Bij afwezigheid van uw vaste Wie-is-de-mol-expert Tommy, die zich op dit moment in de enorm witte Franse Alpen bevindt, zal gastschrijver Eric van der Vorst vandaag zijn licht laten schijnen op aflevering vijf van Wie Is De Mol. Oftewel, kijk nu op deze site, dan vertelt Eric zíjn verhaal over de mol.

Aflevering vijf was een echte draaipunt-aflevering. De grote groep molkandidaten is bijna gehalveerd, en vanaf deze aflevering begint de finale steeds meer in zicht te komen. Met dat in het achterhoofd, is het opvallend dat er juist in deze aflevering zeer veel geld opgehaald is. Hoe dichter je bij de finale komt, hoe liever je wil datje verdacht wordt als mol, en hoe minder je dus voor de pot doet. Met een totaalbedrag van 4.600 euro deze aflevering, kunnen we in ieder geval zeggen dat de mol geen beste dag had.

Maar wie is nu de mol? En was hij in deze aflevering te zien? Tijdens de eerste opdracht zijn mij 8 mollenacties opgevallen. Iedere kandidaat deed wel íets verkeerd, variërend van langzaam roeien tot het bedenken van een zo ingewikkeld mogelijk vervoersschema. Niets echt baanbrekend. Wat mij het meest opviel was eigenlijk vooral de donkere pet van Arjen. In combinatie met de zwarte bril en trui in opdracht twee, en het zwarte t-shirt in opdracht 3, deed dit mij toch wel heel erg aan de mol denken.

Misschien draaf ik door. Op naar opdracht twee. Het idee om de tekens te onhouden kwam van Arjen, en Sanne werkte al snel goed mee. Erik doorzag bij het invoeren van de cijfercode de fout van Frits, die op zijn beurt misschien zijn uiterste molpoging zag mislukken. Frits de mol. Als dat klopt zou ook de Rode-rugzakkentheorie, van mijn medekijker Julia, wel eens kunnen kloppen. Want hé, is het niet zo dat Frits zowel een rode koffer als een rode rugzak heeft? En zien we niet bij de krater een Japans jongetje met een grote rode rugzak door het beeld lopen? En.. Zet Frits zijn rode rugzak niet pontificaal in beeld bij de eliminatie? Het blijft speculeren natuurlijk.

In de derde opdracht, de geluidloze karaoke, was nauwelijks te mollen.Het enige opvallende is dat Erik, Hind en (wederom) Frits uit een lijst met duizenden nummers het bijna onraadbare ‘I Am Sailing’ kiezen. Frits laat zich in deze opdracht echter ook van zijn goede kant zien door Michael Jackson fantastisch te imiteren en Celine Dion in de lijst op te zoeken.

Dan de test. Hind valt af. Opzich te verwachten, omdat ze de mol nooit had kunnen zijn. Opvallend is dat Hind vertelt dat ze Kim (die ik al eerder tot mol uitriep) het meest verdenkt. Als ze ook zo heeft gestemd kan Kim nooit de mol zijn. Verder stemde Erik ook op Kim, en een beetje op Sanne. Sanne verdacht Frits, Frits verdacht Arjen, Arjen stemde in zwarte kleding, en Kim verdacht Erik en Arjen. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.

Mijn conclusie: Na deze aflevering blijven Frits, Kim en Sanne verdacht. Kim omdat ze niet veel goed doet, Sanne omdat ik van haar de meeste potentiele molacties noteerden, en Frits vooral door zijn rode rugzak. Die rode rugzak, dat is voor mij toch wel de druppel die de emmer doet overlopen. Frits is de mol. En die rode rugzak, die gaan we nog heel vaak zien.

Muzikale aanwijzing: George Baker Selection – Little Green Bag

Het was donker, binnen de mensheid. De wereld werd gedreven door haat, afgunst en agressiviteit. Mensen hielden niet meer van elkaar, de aarde was verdorven. In de koelkasten stonden lauter nog flessen karnemelk en beschimmelde pakjes sambalsaus. De diepvriezen bevatten niets anders dan halfbevroren roggebrood, om van de broodlade nog maar te zwijgen. dertig-plus kaas veroverde de wereld. Het was rond die tijd dat een jongen van ongeveer 19 jaar oud, met halflang donkerbruin haar en een vlotte babbel de keuken binnenstapte. Teleurgesteld gooide hij de koelkast dicht. De zo tostiminnende jongen had brood noch kaas, curry noch mayonaise en vlees noch vis om een lekkere tosti te maken. Hij kon wel janken. Toen ineens begonnen de ruiten te rinkelen. De jongen zag een visioen voor zich van een hagelwitte tosti, met bruine randjes en goudgele kaas, druipend langs de openingen tussen de boterhammen. Een donkerbruine basstem sprak uit het niets tegen hem: ‘Doe het tosti-ijzer in het stopcontact’. En zo geschiedde het. Een donkerwitte rook sprong uit het tosti-ijzer, net als de geur van smeltende kaas. Er was nog een knal, en daar was hij dan. De ‘Holy Toast’ was geboren. – Door Eric van der Vorst

Nee oke, even alle gekheid op een stokje. Na meer dan een jaar afwez igheid is uw favoriete tostibakker terug! Na het wat tosti’s betreft zieltogende jaar 2009, leek het mij tijd om nog eenmaal de kaas in de linkerhand, en het brood in de rechterhand te pakken, en een nieuwe tosti van de week te maken. Bovendien gaf de grote man achter deze blog, onze TostiTommy, mij alweer een tijdje geleden een wonderschoon cadeau. Het cadeau, genaamd de Holy Toast,  is een prachtigmooi goudachtig stempelding, waarmee je een vormpje in een boterham kan drukken. Als je de boterham vervolgens roostert of bakt, komt het vormpje, een biddende Maria, tevoorschijn (zie foto).

Jaja, het is wat, met die moderne technologie van tegenwoordig. Eigenlijk wilde ik voor deze tosti van de week een mooi verhaal verzinnen over hoe Maria uit het niets in mijn tosti-ijzer verscheen, en dat mijn tosti-ijzer dan voortaan een heilige relikwie zou zijn, en de keuken een bedevaartsoord. Maar niets is minder waar. De Holy Toast maakt een biddende Maria-tosti voor iedereen bereikbaar. Alles wat u altijd al op uw tosti hebt willen zetten kan vanaf nu, met de Holy Toast! Het is echt ongelooofelijk Jim, ik heb hem zelf ook. De Holy Toast, verkrijgbaar via TellSell. En als je hem nú bestelt, krijg je er een gratis paar waterafstotende Jezusslippers bij, of een Water->Wijn Goochelset.

Nee, ik ben erg blij met de Holy Toast. Hij geeft toch weer een extra dimensie aan je tosti. Bovendien heb ik altijd al gedacht dat tosti’s een soort heiligheid bezaten. De echte Tosti-Holy Toast is overigens makkelijk te maken en zeer lekker. Men neme anderhalf plak kaas, besmeerd met curry, en het brood met Mariaverschijning er op, en een kind kan de was doen.

Zo, dat was het dan weer voor vandaag. Tot slot wilde ik u allemaal attenderen op de hyve genaamd: ‘Make tosti’s, not war’. Want daar draait het toch allemaal om in het leven.

Jaha, daar is ‘ie dan weer. Uw favoriete verslaggever ter plaatse, én uw meest favoriete tostibakker ter wereld, is terug met een nieuwe column!! Of ja, column. Meer een kolom zeg maar. Of ja, eigenlijk meer een soort van blokje. Een zomerblokje. De komende zomer zal ik met mijn blokje eventuele gaten die vallen in verband met de komkommertijd opvullen. De zomer is namelijk mijn meest favoriete jaargetijde. Dat komt voor een groot deel door het weer, maar ook vooral door de ontzettend grote hoeveelheid aan leuke dingen die er te doen zijn. Zoals bijvoorbeeld, om maar even iets te noemen, het beste muziekfestival ter wereld: Rock Werchter!!!

Het Belgische plaatsje Werchter, 16 kilometer buiten Leuven, telt 3159 inwoners. Het heeft een kerk, een hengelsportwinkel en een bejaardentehuis. Iedere dag vliegen er 30 vliegtuigen over die naar Zaventem moeten, verder gebeurt er niets. 4 dagen in het jaar echter, meestal zo ergens aan het begin van juli, knalt de vetheid van het plaatsje af. Honderdduizenden mensen komen dan samen op ‘de wei’ (inderdaad niet meer dan een immens groot grasveld) om zittend, staand of springend van hun favoriete muziek te genieten. Dit jaar was ook ik, als zijnde uw verslaggever ter plaatse, van de partij. Na een lange, maar uiterst gezellige heenreis, kwam ik samen met 4 vrienden aan op camping B0.

Na onze tentjes opvallend snel opgezet te hebben, trokken we naar het zogenaamde festivalterrein. Daar zouden de volgende 4 dagen maarliefst 60! topacts optreden. Direct de eerste act was een topper: Eagles of Death Metal. Een band die overigens weinig met metal te maken heeft en gewoon zeer vuige rock & roll speelt. De donderdagavond was verder gevuld met Oasis (lekker meejengelen op Wonderwall), en the Prodigy (ontzettend hard rousen op Smack My Bitch Up). Dat begon dus al goed. Na een korte nacht (de Prodigy speelde tot half 3!) brak dag 2 al weer lekker aan met Bloc Party en the Killers. Toen de avond viel werd vervolgens het absolute hoogtepunt van het festival bereikt met een zinderend optreden van, jawel, Coldplay. De dag daarna werd al weer snel de Coldplay-roes er uit gesprongen met Limp Bizkit (lekker pitten!!) en Franz Ferdinand (Take Me Out..tedetedededede). Afsluiter was een zeer goed optreden van de Kings of Leon.

En waar dan op Pinkpop het feestgebeuren na 3 dagen wel zo’n beetje voorbij is, gaan ze in dat gekke België gewoon nog een dagje door. Jaha, dan blijkt dat je ineens na Oasis, Coldplay en de Prodigy ook nog een of andere band die Metallica schijnt te heten voorgeschoteld krijgt. Om nog maar te zwijgen over een crowdsurfende P. Fabergé bij de Jeugd, en een totaal uitputtend optreden van de Kaiser Chiefs.

Qua muziek was er dus niets mis in Werchter. Maar de essentie van een goed festival is toch wel de sfeer. De lange rijen voor de wasbakken, de stomdronken Engelsen, en het midden in de nacht aan iedere willekeurige Belg vragen of ze in Vlaanderen ook kwartetten, aangezien het Belgische woord voor tieten toch echt ‘tetten’ is. Dat is wat zo’n festival zo leuk maakt. En dat was Werchter 2009 zeker.

Check ook de foto’s op mijn hyve!!

Lieve lezeraars en lezerinnen. Uw verslaggever ter plaatse (altijd ter plaatse behalve als hij niet ter plaatse blijkt te zijn), keek vandaag uit het raam. Treurend keek hij naar de kraaien, de duiven, de koolmeesjes, en andere dingen die door de lucht vlogen. Uw razendsnelle reporter leek wel de enige die niet door de lucht vloog, Hij zat gewoon thuis. Door een fout van de bank in uw nadeel, bleken alle airmiles, waar uw reporter jarenlang voor gespaard had, op. Nou ja, doordat uw verslaggever een potje pindakaas en een zak chocotoff’s had gekocht bij die supermarkt met dat rare logo dat ietwat op een M lijkt maar toch ook weer niet, stonden er nog 2 miles op de tellen. Omdat er in de omgeving Rosmalen-Kruisstraat-Vinkeloord niet veel denderends gebeurd was, had uw correspondent ter plaatse niets te doen.

Hij voelde zich nietig, zijn leven leek over. Zonder airmiles had een bestaan immers geen zin meer voor de altijd zo verslaggevende verslaggever. Het voelde alsof hij zijn ei niet kwijt kon, alsof er een grote leegte was ontstaan. Tot overmaat van ramp ging rond het middaguur ook nog eens de favoriete lievelingsrekenmachine van de journalist in kwestie kapot. De zakjappaner had hem 7 jaar trouw dienst gedaan. Hij had hem door dik en dun, door plus en min, en door berg- en dalparabool gesleept, maar nu was hij er niet meer. De leegte werd alsmaar groter.

En wat doe je als je niets te doen hebt??? (naast tosti’s bakken natuurlijk): Brainstormennnn!!! Ook onze immer kordate verslaggever pakte een pen erbij en schreef op: ‘nieuwe column:’. Nu was het slechts een kwestie van tijd voordat de ideeën in overvloed binnen zouden stromen. Zo zat uw correspondent ter plaatse daar. Minuten, kwartieren, uren. Hij ontwikkelde wel íets (een mysterieus idee met de pakkende werktitel: ‘Mysterieus idee’), maar tot besluit kwam hij niet. Volgens verschillende media ter plaatse zit onze verslaggever er nu nog steeds, en lijkt totale radeloosheid binnen de kortste tijd in te gaan slaan. Dit was uw verslaggever ter plaatse Eric van der Vorst, live vanuit een bepaalde plek.

Heeft u nog een goed, leuk, fris, leuk, goed, degelijk, passend, flitsend, leuk, fris, vernieuwend, leuk of goed collumn-idee? Houd het dan vooral voor u zelf. Heeft u een andersoortig idee, waarvan u denkt: ‘ja dit zou ook wel iets toe kúnnen voegen aan het dagelijks bestaan van een van de voormalig beste reporters ter plaatse die eigenlijk helemaal niet ter plaatse zijn, ter wereld.’ Plaats dan een zogenaamde ‘reactie’.

Vrolijke Witte Donderdag! Uw verslaggever ter plaatse Eric van der Vorst is er ook op deze historische dag weer op uit getrokken om verslag te doen van de meest belangrijke gebeurtenissen ter wereld. Omdat ook deze reporter sinds kort aan het leren is hoe je níet een auto in de prak moet rijden, en omdat het waar is dat je je meer gaat interesseren voor auto-dingen als je ook echt zelf kan autorijden, staat uw favoriete correspondent vandaag op dé snelweg. Vandaag werd namelijk bekend dat Volkswagen Golfjes (waarin Tommy les heeft gehad), de meeste verkeersboetes van Nederland krijgen.

Het was half twee ’s-middags. De zon scheen breeduit over de relatief drukke A2. Terwijl de mist van de ochtendspits was opgetrokken, en het rookgordijn van de avondspits zich nog moest vormen, was er niet veel te beleven op de snelweg. Dit was een heel ander verhaal op de redactie van RTL Z op datzelfde tijdstip. Er waren geen banken omgevallen, geen slechte jaarcijfers bekend gemaakt, nee het was veel erger. Al vanaf een uurtje of elf rolde steeds weer datzelfde bericht over het geniale blauwe display onderin beeld: ‘Golfrijders krijgen meeste boetes’. Het was dus echt zo, met smoesjes kom je hier niet meer onderuit. Diepgaand onderzoek van NRC Next produceerde een top-20, met Golfjes bovenaan. Maar was dit onderzoek wel zo diepgaand?

Eerst even de feiten. Omdat het Centraal Justitieel Incasso Bureau (het CJIB, voor ingewijden) in Leeuwarden gevestigd is, houdt het niet precies bij hoeveel boetes ieder autotype krijgt. Wel kon het NRC Next een lijst geven waarop de twintig meest beboete autotypes staan. Hmm heel vreemd. Volkswagen Golf staat in deze lijst op een, Opel Astra op twee, Renault Megane op drie en daarna komen de Passat, de Ford Focus, de Polo, de Corsa, de BMW 3er en de peugeot 307. Hoewel RTL Z deze lijst als groot nieuws door het beeld liet rollen, hebben we eigenlijk helemaal niets aan deze top 20. Het is namelijk niet helemaal toevallig dat de Volkswagen Golf de op het moment meest voorkomende auto van Nederland is, en dat andere ‘top-10ers’ als de Astra, Megane en Corsa ook veelverkochtte auto’s zijn. Over het rijgedrag van Polorijders, zoals die presentator van Blik op de Weg zo mooi kan zeggen, zegt dit dus helemaal niks. Wel zijn er een aantal andere leuke conclusies te trekken uit deze grafiek. Ten eerste is de grote aanwezigheid van Volkswagen (met een eerste, vierde, zesde en 15e plek) zeer opvallend. Het zou erop kunnen duiden dat Volkswagen-rijders zich inderdaad vaker schuldig maken aan onnodig links rijden of fout parkeren, zoals dit ook aan de overkant van de Jupitersingel vaak het geval is. Met ‘te hard rijden’ kunnen de Volkswagenbestuurders geen boetes krijgen, Volkswagens halen vaak nauwelijks de honderd. Er moeten dus wel heel veel andere vergrijpen zijn geweest om merken als BMW voor te blijven. En dan kijken we even naar wie er niet in de lijst staan: Smartjes (kunnen ook niet zo hard, én kunnen niet dubbelparkeren), Mercedes, staat er wel in, maar zeer laag, en dat terwijl taxichauffeurs altijd een Mercedes hebben, en Fiat (Dat met de Fiat 500 toch de bestverkochtte auto van 2008 had). Dit zou je dus ‘nette’ merken kunnen noemen.

En dan hebben we nog de kwestie BMW. Iedereen weet namelijk dat voor iedere snelheidboete die een Polorijder krijgt, een BMW’er er al 40 op de deurmat heeft liggen. We vroegen een man van rond de vijftig met een dikke buik en net iets te grijs haar, die net uit zijn BMW 325 convertable stapte, naar uitleg. ‘Ja kijk, U moet het zo zien’, zei de man,’Bij de BMW-fabriek in Beieren stellen ze gewoon de snelheidsmeters veel lager af. Zo denkt een BMW-rijder bijvoorbeeld dat hij 220 scheurt, terwijl ‘ie in feite niet harder rijdt dan 90 km/u.’ En met dit antwoord laat ik u in verwarring achter, tot volgende week!

Goedenavond dames en heren. Gisteren is vaak de dag voor vandaag, en niet de dag na morgen. Dat is namelijk overmorgen. Vandaag is het 2 april, en daardoor is vandaag dan ook de enige dag waarop men gisteren sprak van 1 april. De simpele rekensom 2-1=1 bewijst dit. 1 april is traditioneel gezien een dag waarop mensen over de hele wereld grappen maken. Maar waar vindt deze speciale ‘dag van de lach’ nu eigenlijk zijn oorsprong? Uw verslaggever ter plaatste Eric van der Vorst reisde naar Frankrijk om dit mysterie voor eens en voor altijd op te lossen.

Het was een mooie dag, die eerste april. Ik weet het nog zo goed, het was namelijk gisteren. Ook in het altijd gezellige Frankrijk, liet de zon het gisteren niet afweten. De weersituatie in Frankrijk heeft echter helaas weinig te maken met de rest van dit verhaal. De 1 aprilgrap, daar gaat het om, waar komt die vandaan?

Er bestaan vele misvattingen over de oorsprong van de traditie. De vroeger aannemelijk geachtte theorie dat meneer Eenapril hem in 1863 uit heeft gevonden toen hij eigenlijk op zoek was naar een nieuw cornflakesrecept, wordt tegenwoordig gelukkig door weinigen meer aanvaardt. De theorie dat 1 april iets te maken heeft met de inname van Den Briel wordt echter door velen onterecht nog altijd als oorsprong van het grappenfestijn gezien. Hoewel het inderdaad zo is dat de Watergeuzen op 1 april 1572 Den Briel innamen, is er geen verband met de grappendag. Dit zou ook onlogisch zijn, een of andere stad die ooit ingenomen is, daar is echt níets grappigs mee te bedenken. De oorsprong van de huidige 1 april traditie is waarschijnlijk te vinden in Frankrijk. Daarom is uw verslaggever ter plaatse daar ook. Een Franstalige bron uit 1503 beschrijft als eerste de grappigheid van 1 april. Hoewel het natuurlijk ook een Duitser zou kunnen zijn geweest die gedacht heeft een geniale 1 april grap met hedendaagse historici uit te halen, zijn verschillende slimme mensen het er over eens dat hier de huidige oorsprong van 1 april ligt. Grappige feesten rond het begin van april kwamen echter al in de Griekse en Romeinse tijd voor. Uit India en Iran komen zelfs bronnen die nóg oudere grappen en grollen uit april beschrijven. De beste verklaring voor het ontstaan van 1 april is dus waarschijnlijk dat het na 30 maart kwam, en dat toen iemands veter een keer los zat.

Door de jaren heen heeft in de 1 aprilgrappen-wereld een enorme evolutie plaatsgevonden. Terwijl in 17e eeuws Frankrijk de grappen nog bestonden uit het versturen van uitnodigingen voor feesten die helemaal niet gehouden werden, zijn de grappen in de 20ste en 21ste eeuw bijna subliem geworden. Verhalen over linkshandige whoppers, de oogst van spaghettibomen, de omgevallen toren van Pisa, vanalles kwam voorbij.

Een hoogtepunt in deze humorontwikkeling werd vorig jaar bereikt toen de BBC een documentaire maakte over een net ontdekte pinguinsoort die kon vliegen. Dit jaar echter was er één 1 april grap die nóg beter bleek dan deze. En nee, dan heb ik het niet over de terugkomst van Hans van der Tocht op tv, of de kinderen die ingezet zouden worden in de bouw. Nee, het was veel briljanter. De website van voetbalclub OJC Rosmalen berichtte dinsdag 30 maart dat niemand minder dan Aad de Mos, voormalig trainer van Ajax, PSV, Anderlecht en vele andere grote Europese clubs, tot het einde van het seizoen als hoofdcoach het zwalkende OJC 1 onder zijn hoede zou nemen. Aan alles was gedacht. Er werd zelfs een foto op de site geplaatst van Aad de Mos in de bestuurskamer met allerlei papieren en een pen voor zich, klaar om te tekenen. Het Brabants Dagblad nam de zaak serieus, net als voetbalsite elf.nl. Een omstander, een man van in de vijftig met grijs haar en een net iets te dikke buik, had echter een vooruitziende blik en zei in de microfoon van uw verslaggever ter plaatse: ‘Jaha Aad de Mos, wat denkt u wel niet. OJC is ook niet gek. Als ze niet degraderen kunnen ze die 3 miljoen euro die SV Deurne ze beloofd had ook wel vergeten. Dit lijkt me een typische 1 aprilgrap.’ Een dag later bleek de grap met Aad een feit.

Tsja, 1 april. Het mysterie blijft groot. Deskundigen discussieren nog altijd hevig over het ontstaan van de 1 aprilse traditie. Misschien zullen we het wel nooit weten, misschien blijkt het achteraf allemaal wel een grote grap. Dit was uw verslaggever ter plaatse Eric van der Vorst live vanuit Parrrrrrrijs.

Goedenavond dames en heren. Ook dit keer weer heeft Tommy zijn trouwe, edelmoedige en zeer nobele verslaggever ter plaatse er weer op uit gestuurd om de meest belangrijke zaken tot op de bodem te doorgronden. Vandaag bevindt uw ‘reporter-vanuit-een-ver-land’ zich in Belgie, waar zojuist besloten werd om flitspalen bij spoorwegovergangen te plaatsen. Die geniale Belgen toch ook altijd. Uw correspondent vanaf locatie Eric van der Vorst doet verslag:

Het was een druilerige dag vandaag. De Brusselse Wetstraat lag er grijs en vochtig bij. Als je een nietsvermoedende voorbijganger was geweest, had je niets vermoedt. Je had dan niet geweten, dat binnen de muren van Wetstraat 16, de plek waar het Belgische parlement zetelt, zich een groots spektakel afspeelde. Voor het eerst in jaren boekte het altijd zo verdeelde Belgische parlement een fantastische overwinning. 26 maart 2009 zou de geschiedenis ingaan als de belangrijkste dag in het bestaan van het parlement: Er was een besluit gevormd! Na jarenlang gekissebis tussen Vlamingen en Walloniërs, na drie gevallen kabinetten en vele scheldpartijen in de wandelgangen aan de Wetstraat, waren alle leden van het parlement het eens: Er zouden flitspalen bij spoorwegovergangen geplaatst worden! Bril-jánt.

De lobby was zwaar geweest. Walloniers verweten Vlamingen van flitspalenpolitiek, en vice versa. Pas na ontegensprekelijk, wetenschappelijk en laboratorisch bewijs (een onderzoek door professor Barabas), hadden de strijdende partijen de handen ineen geslagen en werd de eerste flitspaal geplaatst. Minister Steven Vanackere, die zichzelf minister van ambtenaren, overheidsbedrijven, federale hervorming, en de rest mag noemen, kondigde vanochtend aan dat de Belgische overheid in de komende jaren maarliefst 200 van de 1950 spoorwegovergangen die België rijk is, van flitspalen gaat voorzien. Het flitspalen-bij-spoorwegovergangensysteem, is een uniek systeem in de wereld. Het systeem werd in 1932 uitgevonden door Gert Verhulst, de man die zo ongeveer achter alles met een Belgisch accent blijkt te zitten. Het idee is simpel. De flitspalen detecteren met hun vernuftige radarsysteem té hard rijdende treinen, en die worden dan op de bon geslingerd. Omdat treinen nu eenmaal vrijwel nooit te hard rijden, en er op deze manier dus geen rooie cent te verdienen valt, kunnen de computergestuurde flitspalen ook automobilisten die door het rode licht rijden op de gevoelige plaat vastleggen. Volgens spoorwegbeheerder Infrabel kan dit systeem zo’n 16 dodelijke ongelukken op jaarbasis voorkomen.

De eerste spoorwegflitspaal werd vanmiddag in het plaatsje Mol op feestelijke wijze langs de spoorlijn Antwerpen-Neerpelt in de grond geplant. Een plaatselijke local, een man van rond de vijftig met grijs haar en een net iets te dikke buik, vond de plaatsing van de flitspaal maar niets. ‘Amaj,en wat is dan de volgende stap? Flitspalen op het voetpad? flitspalen in de rij voor de kassa? Nee meneer, ik vind dit dus een regelrechte schending van de rechten van de mens.’ Zei de man in de microfoon van uw verslaggever ter plaatse alvorens hij de actiegroep ‘Flitspalen: Weghalen’ oprichtte en een rotte tomaat richting het hoofd van de plaatselijke hoogwaardigheidsbekleder slingerde.

Ach ja, wat de flitspalen ons gaan brengen, we zullen het zien. Misschien wel mooie kiekjes voor in de privé, een nieuw item in Blik Op De Weg, eenheid in België, of een groeiende flitspalenhaat. Maar daarover later meer.

Dit was een reportage van Eric van der Vorst, uw verslaggever ter plaatse op locatie, live vanuit Brrrrrrussell.