March 2010

Het is de laatste tijd steeds lastiger voor me om consequent deze website bij te houden: deels komt dat omdat er steeds meer tijd gaat zitten in het volgen van Facebook, Twitter en Hyves (aan het eind van het jaar wil ik er nog maar één overhouden; welke moet het worden?),  deels doordat ik ook off-line genoeg te doen heb! Sowieso vliegt de tijd voorbij en als ik me vervolgens vrijdag afvraag wat ik allemaal heb gedaan, dan moet ik daarvoor in mijn agenda kijken.

Daarin staan vooral heel veel verschillende dingen. Maandag ging op aan papers lezen, een onderzoeksvoorstel schrijven en trainen voor de Batavierenrace. Hoewel ik me had voorgenomen minstens twee keer per week te gaan rennen, schiet dat er toch iets te vaak bij in; ik beloof, komende week ga ik het echt weer proberen. Dinsdag dus even langs de huisarts en meteen maar even buurten bij m’n ouders. Woensdag een bijeenkomst over een onderzoek dat gaat plaatsvinden op de TU/e en waarvoor ik een iPhone-applicatie heb gemaakt. Donderdag lekker discussieren over kennisinfrastructuren en of innovaties intrinsiek goed of slecht genoemd kunnen worden (daarover later meer als ik nog een keer zin heb het op te schrijven).

Daarna meteen door naar Maastricht, alwaar ik samen met het pyjamameisje de ontknoping van WIDM heb gezien (en meteen even de nieuwe crib van Evi kon bekijken; mooi huisje, alleen woont ze samen met een pindakaasverslaafde. Binnenkort bij Man Bijt Hond, denk ik…). Omdat ik m’n broertje had beloofd toch nog iets daarover te schrijven zal ik het meteen maar doen: ik vond, achteraf gezien, de hele serie tegenvallen! Zoals op Facebook ook al werd opgemerkt, het was leuker geweest als Frits de mol was geweest. De kandidaten vond ik al vanaf het begin een beetje derderangs BN’ers. Het feit dat de finalisten allemaal al op Kim zaten (Frits zelfs vanaf het begin) zegt wat mij betreft ook genoeg over de kwaliteit van Kim als Mol. Ik had dus iets meer vuurwerk verwacht (twee mollen, ofzo) in deze tiende serie. Desondanks zijn er mensen geweest die al vanaf het begin wisten dat Kim de saboteur was: zowel Evi als Eric gaven aan het begin al aan haar te verdenken.

Tot zover een beetje de highlights van afgelopen week; er is nog veel meer gebeurd maar dit was wel het belangrijkste. Ik heb trouwens ook bericht van het International Office van onze faculteit gekregen: ze hebben contact opgenomen met Milaan en binnenkort ontvang ik meer informatie over de aanmelding. Als ik die mededeling goed begrijp, dan betekent dat dat het feest in principe doorgaat. Meer nieuws zodra ik het hoor!

Ondertussen ben ik trouwens ook bezig met allerlei interessante hobby-projecten; binnenkort meer daarover!

Sinds de wintersport had ik voortdurend ruzie met mijn oren: eerst zaten ze helemaal dicht omdat ik verkouden was, en vorige week zat m’n rechteroor ineens helemaal dicht. Dat laatste is bijzonder onhandig tijdens de vele discussies die we op de TU moeten voeren. Gisteren dus maar even naar de huisarts(assistente) geweest en die heeft mijn oren met een soort waterpistool leeggemaakt. Wat bleek, er zat een dikke prop oorsmeer in de weg… onbewust heb ik dus met een soort gehoorbescherming gelopen op de afgelopen feestjes

Toen m’n rechteroor eenmaal weer open was, hoorde ik pas hoe dicht mijn línkeroor zat. Heb ik dus een paar maanden als half-dove rondgelopen en er gewoon niets van gemerkt. Ik had de autoradio aanstaan toen ik naar de huisarts toereed, en toen ik terug de motor startte hoorde ik pas hoe loeihard dat ding had gestaan…

Klein minpuntje is wel dat ik nu echt álles hoor: het slot van mijn deur opendraaien is alsof er een auto wordt gestart…

Studeren is topsport: het combineren van feestjes met serieuze dingen vereist een ijzeren conditie. Zo zat ik gisterochtend om half negen ’s ochtends alweer aan de discussietafel op de TU/e om het te hebben over Amerikanisering, terwijl ik een uurtje of vijf eerder nog niet eens aan m’n laatste biertje op een feest van de studievereniging was begonnen. Dat feest had als thema ‘trailer trash’ (woonwagenkamp), dus je kunt ongeveer inschatten hoe het eraan toeging. Deze oefening in ’snelslapen’ werd gelukkig wel wat makkelijker gemaakt door het ontbijt, dat iemand had geregeld voor tijdens het college.

Gisteravond was er hier weer een kijkavond; de uitkomst is  in de meeste gevallen toch altijd weer een verrassing, en zo ook gisteravond. Huis-mores verbieden mij te praten over hoe de keuze precíes tot stand is gekomen (over vorige kijkavonden wordt niet gepraat) maar laten we zeggen, het was niet makkelijk deze keer. Er waren twee kandidaten die we unaniem bovenaan hadden staan, dus een lange discussie volgde. Ik denk dat we uiteindelijk de juiste keuze gemaakt hebben en dat Anne, onze nieuwe aanwinst, in ieder geval zelf óók heel enthousiast was over de kamer en het huis, wat natuurlijk wel fijn is. Tussendoor besefte ik me dat ik, als huisoudste, in huis de enige ben die alle anderen heeft uitgekozen; eigenlijk best raar. Ook wel grappig om te weten was dat de twee jongens die we de vorige keer hebben uitgekozen (Mike en Erwin, euh ik bedoel, Errewin) allebei dachten dat ze het niet zouden worden, omdat wij de ander zouden kiezen.

We hebben meteen ook maar even gebruik gemaakt van de gelegenheid om eens uit te zoeken wat ‘begaaien’ nou echt betekent in verschillende delen van het land. Hoewel mijn oma het hield op ‘je toetakelen’ en een andere weer vond dat je jezelf kon ‘begaaien’ door veel vlaai te eten, hadden de aanwezige Limburgers er gisteravond een andere mening over: die dachten toch vooral dat je meisjes kon ‘begaaien’ (“Begaaien, dat is toch gewoon ketsen?”, om maar een reactie te citeren). Nee, een mooi thema voor een Huisfeest (volgens mij komen er geen Limburgers meer). Toch waren diezelfde mensen het er ook over eens dat een kamer ook ‘begaaid’ kan zijn (dan is het gewoon echt een zootje) en de Brabanders menen nog steeds dat ‘begaaid’ gewoon dronken/zat betekent. Wat op de een of andere manier in de praktijk moest worden gebracht gisteravond…

Ondanks dat ál mijn huisgenoten zijn gewisseld in de twee-en-een-half jaar dat ik hier woon, heb ik niet het idee dat het nou echt anders is. Sowieso gaan die veranderingen langzaam (er wisselt steeds maar één iemand), al zijn de mensen die we uitkiezen vaak wel heel anders dan degene die weggaat. Er is volgens mij wel een soort ‘Boschdijk-spirit’, maar wat deze precies inhoudt, is lastig op te schrijven. Wat ons bindt: de drang om dingen te verbranden in de tuin, of om ’s nachts te frituren; de afkeer tegen schoonmaken en een geraffineerde thee-smaak; Het niet lusten van kaas (hoewel ik daar niet aan meedoe uiteraard). Kleine dingetjes. Maar eens zien wat ‘die nieuwe’ eraan gaat toevoegen…

Op een avond in januari hadden een vriendin en ik na twee flessen wijn bedacht dat die muziek toch wel erg tof was en we maar eens naar zo’n feest moesten. Afgelopen zaterdag was het dan zover: in de Effenaar in Eindhoven zou een heus ‘We Love The 80s + 90s’-feest plaatsvinden, georganiseerd onder de vlag van Radio Veronica (dezelfde zender die tegenwoordig bij ons in de douche opstaat). Eenmaal aangekomen bleek dat het uitverkocht was. Geen nood, want Tommy staat dan uiteraard gewoon voor twee op de lijst!

Ik roep altijd dat netwerken als Hyves heel leuk zijn als je je verveeld, maar het je op zich weinig oplevert. Niets bleek minder waar: omdat ik in een vlaag van verveeldheid ergens op een Hyves-pagina op ‘ich bin dabei!’ had geklikt werd ik een paar dagen later uitgeroepen tot ‘Winnaar Hyves’ en bam, ik kon naar binnen! Dat we gratis naar binnen mochten was fijn, maar het was achteraf nog veel fijner dat we geen twaalf euro vijftig hoefden af te tikken om tussen een massa mensen van gemiddeld 30 (der-tig!) te hoeven staan… (gemiddeld, dus er waren ook vieze mannen van ver boven de 40 die nog dachten dat de vriendin waarmee ik er was tegen ze aan stond te rijden. Hm.). Ach, de muziek was goed. Na een drankje of twee dus toch maar verhuisd naar Stratumseind en daar was het uiteraard wél tof! Voor ons 90s-feest zullen we dan toch maar weer moeten wachten tot het ‘begaaid huisfeest’, dat eind mei gaat plaatsvinden en waar ik vast wel weer een uurtje ga draaien.

Niet alleen vanwege het feit dat ik die avond om vier uur in bed lag, maar ook omdat ik de dag daarvoor tot twee uur ’s nachts in Amsterdam ben geweest en ik de dag erna een familieverjaardag moest bijwonen maakte dat ik vandaag redelijk kapot was. De 3000 woorden die ik voor vandaag 18:00 nog even moest typen voor een essay kwamen dan ook met moeite uit m’n pen (of ja, je denkt toch niet dat ik nog schrijf…). Het record is gebroken, want het lukte me in een uurtje of zes. Nu dus lekker op de bank en de week tegemoet. Laat die vakantie maar komen!

Als ik hier zou schrijven dat ik gisteren ontvoerd was door aliens, maar nog wel snel dit plaatje van een gang in het ruimteschip had kunnen schieten, dan hadden jullie het waarschijnlijk geloofd. De gang in kwestie is gelukkig niet buitenaards, integendeel: hetgeen je nu aan het lezen bent staat op een computer in de kast aan de linkerkant, waarvan het slot open staat. We zien een ‘cooling alley’: een ge-airco-de gang (de lucht komt uit de vloer) met daarin rond de 40 racks waarin een paar honderd computers staan te blazen om websites als deze in de lucht te houden. Náast de gang op de foto zijn er in dezelfde ruimte nóg eens vijf. De ruimte is deel van een vrij anoniem gebouw aan de ‘Kabelweg’, ergens in Amsterdam Noord. Wel een gebouw waar je je vingerafdruk voor moet laten scannen om er überhaupt binnen te kunnen komen. In datzelfde gebouw: 17.000 liter diesel, een kamer vol auto-accu’s en een noodaggregaat om de stroomvretende servers (minstens 200 watt/stuk) aan de praat te houden in geval van een stroomstoring.

Gisteren was ik naar het datacentrum afgereisd (het blijft fascinerend dat een mailtje daar een split second over doet, terwijl ik ongeveer twee uur bezig ben geweest…) om de oude server waarop onder andere deze website staat, te vervangen. De nieuwe hing er al, maar moest nog even geïnstalleerd worden (en dat is wel wat moeilijker dan even snel Windows installeren). Hoe dan ook, de verhuizing is geslaagd en ik was blij dat ik om vijf uur de oordoppen (want die heb je nodig…) uit kon doen. Ach ja, toch leuk om eens gezien te hebben! (Tommy, hoe ziet zo’n server eruit? zie onder!)

Omdat deze website aanstaande vrijdag gaat (mee)verhuizen naar een gloednieuwe server, is de site die dag tussen 10-17 uur niet of slecht bereikbaar.

Hoewel je deze website overal ter wereld kunt bekijken, bevindt de website zich in feite in Amsterdam: daar staan de grote datacenters waarin duizenden servers hangen die het gros van de Nederlandse websites serveren. Zo ook de server waar deze website op staat, en die sinds een paar maanden last heeft van een falende harde schijf. Om een eventuele catastrofe voor te zijn is er een gloednieuwe server besteld, en vrijdag ga ik alles daarheen verhuizen. Voor de techneuten onder ons: het betreft een Dell 1U PowerEdge met een dual-core 64-bits Intel E5400 met 2 gig geheugen. Net als op de huidige server gaan we ook daar Debian (Linux) draaien (zij het nu dus de amd64-variant). Vanwege de overstap van 32- naar 64-bits moet meteen alles (inclusief e-mailserver, database, …) opnieuw worden geïnstalleerd, dus het wordt een leuk dagje. Hoe dan ook, met een beetje geluk kun je vrijdag tegen de middag weer gewoon terecht op je favoriete weblog!

Vandaag kwam ik een leuk voorbeeld tegen van onderzoek dat je kunt doen als je beschikt over gigantisch veel gegevens van zeg, een online community. Een Amerikaanse datingsite heeft namelijk eens uitgezocht hoe je jezelf het best op een profielfoto kunt zetten. Mannen kunnen het beste niet lachen en niet in de camera kijken; vrouwen kijken het best ‘flirty’ en maken oogcontact. Foto’s van jezelf gemaakt met een mobieltje werken gek genoeg béter dan normale foto’s. En, tip nummer drie: een foto waar je niet eens opstaat werkt het best van allemaal.

Door met software de profielfoto’s van hun gebruikers te sorteren op bepaalde kenmerken en dat te koppelen aan het aantal nieuwe contacten dat die personen legden in een bepaalde periode, kwamen ze tot een aantal interessante conclusies. Zo is de context van de foto bijvoorbeeld belangrijk: mannen die met hun vrienden op de foto staan, iets interessants doen of hun spieren laten zien scoren hoog, maar niet zo hoog als mannen die met een dier op de foto staan, gek genoeg. Je six pack laten zien heeft zeker effect, maar dat effect wordt snel kleiner met leeftijd. Bij vrouwen werkt het juist andersom als het om borsten gaat: als je borsten zichtbaar zijn, scoor je meer contacten, en hoe ouder je bent, hoe beter dat (relatief) werkt (tot op een bepaalde leeftijd, neem ik aan…).

Het meest opmerkelijke resultaat is dat zowel bij mannen als bij vrouwen, de foto’s waarop je helemaal niet te zien bent (of je gezicht onherkenbaar is) minstens zo goed of beter scoren dan ‘gewone’ profielfoto’s. Blijkbaar geldt (op datingsites, althans) dat mensen het interessant vinden als er iets te raden is. Kort samengevat komt het neer op het volgende: vrouwen kijken liefst recht in de camera, flirten een beetje of doen iets interessants op de foto (gitaar spelen of andere hobbies) en hebben daarbij best een laag uitgesneden truitje aan. Mannen die dat kunnen tonen hun gespierde blote bast (dat levert bijna twee keer zoveel dates op) en verbergen hun hoofd waar mogelijk (of kijken weg van de camera). Doe er je voordeel mee…