Techtalk

U vraagt zich af wat dit voor ei is. Het antwoord: dikke vette speakers! Gisteren kwam huisgenootje Lizan aanzetten met deze mobiele speaker-units, waarmee je overal waar je een MP3-speler bij de hand hebt mensen kunt lastigvallen met je favoriete muziek. Tien euro bij de Aldi, dus ik en Iris dachten die even te gaan halen. Dat bleek een lastige opgave, want de Aldi op de Woenselse Markt had ze niet meer en de twee Aldi’s die ik daarna in de stad langsging waren ook out of stock. Natuurlijk zijn we niet voor een gat te vangen en zo gebeurde het dat we alle zes Aldi’s die Eindhoven rijk zijn op één dag van binnen gezien hebben. Maar dan heb je ook wat! Gaan flink hard die dingen… Opladen kan per USB en dan kunnen ze een uurtje of 7 mee!

Al vier jaar lang volg ik op (bijna) iedere doordeweekse dag college. ‘Vroeger’ was dat met een man of honderd in een zaaltje, tegenwoordig in de master zitten we soms met z’n zevenen tegenover de professor in een kamer waar ook de pingpongtafel van de eerste verdieping staat. Tijdens zo’n college blijkt keer op keer weer: het gros van het onderwijzend personeel is verslaafd aan PowerPoint.

Nou is er niets mis mee om je presentatie te begeleiden met PowerPoint. Sterker nog, ik doe het zelf ook altijd (hoewel ik tegenwoordig natuurlijk wel met Keynote presenteer).Desondanks heeft het ook zeker negatieve effecten; als dagelijks presentatiekijker valt me bijvoorbeeld wel eens op dat ik veel vaker naar de slides blijf staren dat dat ik naar de presentator kijk en me realiseer wat deze zegt. Ook valt me op dat PowerPoint vaak de basis voor de structuur van een presentatie is, maar dat die structuur ondanks alle slides soms ver te zoeken is. Dat probleem wordt alleen maar erger doordat er docenten zijn die niet de vooraf bepaalde volgorde van hun slides aanhouden, maar er zo doorheen springen dat de slidenummers een goede basis zouden vormen voor de nummers van een loterijtrekking.

Slides zijn een visuele toevoeging aan je verhaal; ik ben zelf best visueel ingesteld, dus schemaatjes helpen vaak heel veel. Helaas zijn het juist die schemaatjes die moeilijk te maken zijn in PowerPoint. Menig docent komt niet verder dan bullets met tekst. En omdat continu doorklikken tijdens je presentatie om bullet-punten te laten verschijnen gewoon vervelend is, is de hele spanning uit je verhaal gehaald omdat iedereen al weet wat je gaat zeggen. Er vindt een soort inflatie plaats: als de slide het in kernachtige punten samenvat, waarom moet ik dan nog luisteren?

Soms denk ik wel eens dat het gebruik van PowerPoint bij een presentatie meer geboren is uit een soort onzekerheid is dan omdat het een echte toevoeging aan het verhaal is. Alsof slides je verhaal ook maar iets geloofwaardiger maken. Het lult natuurlijk ook wel lekker weg: laatste puntje op de slide gehad, door naar de volgende. Maar wát je zegt wordt minder een lopend verhaal. PowerPoint-slides zijn daarnaast geen vervanging voor het good-old schoolbord, waar meester zijn zelfbedachte schema niet alleen uitlegt, maar ook optekent terwijl je kijkt. Niemand maakt meer aantekeningen als de slides na afloop op internet komen en tegenwoordig wordt er zelfs geklaagd als docenten het uitdrukkelijk niet doen.

De volgende vraag is natuurlijk hoe het dan beter zou kunnen. Ten eerste denk ik dat PowerPoint zélf een stuk beter kan: leg de focus op het gebruik van slides als toevoeging aan je presentatie, niet als hulpmiddel voor structuur. Dat laatste is voor de presentator, niet voor de hele zaal. Het zou wel handig zijn als de presentator op zíjn scherm bijvoorbeeld wél door z’n lijstjes met bullets kan klikken (PowerPoint en Keynote kunnen zoiets overigens, maar niemand weet hoe dat werkt schijnbaar). En dan de inhoud: één ding per slide en liefst zo min mogelijk tekst. Alle tekst is ofwel een kernwoord (om aan te duiden waar het verhaal naartoe gaat) of onderdeel van een schema. Wie Steve Jobs de iPhone heeft zien aankondigen, weet dat dat heel overtuigend kan zijn. Minder focus op de slides, meer op jezelf.

Er hing een opgewekt sfeertje tijdens het etentje dat studievereniging Intermate had georganiseerd voor haar actieve leden, waar ik me ook toe mag rekenen. Niet omdat er een lang weekend aan zat te komen en volgens mij ook niet vanwege het barbecueweer, maar vanwege een activiteit waar het hele jaar naar wordt uitgekeken: de liftwedstrijd. Zelf hou ik er helemaal niet van, maar het avontuur, onzekerheid en spanning zijn voor velen een perfecte combinatie. Dit jaar leidt de wedstrijd naar het zuiden van Frankrijk, een kleine 960 kilometer als het je tenminste lukt lifts te vinden die niet te ver van de route afwijken.

Daarnaast is er voor de eerste keer een extra handicap ingevoerd: ieder team moet een gesigneerd, ongeschonden en ongekookt ei kunnen presenteren bij aankomst. Natuurlijk ontstonden er (we blijven toch technici) direct discussies over hoe dat ei het beste kon worden vervoerd. Immers, het ei moet heel blijven, maar moet ook niet teveel ruimte innemen. En het is ook wel belangrijk dat de slaapzak die  nodig is om op tankstations te slapen niet onder de drab komt te zitten. Één van de teams heeft naar het schijnt geconcludeerd dat delicate goederen vervoeren meer een taak is voor postbodes, en heeft haar ei per pakketpost naar Frankrijk verzonden.

Ook de teams die zélf het ei mee gaan nemen kwamen met creatieve oplossingen. Eieren werden verpakt in houders voor theelichtjes, rollen toiletpapier en (het ligt voor de hand) eierdozen. Vele theoretische oplossingen passeerden de revue. Zo bestonden er plannen om een klein gaatje in het ei te maken, de inhoud eruit te laten lopen en het ei met gips te vullen. Helaas moet de hoeveelheid gips dan wel zeer zorgvuldig worden afgemeten. Een andere oplossing die werd geopperd was om het ei in een bak met water te laten drijven; zo zou het minder last hebben van schokken. Er moet dan wel steeds een lift-auto worden uitgekozen die niet té hard optrekt, anders klotst het ei natuurlijk tegen de wanden kapot.

Als ik ooit een ei zou moeten vervoeren, dan zou ik een pot van die goedkope gel kopen en ‘m daar in doen. Gel absorbeert de schokken het beste en als je het potje de nacht van tevoren met het ei erin open laat staan, wordt het ook nog eens hard. Eigenlijk wil ik het nu ook wel een keer testen…

Nog een weekje wachten, maar dan heb ik ook wat…

Voor de techneuten onder ons: het 15″-model met Core i5 2.55GHz en het glimmende scherm met hogere resolutie (1680*1050). Wat er verder nog in zit: 4GB RAM, 500GB schijf (dat wordt op termijn een SSD), NVIDIA GeFore GT 330M, 802.11abgn, GbE, FireWire, Bluetooth, SD-slot, ingebouwde camera, verlicht toetsenbord, adaptersnoer dat losschiet als je erover struikelt en dat alles in een aluminium kastje dat uit één stuk is gemaakt. Ook niet geheel onbelangrijk is de batterijtijd die kan oplopen tot 10 uur Dit alles onder OS X uiteraard, zodat ik eindelijk helemaal over ben! Mijn oude laptop was een IBM T60 uit 2006 met een Core Duo 1.8 Ghz, 1.5GB RAM en iets van een ATi kaart erin. Voor die tijd best snel…

Mac-liefhebbers zijn rare mensen, mezelf inclusief. Er zijn volgens mij maar weinig merken in welke branche dan ook die een zo trouwe schare fans hebben. Geloof me, de Apple-adepten gaan vér. Zo zijn er speciale websites en forums waar uitsluitend gepraat wordt over de laatste geruchten omtrent het computerbedrijf en eventuele nieuwe i-producten. Du moment dat Apple een nieuwe versie van software uitgeeft worden alle bijbehorende bestanden door gekken over de hele wereld geanalyseerd om te zien of er toevallig ergens verwijzingen naar een nieuw product staan. Mensen breken in in de voorraadsystemen van Best Buy om te kijken of er toevallig al nieuwe modellen in het systeem staan. Er worden heuse statistieken bijgehouden over de dagen waarop Apple nieuwe producten lanceert en hoe lang het gemiddeld duurt voordat er een nieuwe laptop wordt geintroduceerd.

Die statistieken wijzen vandaag aan als dé dag waarop eindelijk de nieuwe laptops worden geïntroduceerd. Dat de MacBooks van Apple qua technische specificaties mijlenver achterliepen op aanbiedingen van Dell cs. lijkt niemand ze kwalijk te nemen. Zelf wil ik ook een nieuwe Apple, in ieder geval voor ik naar het buitenland ga, in september. En natuurlijk ga je dan geen oud model kopen. Een Dell kopen behoort niet tot de opties: niets kan tippen aan de stevige behuizing van de MacBook, de stabiliteit van Mac an sich en de batterijduur.

Vandaag is de dag, dat zeiden ze trouwens vorige week dinsdag en de week daarvoor ook. Apple schijnt nieuwe laptops altijd op een dinsdag uit te brengen, dus bij het minste of geringste signaal staat de ‘mac rumor’ community op scherp. As we speak is de online winkel van Apple even niet beschikbaar. Schijnt altijd te gebeuren volgens de Apple ‘release-historici’ op de forums (wie een berichtje wil krijgen als de store weer eens uit de lucht is kan nu zelfs op Twitter @applestoredown volgen; iemand heeft een script geschreven dat Twittert zodra de winkel eruitligt). Ik ben benieuwd. Ze hebben het toch maar knap voor elkaar…

Een tijdje terug werden we, in het kader van het vak ‘Super Crunchers’, gevraagd een idee te verzinnen waarbij iets zinnigs zou kunnen worden voorspeld uit gigantische hoeveelheden data. Zo zou je bijvoorbeeld eens kunnen kijken naar de transactiegegevens die Albert Heijn opslaat met de Bonuskaart en daaruit kunnen afleiden of je de dipsaus nou juist naast de chips moet zetten of beter helemaal aan de andere kant van de winkel (als blijkt dat klanten die chips kopen eigenlijk altijd dipsaus kopen en verder niets, dan is het natuurlijk slim om ze lekker door de winkel te laten lopen zodat ze onderweg misschien nog iets anders zien).

Ik bedacht dat je ook best iets zou kunnen voorspellen aan de hand van de gigantische berichtenstroom die sociale media zoals Twitter uitspugen. Als er bijvoorbeeld een nieuwe telefoon is, zou je eens kunnen kijken wie er over die telefoon twittert en hoe zo’n innovatie zich door het netwerk verspreid. Of er bijvoorbeeld bepaalde Twitteraars aan te wijzen die veel invloed hebben; als telefoonfabrikant zou je die mensen van een gratis exemplaar kunnen voorzien.

Een en ander schreef ik op in een klein papertje (download). Wat blijkt nu: mijn idee (dat ook door anderen is geopperd, overigens) is opgepikt door het onderzoekslab van HP, en onlangs werden daar de resultaten van een studie gepubliceerd die poogde het succes van een film te voorspellen aan de hand van Twitter (toevallig ging mijn éerste case bij Super Crunchers over het voorspellen van deze ‘blockbusters’ aan de hand van kenmerken in de film, iets dat schijnbaar al wordt gedaan en ook heel gewoon is in de muziekindustrie). Daarnaast werd ik onlangs getipt op Facebook over The Ellerdale Project, kennelijk een bedrijf dat zich richt op het ontdekken van trends via Twitter.

Twitter als databron voor voorspellingen; díe trend had ik allang voorzien…

Voor de luttele 25 euro kon ik dit stukje speelgoed natuurlijk niet laten liggen: een heuse set LED-lampen van Philips die je per USB kunt besturen. De grote unit is de ‘wall washer’ en zet je voor een muur, die vervolgens wordt verlicht. Daarnaast zitten er nog twee kleine licht-’pilaartjes’ bij die je naast je scherm kunt zetten.

Zo’n setje met lampen is ideaal voor gamers die graag een soort Ambilight rond hun scherm willen (om het nog realistischer te maken) of voor gamers die tot diep in de nacht willen doorgaan zonder in het donker te zitten. Uiteraard heb ik er andere plannen mee: de lampen zijn inmiddels opgenomen in het netwerk (helaas stelt Philips geen Linux-drivers beschikbaar, dus die moest ik eerst schrijven…) en kunnen niet alleen Ambilight doen (doet het overigens heel leuk met de Fireplace DVD), maar springen bijvoorbeeld ook aan als ik m’n bed uit moet. Daarnaast gaan ze vanzelf uit als ik de kamer verlaat! Leuk speelgoed…