Bijna driehonderd kilometer piste schoten afgelopen week onder me door. Nadat ik in de kerstvakantie al in Schladming was geweest en ik in de eerste collegeweek de jaloezie van enkele buitenlandse studentes op me afriep door lekker te gaan boarden in Frankrijk, was afgelopen week in Hinterglemm toch wel de slagroom op de taart. Zomers weer, keiharde snelle sneeuw op lange lege pistes en een gloednieuw snowboard met (zoals ze dat in de winkel noemen) bazige bindingen: het was fantastisch. Het slechte nieuws is dat de volgende vakantie weer minstens een jaar op zich laat wachten en dat het zeer onwaarschijnlijk is dat ik nóg eens drie keer in een jaar kan gaan. Aan de andere kant mag de lente nu ook wel weer beginnen!

Een kleine terugblik dan maar: Het feest begon in Schladming, en daar was het vooral wennen. De sneeuw was er ijzig (met kerst is het altijd iets warmer en bewolkter) en pas halverwege de week had ik alle schroefjes en bandjes naar wens ingesteld en ontdekt dat ik steeds viel omdat mijn hiel de sneeuw raakte (dan sta je dus te ver naar achteren op je board). Toen kwam Frankrijk, de meest intensieve wintersportvakantie die ik tot nu toe ooit heb gehad: drie fanatieke skieërs, een snowboardster en ik vlogen in ras tempo onafgebroken over pistes, half-pipes en diepe sneeuw. Het weer was zeer wisselend; de week begon met een strakblauwe lucht en eindigde met meer dan een halve meter sneeuw. Ik heb vooral geprobeerd om ook in diepe sneeuw wat beter naar beneden te komen (je moet iets meer ’springend’ draaien en op rechte stukken als een surfer naar achteren leunen), en dat is uiteindelijk aardig gelukt. Ruud wist ons na een kleine iPhone-meting te vertellen dat we de 70 kilometer per uur hadden gehaald op een recht stuk. Blij dat ik dit jaar een helm had!

M’n spullen kon ik, na de slopende terugreis, gewoon in de koffer laten zitten, want vier dagen later vertrokken we alweer naar Oostenrijk (ik ben nu in de unieke positie dat er twéé skibrillen zijn te onderscheiden op mijn gezicht…). Saalbach-Hinterglemm is een gigantisch gebied waar in Nederland veel reclame voor wordt gemaakt. Gelukkig had Noord-Nederland afgelopen week geen vakantie, dus op de piste was voornamelijk Duits en Brabants te horen (wij blij, want komende week breekt daar de hel los en komt zelfs Peter Beense optreden langs de piste…).

De Hinterglemm-vakantie werd veruit de meest relaxte van de drie: twee keer per dag bijkomen in een berghut met stevige lunch (tot mijn verbazing hebben een aantal berghutten nu ook wifi hotspots!), niet al te zware sneeuw (hoewel dat voor snowboarders soms juist leuk is) en vooral ook echte wintersportsfeer. Net als de afgelopen jaren zijn we weer gaan eten in het restaurant dat zich helemaal aan het einde van het dal (echt de middle of shit) bevindt en heb ik midden in de nacht nog door een bos gesleed. In het huisje nog een paar schnäpse drinken en Winterspelen kijken. Een laatste persoonlijk record verbrak ik op de terugweg door (per ongeluk, uiteraard) 190 te rijden op de Duitse Autobahn. En toch voelt dat dan minder snel dan wanneer je met de wind in je gezicht naar beneden suist terwijl je links en rechts wolken sneeuw de piste opspuit… alles is relatief. Het waren mooie weken en ik kan niet wachten tot volgend jaar…

Voor de snowboarders onder ons nog een kleine review van m’n snowboard (K2 Slayblade ‘10, 1.58m met Flow NXT-AT bindingen); klik ‘lees verder!’.De K2 dus: het is een monster! De snowboards bij de meeste verhuurzaken zijn stukken zwaarder dan de mijne (zelfs met de relatief zware Flowbindingen erop). Op de een of andere manier zijn de ‘makkelijke’ dingen nóg makkelijker op m’n nieuwe snowboard: hij reageert directer en de bochtjes gaan sneller. Tegelijkertijd lijkt het alsof mijn board minder last heeft van vervelende hobbeltjes en hoopjes in de sneeuw waar je als beginner nog wel eens over wil struikelen. Een en ander heeft te maken met de vorm van m’n board; de meest gangbare borden zijn niet helemaal plat, maar zijn in het midden hoger (leg je zo’n bord plat op de grond, dan komt het bord precies midden tussen de twee bindingen een centimeter boven de grond, terwijl de uiteindes de grond wél raken). Mijn board is ‘flatline’ en is dus helemaal plat. Ook op paadjes is een plat board heel fijn: zonder bobbels heeft het bord minder weerstand en meer glijvermogen, waardoor je minder vaak ’stilvalt’ op stukken waar skieërs je altijd grijzend voorbij skieën omdat ze stokken hebben.

Dat het bord plat is, zorgt er ook voor dat je, wanneer je op een rand leunt, meer oppervlakte hebt waarover je gewicht wordt verdeeld: dat zorgt voor minder wrijving met de sneeuw (en dus hogere snelheid) en ook meer stabiliteit. Een klein nadeel is wel dat omdat je gewicht over de hele rand wordt verdeeld, je niet meer echt in ijs kunt ‘hakken’ zoals met de beginnersborden; op ijsvlaktes ben ik regelmatig uitgegleden (vooral tegen het einde, wanneer de randen weer geslepen moeten worden). Maar zodra er een dun laagje stroeve sneeuw ligt, sta je superstabiel. Dat is trouwens ook een eigenschap die wel van pas komt bij het landen na sprongen over bulten sneeuw en schansjes.

De bindingen zijn ook geweldig. Waar je vroeger soms pijn in je duim kreeg door het continu vastmaken van je bindingen, stap je er nu gewoon in terwijl je de lift uit-taxied. Op hellingen is het soms wat moeilijker om de bindingen aan te doen en ook met sneeuw is het wel eens wat gepruts, maar Flowbindingen blijven ideaal. Een veel gehoord probleem met Flows is dat je er niet zo ’strak’ mee vastzit als met gewone bindingen; met de bindingen die ik heb valt dat wel mee, omdat de  ‘band’ die over je schoen heenzit bij mij in het midden kan buigen. Natuurlijk moet je die ook niet te strak zetten, want dan krijg je je schoen er niet meer in, maar je kunt een heel eind komen. De bandjes zelf voelen wat minder stevig aan dan die van gewone bindingen, maar in principe stel je ze maar één keer in de week goed in, dus erg veel slijten ze niet. Heel handig is ook het draaiknopje aan de achterkant, waarmee je je been nog iets kunt kantelen ten opzichte van de binding; als je dat heel strak instelt heb je meer controle, maar moet je meer moeite doen en moet je dieper door je knieën; heb je zin om gewoon relaxed af te dalen, dan kun je dat gewoon wat losser draaien.