Tijd voor een stapeltje nieuwe muziek. Met een lekker zonnetje erbij en (dankzij aanstaande tentamenweek) genoeg tijd om erin te zitten zijn het vooral zomerse nummertjes die vaak op mijn iPod voorbij komen:
Yeasayer – O.N.E.: Geinig bandje dat ook op Pinkpop stond dit jaar. O.N.E. (“you don’t move me anymore”) is zo’n lekker zomers deuntje voor op het balkon of terras in de volle zon.
Mark Ronson – Bang Bang Bang: Ronson is de producer van Amy Huiswijn Winehouse en maakt altijd van die nummertjes die het goed zouden doen als theme-song van een slechte film met Will Smith.
Vengaboys – Rocket To Uranus: hoe dubbelzinnig wil je het hebben? Het deuntje blijft wel hangen en ik hoop dat de Vengaboys later dit jaar nog eens met een album komen. 99s revival!
En dan als uitsmijter: de WK-hit van filelezer Jon Bakker op Stromae’s Alors On Danse: “Alweer een kans“…. op zich leuk bedacht, zij het niet dat Bakker niet kan zingen en de tekst als een echte filelezer opdreunt…
Zeeland heeft Bløf, Limburg heeft Geert Wilders Rowwen Heze, Friesland had de Kast en Brabant… heeft Guus Meeuwis. Wie in Brabant geboren en getogen is (zoals ik) moet toch minstens een keer een concert van deze held met zachte G meegemaakt hebben. En dat is precies wat ik gisteravond heb gedaan! Met mij kwamen nog 34.999 mensen naar het PSV stadion (op loopafstand). En, dames en heren, íedereen gaat naar Guus Meeuwis, zo blijkt. Niet alleen is iedereen die ik erover spreek al wel ooit een keer geweest, ook las ik via Facebook en Twitter dat er nog een hoop mensen die ik ken aanwezig waren (maar vind die maar eens!).
Het was bijzonder om te zien dat het grijze wolkendek boven Eindhoven ineens opentrok en het podium in de zon zette toen Guus Meeuwis plus fanfare het podium betraden. Hoe dan ook, het begin was toch een beetje suf. Die nieuwe CD van ‘m is niet zo heel denderend, maar natuurlijk moeten die nummers ook even gedaan worden. Daarna kwam Rowwen Hèze en die speelden de tent plat! Vervolgens ging Meeuwis beginnen aan zijn repertoire met gouwe ouwe krakers. Tot ieders verbazing kwam ook Marco Borsato nog een nummertje doen, waarna natuurlijk ook ‘Schouder aan Schouder’ luidkeels werd meegezongen. En dan de klassiekers: het dondert en het bliksemt (gelukkig voor de mensen op het veld regende het alleen bier), Brabant, Het is een Nacht, Kedeng Kedeng, Verliefd zijn, wie de tekst niet kende kon beter weggaan. Het was tof!
Er zijn van die nummers waar je even een paar keer naar moet luisteren, voordat het kwartje valt. Ik had het laatst met de CD van ‘JURK’. JURK is de samenwerking tussen Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven, je weet wel, die twee van Draadstaal (2 april weer op TV!). In de afgelopen vijf jaar hebben ze een plaat volgezongen met een aantal Nederlandstalige liedjes. Nou ben ik niet zo’n fan van Nederlandstalig (tenzij het gemaakt is om mee te blèren op feestjes) dus ik was sceptisch en zelfs een beetje bang dat de Jurken na het succes van Draadstaal ‘ook maar een plaatje’ zouden zijn gaan maken (ala Dolsma & van Wanten!) en dat het alleen maar zou tegenvallen.
En tegenvallen deed het ook, maar gelukkig alleen de eerste paar minuten. Ik had van tevoren gehoord dat de heren zichzelf wel eens ‘de Nederlandse Tenacious D‘ noemen, en bij mij roepte dat een beeld op van liedjes met teksten die bedoeld grappig zijn, maar waar je niet van gaat lachen. Als dat je insteek is wanneer je de CD van Jurk voor het eerst aanzet, dan kom je van een koude kermis thuis: het is nauwelijks grappig. Na een tijdje realiseerde ik me echter dat we vroeger nóg zo’n duo hebben gehad in Nederland: Acda en de Munnik! En waar Acda en de Munnik (te vroeg) zijn opgehouden, gaat Jurk verder.
Liedjes als ‘Zou zo graag’ en ‘Sporen‘ vertellen een verhaal, net als in ‘Het Regent Zonnestralen’ van Acda en de Munnik. De ene iets zwaarmoediger dan de ander, maar gelukkig zorgen liedjes als ‘Als je weet wat je wil’ voor luchtige intermezzo’s die ik misschien kan omschrijven als een soort Kinderen voor Kinderen voor oudere mensen (en dat is een compliment!). Het nummer ‘Alle tijd‘ klinkt precies zoals een Nederpop-nummer hoort te klinken (en het lijkt soms zelfs alsof het bewust een beetje overdreven is). Een beetje richting Veldhuis & Kemper of Volendamse muziek dus, met ditto rijmelarij. Desondanks is het erg catchy en blijft het wel hangen. Ook wel aardig zijn ‘Sorry’ en ‘Verukkelijke Leven’, respectievelijk met een stukje Spaans en volledig in het Limburgs gezongen. En soms… is het zelfs een beetje grappig, zoals in ‘Als je weet wat je wil’ en ‘Zou zo graag’.
Conclusie: snel eens luisteren (kan hier op de site), even laten bezinken en dan nóg eens luisteren. Zet je over de eerste drempel van Nederlandstaligheid heen en ontdek de nieuwe Acda & de Munnik!
In 2005 kraakten de dansvloeren over de hele wereld onder het succes van Shot You Down; een oud nummer van Nancy Sinatra dat door de Britse Audio Bullys tot dikke alarmschijf werd getransformeerd. De eerste CD van de twee bullys wasin 2003 al verschenen en bevatte nummers als We Don’t Care en Ego War. In 2005 kwam Generations uit, het tweede album, maar ik en vele anderen waren het er mee eens dat de Audio Bullys zich bij deze CD toch vooral hadden geconcentreerd op het herrie-deel van hun muziek. De muziek was langzamer en het leek alsof ze helemaal de kluts kwijt waren.
En zo bleef het sinds 2005 angstvallig stil. Er verschenen nog wat nummertjes op MySpace en in 2006 schreef ik over een nummer dat ze in een van hun sets hadden gebruikt en (wat mij betreft) enorme hitpotentie had, maar het werd niet uitgebracht.
Ik was dus enigszins verrast toen ik las dat er binnenkort een nieuw album aan zou komen; nu met een concrete releasedatum (23 maart) en zelfs al een titel: Higher Than The Eiffel. Of dat iets zegt over het volume waarop je de muziek moet draaien of de geestelijke toestand van de heren toen ze de muziek maakten is onduidelijk. Het mooie van het internet is dat er al flarden van het album te beluisteren zijn (en voor de enkeling die héél goed kan Googlen is de complete CD ook al gelekt).
En het is een topplaat! Helaas ligt het nummer waar ik vier jaar geleden over schreef nog steeds op de plank te verstoffen, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers die er wél op staan. Het is allemaal weer een stuk sneller, hipper en meer dance-achtig dan de vorige CD. Meer elektronisch, piepjes en bliepjes en gelukkig ook veel catchy deuntjes. De Audio Bullys schijnen geen genoeg te kunnen krijgen van schotgeluiden in hun nummers, want een van de tracks die het in clubs ongetwijfeld goed gaat doen heet Shotgun. Het nummer dat door de platenmaatschappij al is vrijgegeven, Only Man, geeft een goede indruk van wat je van de rest van de CD kunt verwachten; zie onder!
Net als vorig jaar en het jaar daarvoor ook nu weer een muzikale top 20 van het afgelopen jaar. Over het algemeen zaten er dit jaar niet zoveel krakers tussen; vooral in de zomer vond ik dat er veel werd voortgeborduurd op bijvoorbeeld het bekende Gary Pine+leuk riedeltje-concept waar Bob Sinclar groot mee is geworden. Ook zitten er steeds meer ADHD-rappers mee te blèren in anders best leuke nummers (Dizzee Rascal, Pitbull & de rest). Ook Lady Gaga en de Black Eyed Peas hadden wat mij betreft beter geen CD kunnen uitbrengen. Hoe dan ook, gelukkig kwamen er ook een hoop goede nummers ten tonele in het afgelopen jaar. De uitblinkers staan hieronder in ‘n mooi lijstje!
Ik was er niet bij, want ik zit intussen weer hoog en droog in Rosmalen, maar toch nieuws uit Eindhoven. In het kader van Serious Request hadden de plaatselijke dansverenigingen daar namelijk iets leuks bedacht: studeer een dansje in, ga met z’n allen onopvallend op het 18 Septemberplein staan en voer ‘m daar op: een flashmob heet dat in internet-termen. Lijkt me bizar om te zien als je daar staat!
