Innovatie

Ondanks dat Jort Kelder in een Maserati rijdt, was ‘ie toch een minuutje of vijf te laat voor zijn lezing met titel “Hoe word ik rijk?“, die hij gisteren op de TU/e gaf. Bij aankomst werd Kelder verwelkomd door een overvolle zaal: ik was er uiteraard bijna twintig minuten van tevoren en toen zat het al ramvol. Blijkbaar appeleert Jort Kelder aan een breed publiek (met, zo schat ik, een groot deel bedrijfskundigen, te herkennen aan de bloesjes). Dus, laat maar komen, die tips!

Allereerst natuurlijk een min of meer verplichte introductie. Jort probeerde ons ervan te overtuigen dat ‘ie “ook maar wat doet” en dat hij zelf eigenlijk vindt dat hij veel te veel betaald krijgt voor wat ‘ie doet (maar dat dat ook weer lastig vol te houden is met een Maserati voor de deur). Na een kwartier kletsen over Kelder’s bretels, zijn nieuwste boek (over de vermeende staatscoup die Prins Bernhard zou hebben willen plegen) en uiteraard wat gezeur met de beamer (Jort had een Apple met Apple Remote – jawel – en had de man van de facilitaire dienst bijna zover dat hij een dansje zou doen als de beamer het niet zou doen) was het dan tijd voor de gouden tips. Als ex-hoofdredacteur van Quote wist Jort ons te vertellen dat slechts 10% van de mensen op zijn 500-rijkenlijst academicus is; veruit de meeste ‘echt’ rijken zijn drop-outs. Techneuten zijn een ‘zielige soort’, die heel slim is maar weinig verdient. Ook advocaten worden niet rijk (tenzij ze heel veel uren maken en/of koffertjes met geld accepteren – waarna Jort nog eens in detail inging op zijn juridische gevecht met Bram Moskowitz).

Nee, het echte geld is te halen in de handel. Zorg dat je een goed idee hebt, ga er helemaal voor, laat anderen (techneuten) het vuile werk opknappen terwijl jij achterover leunt, en verkoop de toko daarna voor big bucks. De tip die Jort zelf het meest in de praktijk lijkt te brengen is nummer twee: koester je vijanden. Jort vertelt ons over de schattige kogelgaatjes die achterin zijn bureaustoel zaten toen het Quote-kantoor werd beschoten door Nederlandse onderwereldfiguren. Een beetje grootspraak, het moet gezegd. De iets softere vijanden, namelijk advocaten van woeste rijken die op de lijst van Jort stonden er daar niet blij mee waren, werden door de Quote-redactie toch vooral als fijne marketingtruc gezien.

De rest van z’n praatje was meer van het niveau “Bij ons in de PC”. Tip drie: pas op met ‘de vrouwtjes’. Jort wist te vertellen dat er al een aantal schatrijken zijn geweest die omdat ze drie keer hertrouwden in gemeenschap van goederen nog maar één achtste van hun fortuin bezaten dat ze hadden kunnen hebben. Tip vier: doe niet mee met ‘rijkenhypes’. Koop geen grotere boot of grote privéjet. “If it flies, floats or f*cks, rent it“, is het motto. Gelieerd aan deze tip was meteen de volgende: wees zuinig. Freddy Heineken gaf nooit rondjes in z’n eigen stamcafé, omdat ‘ie dat anders altijd zou moeten doen. En als een kledingzaak hem een te duur pak aansmeerde, dan kocht Freddy liever gewoon de hele zaak.

De bottom line van Jort’s verhaal: durf af te wijken van het gebaande pad. Zoek een vriendje of vriendinnetje uit, leg wat geld bij elkaar en start eens iets moois op. Het kan gruwelijk misgaan, maar wie weet is het succesvol. Een wakkergeschud publiek verliet de Blauwe Zaal.

Nu mijn twee oma’s in een paar jaar fanatieke internetters zijn geworden en me daarbij af en toe wel eens wat hebben gevraagd, kom ik steeds vaker tot de conclusie dat bepaalde dingen met computers inderdaad gewoon veel te moeilijk zijn gemaakt. Het typen van gekke trema’s en ümlauts, bijvoorbeeld. Het werkend houden van je internetverbinding (kan dat modem zichzélf niet eens aan en uitzetten als er geen verbinding is?!) Het maken van een back-up maken van al je gegevens (dat doet bijna niemand, omdat het gewoon veel te moeilijk is; later zal ik nog wel een stukje schrijven over hoe je dat het beste kunt aanpakken). En, iets wat we in tien jaar schijnbaar nog steeds niet hebben kunnen oplossen: hoe kom je in vredesnaam bij je bestanden als je ergens anders zit?

Voor dat laatste kun je een aantal dingen doen. Zo zijn USB-sticks intussen zo goedkoop geworden dat iedereen er minstens een paar heeft. Maar het probleem is altijd weer dat je vergeet om net die ene presentatie die je vanmiddag nodig had erop te zetten. Grote bedrijven lossen dit op door een speciale server (grote dure computer die altijd aan staat) in te richten waarop je je bestanden kwijt kan, maar dat kost de nodige knaken. Een ander trucje dat ik mensen daarom vaak zie doen is ‘even naar jezelf mailen’. Complete misbruik van het e-mail-concept (en ik maak me er zelf ook schuldig aan), maar het wérkt wel (en wie GMail heeft kan er ook aardig wat in kwijt), want je kunt vervolgens immers overal bij je bestanden.

Gelukkig zijn er af en toe mensen die het licht zien en iets bedenken wat wél werkt: Dropbox. Na het installeren van het programmaatje (ook een Mac versie, hoera!) en het instellen van een account heb je ineens 2 GB ruimte die je overal ter wereld kunt benaderen: je ‘dropbox’ (wonderdoos?). Spullen erin zetten doe je simpelweg door bestanden naar een speciale map op je computer te slepen. En nu komt het: als je op een andere computer dezelfde software installeert en je dropbox toevoegt, dan worden alle wijzigingen automatisch aan de andere computer doorgegeven. Met een iPhone kun je nu ook bij je bestanden, en een foto-album online zetten is niet meer werk dan even de foto’s naar een speciale map in de Dropbox te kopieren en het linkje op te schrijven. Ook is het heel makkelijk om even een map te delen met een vriend.

Ik stond er zelf even van te kijken. Hoe kan dat nou ineens zó makkelijk zijn? Natuurlijk is het grote nadeel van deze service dat al je gegevens bij een ander bedrijf staan (maar uiteraard kan niet iedereen zomaar bij je gegevens – tenzij je dat zelf aangeeft). Wachtwoord kwijt en hoppakee, iedereen heeft toegang. Maar zolang je het niet gebruikt voor je bankgegevens en privé-foto’s is er niets aan de hand. Je zou Dropbox zelfs kunnen gebruiken als back-updienst (gewoon al je gegevens zippen, daar een wachtwoord op zetten en coderen en dat in de Dropbox gooien). Wie het ook eens wil proberen, kan hier Dropbox downloaden.

Er zijn weinig bedrijven waarvan de product-presentaties met zoveel media- (of moet ik zeggen Twitter-?)geweld worden gevolgd als die van Apple. De ‘keynotes’ die meestal door de baas van Apple himself worden gegeven, zijn een belangrijk onderdeel van Apple’s marketing. Omdat Apple als een van de weinige bedrijven vóór de lancering van een product de lippen stijf op elkaar houdt over wat het van plan is in de toekomst, zijn de verwachtingen bij iedere keynote weer hooggespannen; immers, er kan zomaar een revolutionair product als de iPhone uit de hoge hoed van Apple tevoorschijn komen. Apple speelt in op deze nieuwsgierigheid, en zorgt er daarnaast meestal ook voor dat de nieuwe producten dezelfde dag nog in de Apple Stores te koop zijn, wat ongetwijfeld tot hogere sales zal leiden omdat iedere Apple-fan over de hele wereld direct een impulsaankoop komt doen.

De keynotes van Apple geven ook een interessant inzicht in presentatie-technieken. Zo is het opvallend dat de slides die Steve Jobs gebruikt eigenlijk nooit veel tekst bevatten, maar vaak alleen (erg slick uitziende) icoontjes en plaatjes. Er zitten zelfs slides tussen die slechts één woord bevatten. Verder is de presentatiestijl opmerkelijk vanwege het taalgebruik. Op internet wordt het fenomeen aangeduid als Jobs’ reality distortion field: op de een of andere manier krijgt de beste man het voor elkaar om de meest onzinnige features uit de nieuwste iPhone-software (zoals copy/paste!) op te blazen tot iets fantastisch. Van dat laatste is nu een mooi YouTube-filmpje gemaakt. Tel maar eens mee hoe vaak de woorden ‘incredible’, ‘amazing’ en ‘fantastic’ voorkomen…

De eerste collegedag van mijn nieuwe master, Innovation Sciences, zit er alweer op. Na een etentje met zo ongeveer de hele ‘IS-familie’ aan een lange tafel in onze kantine, kon het jaar beginnen. Een spannend jaar, en niet alleen voor ons: dit is namelijk het eerste jaar dat Innovation Sciences van start gaat (technisch gezien is IS een opvolger van een oude master, maar het programma is helemaal op de schop gegaan). Tot maandag had de opleidingsdirectie naar eigen zeggen nog geen enkel idee van het aantal studenten dat zich had ingeschreven. Toch bleken er uiteindelijk 15 mensen te zijn, waaronder ik, die deze onderwijs-innovatie wel aandurfden…

Vandaag dus de eerste colleges van IS. Ik moet toegeven, de laatste keer dat ik zes uur achter elkaar colleges bijwoonde is al lang geleden, maar de interessantheidsfactor van de vakken van vandaag maakte een hoop goed. De vakken gaan niet alleen over allerlei aspecten van innovaties (vandaag bijvoorbeeld over de sociale netwerken, binnen bedrijven en hun rol bij innovaties) maar er zat ook een college over ‘Super Crunchers’ tussen. Dat vak (waar een boek bij hoort met dezelfde titel – het ziet eruit als een thriller!) gaat over het fenomeen dat statistische beslismodellen vaak beter blijken te zijn in ‘expert-taken’, zoals het stellen van een diagnose of zelfs het voorspellen van de kwaliteit van wijn uit een bepaald jaar. Wie mijn weblog vaker leest, is daar ongetwijfeld al bekend mee…

De relatief kleine groep mensen die met mij de colleges volgen is gezellig en daarnaast razend enthousiast over de onderwerpen die aan bod komen. Samen met de docenten die óns nu ook kennen zorgt dat voor een bijzonder prettige sfeer. Alles gaat nét even wat gemoedelijker en als masterstudent ben je geen scholier meer, maar bijna een soort collega. Iedereen is benieuwd wat het jaar gaat brengen, en ik vind het zelf ook erg leuk om weer met iets nieuws te beginnen. Binnenkort ongetwijfeld meer! Nu eerst nog even Super Crunchers en het boek van Dan Ariely, ‘Predictably Irrational’, dat ik mezelf per bol.com kado heb gedaan, uitlezen…

Gisteren werd Wolfram|Alpha gelanceerd: een soort ’slimme rekenmachine’. Net als Google schotelt Alpha je alleen een tekstvakje voor, waar je een vraag in kunt typen. Alpha bevat een gigantische hoeveelheid gegevens over vanalles en nogwat, maar vooral feiten. Als je dus wil weten hoeveel mensen er in Utrecht wonen en hoeveel in Eindhoven, dan typ je gewoon ‘utrecht eindhoven’, en Alpha geeft je een vergelijking van de twee steden. Wat ook werkt is de vraag “beethoven, mozart, bach”: Alpha geeft je zelfs een tijdbalk waar precies in is aangegeven welke componist wanneer leefde. Als je echter zoekt op “composers” komt Alpha met een compleet overzicht van de salaris-historie van componisten in de VS.

Alpha kan nog meer dan alleen feiten oplepelen. Zo kun je ‘m zo ongeveer alles vragen wat met wiskunde te maken heeft (de vraag “first 100 prime numbers” levert inderdaad een lijst met 100 priemgetallen op). Als je de vraag “interest rate” invoert, dan krijg je zelfs een formuliertje om rente over een aantal jaar uit te rekenen. Ook muzikaal staat Alpha zijn mannetje: de query “C E G Bb D F# A” levert een notenbalk, plaatje van een keyboard en zelfs een mp3′tje op. Alpha helpt je zelfs bij poker.

Wolfram|Alpha heeft ook aan de vrouwen gedacht: met “big mac + fries” kun je precies uitrekenen hoeveel calorieën er in een McMenu zitten. En dat is precies wat Wolfram|Alpha is: een rekenmachine die meer kan uitrekenen dan alleen getallen.

Een jaar of tien geleden dacht iedereen dat met de introductie van e-mail en internet alle kantoren wel papierloos zouden worden. Nouja, ik kijk even om me heen en zie dat er nog steeds stapels papier op m’n bureau liggen. Het zou best eens zo kunnen zijn dat we sinds de opkomst van internet juist méér zijn gaan printen, en dat komt dan omdat we gewoon graag lezen en schrijven vanaf papier, maar al onze documenten tegenwoordig digitaal zijn. Bedrijf Anoto had tien jaar geleden (!) al een oplossing voor dat probleem.

Het idee bestond uit een speciale, vrij dikke pen. Naast inkt zit er in die pen ook een cameraatje en een beetje geheugen. Zodra je gaat schrijven op speciaal papier (dat voorzien is van hele kleine, bijna onzichtbare puntjes in een bepaald patroon) kan de pen dat opslaan, en later op je computer zetten. Doordat er geen twee stukken ’speciaal’ papier zijn met hetzelfde patroon, zou je het systeem zelfs nog kunnen uitbreiden: zodra je bijvoorbeeld een puzzel in de krant hebt ingevuld, zou de pen dat automatisch naar de redactie op kunnen sturen, zodat je een prijs kunt winnen.

Klinkt ingenieus dus. Een kleine twee weken geleden postte innovatietijdschrift Bright een ‘uitpakparty’ video van de zogenaamde LiveScribe-pen. Tien jaar geleden werd het Anoto-systeem al beschreven in de Computer!Totaal (jaja, die las ik toen al; toendertijd stonden er tenminste nog écht interessante dingen in), dus waarom heeft het zo lang geduurd? Het klinkt als een goede vraag voor een TIW-student. In ieder geval, met de LiveScribe pen kun je dus aantekeningen maken van bijvoorbeeld een college, terwijl de pen ook nog eens opneemt wat de prof allemaal zegt. Later kun je dan de woorden linken met de opname en kun je dus altijd achterhalen wat er precies werd gezegd als je aantekeningen weer eens onduidelijk zijn.

Ideale studententool dus. Klein minpuntje is dat dat ding 150 euro kost, groter minpuntje is dat je per vier collegeblokken ook nog eens 36 euro verder bent. Wie weet is dat terug te verdienen door je aantekeningen te verkopen…

Eerder schreef ik al over de lampjes die mijn kamer sieren; de slimme LED’jes zitten via een draadje aan m’n computer en zodoende kan ik ze programmeren om vanalles te doen: rood, wit en blauw zodra Nederland moet voetballen, knipperen als ik mail krijg, automatisch om 4 uur ’s nachts aan gaan als in m’n agenda een stapavond staat genoteerd, alles is mogelijk. Één ding was nog lastig: als m’n computer uit staat, heb ik er niks aan; dan blijven de lampjes namelijk domweg doen wat ik de laatste keer heb ingesteld.

Vandaag is ook daar een oplossing voor gekomen. Voor m’n iPod schreef ik een speciale webapplicatie, waarmee ik de lampjes voortaan draadloos vanuit m’n bed kan bedienen. Dit is nog maar de eerste versie; het zou natuurlijk veel slimmer zijn als de lampjes automatisch aan gaan als de iPod verbinding maakt met het wireless hier en andersom. Toch is het wel erg gaaf om alles zo te kunnen bedienen. Wie weet koppel ik de Senseo, waterkoker, ventilator en Albert Heijn bezorgservice er ook wel aan. Kan ik lekker blijven liggen…