele vraag een antwoord kan geven die de vraag níet ontwijkt. Nee, let er maar eens op!

Aan de andere kant heb ik mijn bezwaren tegen het programma van de PvdA. In een uitzending van Netwerk werd voor drie gezinssituaties (zelfstandige ondernemer, gezin met hulpbehoevend kind en alleenstaande bijstandsmoeder) voorgerekend wat het PvdA-plan zou kosten voor deze mensen. Logischerwijs gaat het gezin er niet veel op achteruit: vader en moeder werken hard en hebben het moeilijk genoeg. De bijstandsmoeder ging er een euro of vierhonderd op vóóruit; uit de uitzending werd me niet duidelijk waarom deze mevrouw niet meer kan werken, maar een beetje frappant vind ik het wel. En dan de ondernemer: die was een kleine zestigduizend euro kwijt aan waardedaling van zijn huis vanwege het afschaffen van de hypotheekrente-aftrek.

Ondernemers zijn mensen die risico lopen om de Nederlandse economie vooruit te helpen. Net als studenten trouwens, die (al helemaal in een sociaal leenstelsel, zoals voorgesteld) jarenlang gaan studeren zodat ze uiteindelijk meer kunnen toevoegen aan de maatschappij. Ook dat is een investering en een risico, omdat het gewoon veel geld kost en omdat er onzekerheid over bijvoorbeeld werkgelegenheid mee gemoeid is. Ik kan me dan ook geen enkel verkiezingsprogramma voorstellen waarin deze twee zaken worden áfgeremd. Volgens mij moet je in tijden van crisis juist dit soort gedrag belonen. Ik heb mijn bachelordiploma nominaal en cum laude gehaald; waarom betaalt de overheid geen tweede studie? Ik ben nu eerder klaar, moet eerder gaan werken, en wordt dus in feite gestraft voor mijn efficiënte manier van studeren…

Het argument dat ik niet moet zeuren omdat ik later meer verdien, gaat mijnsinziens niet op, precies vanwege dat risico. Tuurlijk, er zijn mensen die niet kunnen studeren of niet kunnen werken. Als daar een goede reden voor is, dan moeten we die mensen een even zo goed bestaan gunnen. Ik vind het alleen vreemd dat er wél wordt geroepen dat de sterkste schouders daar het meest voor moeten betalen, maar niet dat er eens moet worden gekeken naar of iedereen die in de bijstand zit, daar wel echt hoort. Ik bedoel, als we gaan bezuinigen, dan moeten we daar ook met z’n allen voor gaan. De ‘rijken’ meer laten betalen is politiek gezien misschien de makkelijkste oplossing, maar ik stem daar niet op.

Ook leuk trouwens, die hele discussie over de AOW-leeftijd. Dames en heren, het land heeft gewoon een geldtekort en er is straks een gigantische club mensen (namelijk de baby-boomers) die met (welverdiend) pensioen gaat. We kunnen nu afspreken om langer door te werken, of niet, maar dan moet dat geld gewoon ergens anders vandaan komen en ik gok dat dat gewoon via een blauwe envelop gaat.

Het programma van de VVD vind ik trouwens ook niet aantrekkelijk. Wat betreft bovenstaand verhaal zijn ze het met me eens, maar ik vind de maatregelen die ze voorstellen in het kader van opsporingsbevoegdheden en bijvoorbeeld internet totaal niet liberaal. Hoe vaak moet ik het nog zeggen: het in de gaten houden van internetverkeer heeft geen zin als je criminelen wil opsporen. Die zijn namelijk echt wel slim genoeg om een anoniem Hotmail-accountje te maken en dat vanaf een of ander internetcafé te gebruiken (of bijvoorbeeld om een prepaid-telefoon zonder tenaamstelling te gebruiken). Die maatregelen kosten trouwens miljoenen die we prima kunnen uitgeven aan studenten of bijstandsmoeders.

Ondanks de belachelijke naam heeft de Piratenpartij ook nog wel wat goede punten op het gebied van intellectueel eigendom en copyright. Aan de andere kant: een beetje raar is het wel om daar nu over te beginnen als we ons tegelijkertijd druk maken over werkgelegenheid en bezuinigingen. Lijkt me geen slim plan, nu op een one-issue partij stemmen. Ik denk dat het dit jaar D66 wordt, maar zeker weten doe ik het allerminst. Hoe dan ook, als je maar gaat stemmen. Er staat veel op het spel.