February 2010

In 2005 kraakten de dansvloeren over de hele wereld onder het succes van Shot You Down; een oud nummer van Nancy Sinatra dat door de Britse Audio Bullys tot dikke alarmschijf werd getransformeerd. De eerste CD van de twee bullys wasin 2003 al verschenen en bevatte nummers als We Don’t Care en Ego War. In 2005 kwam Generations uit, het tweede album, maar ik en vele anderen waren het er mee eens dat de Audio Bullys zich bij deze CD toch vooral hadden geconcentreerd op het herrie-deel van hun muziek. De muziek was langzamer en het leek alsof ze helemaal de kluts kwijt waren.

En zo bleef het sinds 2005 angstvallig stil. Er verschenen nog wat nummertjes op MySpace en in 2006 schreef ik over een nummer dat ze in een van hun sets hadden gebruikt en (wat mij betreft) enorme hitpotentie had, maar het werd niet uitgebracht.

Ik was dus enigszins verrast toen ik las dat er binnenkort een nieuw album aan zou komen; nu met een concrete releasedatum (23 maart) en zelfs al een titel: Higher Than The Eiffel. Of dat iets zegt over het volume waarop je de muziek moet draaien of de geestelijke toestand van de heren toen ze de muziek maakten is onduidelijk. Het mooie van het internet is dat er al flarden van het album te beluisteren zijn (en voor de enkeling die héél goed kan Googlen is de complete CD ook al gelekt).

En het is een topplaat! Helaas ligt het nummer waar ik vier jaar geleden over schreef nog steeds op de plank te verstoffen, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers die er wél op staan. Het is allemaal weer een stuk sneller, hipper en meer dance-achtig dan de vorige CD. Meer elektronisch, piepjes en bliepjes en gelukkig ook veel catchy deuntjes. De Audio Bullys schijnen geen genoeg te kunnen krijgen van schotgeluiden in hun nummers, want een van de tracks die het in clubs ongetwijfeld goed gaat doen heet Shotgun. Het nummer dat door de platenmaatschappij al is vrijgegeven, Only Man, geeft een goede indruk van wat je van de rest van de CD kunt verwachten; zie onder!

De afgelopen week was als een soort koude douche, na al die weken vakantie, lekker eten, snowboarden en in de zon zitten. Omdat ik in de eerste collegeweek op vakantie was en er tussen die vakantie en de volgende slechts vier dagen zaten, had ik nog wat in te halen – ik moet nog een essay schrijven en een stapel papers lezen. Alle lof voor onze docenten trouwens (schaamteloze reclame voor Innovatiewetenschappen!) want ik kreeg van een ervan zelfs een mailtje na m’n vakantie met de vraag of ik het vak nog ging volgen en zelfs een voorstel voor een uitgestelde deadline; een van de voordelen van een kleine opleiding.

De eerste indruk van het tweede semester van de master is dat het toch wat taaier is dan de eerste. Er moet flink veel literatuur gelezen worden voor ieder college (of discussie, moet ik eigenlijk zeggen), anders kun je gewoon niets zinnigs zeggen en uiteraard wordt dat ‘zinnigs zeggen’ gewoon beoordeeld. Ook geschiedenis behoort nu tot het curriculum; in eerste instantie misschien vreemd (we studeren immers innovaties), maar innovaties of ontwikkelingen uit het verleden kunnen wel degelijk iets zeggen over die van vandaag de dag.

Zo hebben we gisteren een discussie gehad over hoe het toch kan dat China, dat vóór 1400 mijlenver voor lag op het Westen qua technologie, niet heeft meegedaan aan de Industriële Revolutie, en het Westen China qua technologie voorbij kon streven. Nou was ik nooit echt goed in geschiedenis, en de 80 pagina’s die gelezen moesten worden waren ook niet al te duidelijk. Toch is het best interessant, en omdat er sowieso weinig aan geschiedenis verschijnt op deze site zal ik een voorbeeld geven. Een leuke stelling (die concreet genoeg is om voor jullie begrijpelijk te zijn zonder diepe innovatie-kennis) was trouwens dat de stoommachine in Engeland is uitgevonden en doorbrak omdat kolenmijnen in Engeland drooggepompt moesten worden (het is immers een eiland); de stoommachine voorzag in die behoefte, en zorgde ervoor dat er  nog meer kolen uit de grond kon worden gehaald. Zo belandde Engeland in een soort opwaartse spiraal: meer kolen, meer stoommachines die uiteindelijk ook voor andere taken konden worden ingezet. In China had men al veel langer beschikking over kolen, maar daar waren de mijnen droog en was het inzetten van een stoommachine zelfs gevaarlijk vanwege explosiegevaar. De stoommachine werd niet in China uitgevonden, omdat er simpelweg geen toepassing voor was. In Engeland kwamen de toepassingen vanzelf… Natuurlijk is de Industriële Revolutie niet te verklaren door het verschil tussen natte en droge mijnen, maar het is een leuke toevalligheid (historical contigency, dubbele woordwaarde!) die de discussie voor mij enigszins in te beelden maakte.

Verder moet er komende week een keuze worden ingeleverd voor het buitenlands semester; zoals de meesten intussen wel weten is dat een onderdeel van m’n master, en ben ik als het goed is tussen augustus en januari komend collegejaar in het buitenland aan het studeren. De vraag is uiteraard waar en dinsdag heb ik het met mijn mentor over de mogelijkheden gehad. Bovenaan het lijstje (gebaseerd op mijn interesses en gekozen richting) stonden Göteborg (Zweden) en Jena (Duitsland), maar de bestemming die ik op mijn formulier ga invullen heeft Università Bocconi, en bevindt zich in Milaan! (Enig voorbehoud is op zijn plaats, want er zijn maar een beperkt aantal plaatsen).

Allemaal best spannend dus, en ik moet zeggen dat ik er echt zin in heb. Het lijkt me heerlijk om een keer in een hele andere omgeving te zitten en het is een van die dingen waarvoor je in je leven maar weinig kansen krijgt. Uiteraard kun je, als het zover is, mijn belevenissen in Italië via deze website volgen.

Bijna driehonderd kilometer piste schoten afgelopen week onder me door. Nadat ik in de kerstvakantie al in Schladming was geweest en ik in de eerste collegeweek de jaloezie van enkele buitenlandse studentes op me afriep door lekker te gaan boarden in Frankrijk, was afgelopen week in Hinterglemm toch wel de slagroom op de taart. Zomers weer, keiharde snelle sneeuw op lange lege pistes en een gloednieuw snowboard met (zoals ze dat in de winkel noemen) bazige bindingen: het was fantastisch. Het slechte nieuws is dat de volgende vakantie weer minstens een jaar op zich laat wachten en dat het zeer onwaarschijnlijk is dat ik nóg eens drie keer in een jaar kan gaan. Aan de andere kant mag de lente nu ook wel weer beginnen!

Een kleine terugblik dan maar: Het feest begon in Schladming, en daar was het vooral wennen. De sneeuw was er ijzig (met kerst is het altijd iets warmer en bewolkter) en pas halverwege de week had ik alle schroefjes en bandjes naar wens ingesteld en ontdekt dat ik steeds viel omdat mijn hiel de sneeuw raakte (dan sta je dus te ver naar achteren op je board). Toen kwam Frankrijk, de meest intensieve wintersportvakantie die ik tot nu toe ooit heb gehad: drie fanatieke skieërs, een snowboardster en ik vlogen in ras tempo onafgebroken over pistes, half-pipes en diepe sneeuw. Het weer was zeer wisselend; de week begon met een strakblauwe lucht en eindigde met meer dan een halve meter sneeuw. Ik heb vooral geprobeerd om ook in diepe sneeuw wat beter naar beneden te komen (je moet iets meer ’springend’ draaien en op rechte stukken als een surfer naar achteren leunen), en dat is uiteindelijk aardig gelukt. Ruud wist ons na een kleine iPhone-meting te vertellen dat we de 70 kilometer per uur hadden gehaald op een recht stuk. Blij dat ik dit jaar een helm had!

M’n spullen kon ik, na de slopende terugreis, gewoon in de koffer laten zitten, want vier dagen later vertrokken we alweer naar Oostenrijk (ik ben nu in de unieke positie dat er twéé skibrillen zijn te onderscheiden op mijn gezicht…). Saalbach-Hinterglemm is een gigantisch gebied waar in Nederland veel reclame voor wordt gemaakt. Gelukkig had Noord-Nederland afgelopen week geen vakantie, dus op de piste was voornamelijk Duits en Brabants te horen (wij blij, want komende week breekt daar de hel los en komt zelfs Peter Beense optreden langs de piste…).

De Hinterglemm-vakantie werd veruit de meest relaxte van de drie: twee keer per dag bijkomen in een berghut met stevige lunch (tot mijn verbazing hebben een aantal berghutten nu ook wifi hotspots!), niet al te zware sneeuw (hoewel dat voor snowboarders soms juist leuk is) en vooral ook echte wintersportsfeer. Net als de afgelopen jaren zijn we weer gaan eten in het restaurant dat zich helemaal aan het einde van het dal (echt de middle of shit) bevindt en heb ik midden in de nacht nog door een bos gesleed. In het huisje nog een paar schnäpse drinken en Winterspelen kijken. Een laatste persoonlijk record verbrak ik op de terugweg door (per ongeluk, uiteraard) 190 te rijden op de Duitse Autobahn. En toch voelt dat dan minder snel dan wanneer je met de wind in je gezicht naar beneden suist terwijl je links en rechts wolken sneeuw de piste opspuit… alles is relatief. Het waren mooie weken en ik kan niet wachten tot volgend jaar…

Voor de snowboarders onder ons nog een kleine review van m’n snowboard (K2 Slayblade ‘10, 1.58m met Flow NXT-AT bindingen); klik ‘lees verder!’. (more…)

Na een bizar korte week, zie zondag zeer vermoeid en verkouden begon na de terugtocht uit St. Sorlain D’Arves, vertrek ik vannacht alweer naar skicircus (zowel de Nederlandse als Duitse betekenis daarvan zijn van toepassing!) Saalbach Hinterglemm! Kijkt u mee op onderstaande webcam, wellicht kun je me zien boarden en anders zie je in ieder geval wat het weer is. De thuisblijvers wens ik een fijne vakantie (voor zover van toepassing) en een fijne carnaval! Jos van Oss staat in ieder geval op de iPod…

Voor de luttele 25 euro kon ik dit stukje speelgoed natuurlijk niet laten liggen: een heuse set LED-lampen van Philips die je per USB kunt besturen. De grote unit is de ‘wall washer’ en zet je voor een muur, die vervolgens wordt verlicht. Daarnaast zitten er nog twee kleine licht-’pilaartjes’ bij die je naast je scherm kunt zetten.

Zo’n setje met lampen is ideaal voor gamers die graag een soort Ambilight rond hun scherm willen (om het nog realistischer te maken) of voor gamers die tot diep in de nacht willen doorgaan zonder in het donker te zitten. Uiteraard heb ik er andere plannen mee: de lampen zijn inmiddels opgenomen in het netwerk (helaas stelt Philips geen Linux-drivers beschikbaar, dus die moest ik eerst schrijven…) en kunnen niet alleen Ambilight doen (doet het overigens heel leuk met de Fireplace DVD), maar springen bijvoorbeeld ook aan als ik m’n bed uit moet. Daarnaast gaan ze vanzelf uit als ik de kamer verlaat! Leuk speelgoed…

Ik wil ik het graag even hebben over de omgangsvormen en sociale normen van ambtenaren. Gisteren was de afsluitende bijeenkomst van de co-creatie challenge, een wedstrijd die de gemeente Eindhoven had georganiseerd om ideeën te genereren over hoe de interactie tussen burger en gemeente te verbeteren. Op het stadhuis werden de vijf beste ideeën besproken en werd de winnaar bekendgemaakt (niet wij, overigens). Het viel ons al snel op dat de achterste rij ambtenaren tijdens de presentaties van de studenten vooral geïnteresseerd waren in hun iPhone; wat blijkt, alle ambtenaren twitteren tegenwoordig. Toen een van de aanwezige ambtenaren zélf moest presenteren en een vraag kreeg, keek hij tijdens het aanhoren van de vraag niet naar degene die hem stelde, maar op z’n telefoon om de laatste tweets te checken! En inderdaad, achteraf is de hele avond na te lezen op Twitter (inclusief foto en een tweet van degene die de hele challenge organiseerde: “studenten boos, waarom al dat getwitter en geen notuliste?“).

Wáárom moeten ambtenaren Twitteren? Er is een hele beweging binnen de ambtenarij die vindt dat ambtenaren meer gebruik moeten maken van ‘web 2.0′ (wat sowieso een semi-hippe benaming is voor ‘het huidige internet’). Dat klinkt als een prima plan: weblogs van politici zijn wellicht interessant om te lezen en misschien reageren ze zelfs als je een mailtje stuurt.

Als innovatie-wetenschapper ben ik uiteraard geïnteresseerd in hoe deze nieuwe vinding wordt gebruikt door ambtenaren en, belangrijker, wat we er nou mee opschieten. Ik denk dat de ambtenaren 2.0 hun doel voorbij zijn geschoten. Terwijl er boeken zijn volgeschreven over hoe ambtenaren het beste van het internet gebruik kunnen maken, is het enige (zeer zichtbare) resultaat alleen dat er massaal wordt getwitterd. Ik persoonlijk hoef als burger helemaal niet met ambtenaren te communiceren in korte hersenscheet-berichtjes van maximaal 160 tekens. Ik hoef al helemaal niet te horen waar het ambtelijk apparaat de hele dag mee bezig is (vooral niet als na een korte inspectie blijkt dat een aanzienlijk deel van de tweets gaat over de etentjes en lunches die de ambtenaren op kosten van ons hebben!). Ambtenaren zijn gewoon werknemers van een organisatie die ‘overheid’ heet; de medewerkers van Philips gaan toch ook niet de hele dag twitteren? Om het nog maar niet te hebben over juridische gevolgen die een ambtelijke uitspraak op Twitter kan hebben (zeker gezien de verschillende mogelijkheden om een boodschap van 160 tekens anders te interpreteren).

Ik wil eigenlijk wel eens weten wat ambtenaren proberen te bereiken met hun getwitter. Immers, onderling communiceren konden ze al op betere manieren (face-to-face in het stadhuis). Twitter is daarnaast absoluut geen vorm van ‘openheid’ naar de burger toe, maar juist een barrière. In Nederland zijn de Twitteraars nog steeds een vrij gesloten groep (leg mijn oma maar eens uit hoe te twitteren en, belangrijker, hoe je nou de boodschap destilleert uit de korte berichtjes). Twitter is het nieuwe speelgoedje van de ambtenaren onderling, net als de mobiele telefoon was voor de jaren-90 yup en de tamagotchi’s voor kinderen uit dezelfde tijd. De kliek communiceert vooral met elkaar, en kijkt de gesprekspartner daarbij niet meer in de ogen, maar vooral naar een telefoon. Twitter is met z’n 160 tekens vooral een heel onhandig medium als het om meningen gaat (die kun je in de beperkte ruimte namelijk niet nuanceren).

Ambtenaren van de gemeente Eindhoven die ongeïnteresseerd staan te Twitteren tijdens een bijeenkomst over hoe de interactie tussen burger en gemeente te verbeteren. Een heel vreemde vertoning.

Terwijl iedereen in Eindhoven weer fijn aan een nieuw semester begon, stelden wij dat moment nog even uit middels een vakantie in de Franse Alpen. Hadden we wel verdiend, dacht ik zo. Voor het luttele bedrag van 280 eur0 per persoon kregen we van Sportura een busreis (dat klinkt luxer dan het was, want het bleek een soort doe-het-zelfvariant: de bus vertrok uit Rotterdam en wij stapten op de terugweg in Antwerpen weer uit), een skipas en een kippenhokhuisje ergens in het pittoreske St. Sorlain D’Arves, skigebied Les Sybelles.

De heenreis dus; omdat Sportura het presteerde om ons pas een dag van tevoren (nota bene de verkeerde) vouchers te sturen, begon onze trip een paar uur eerder dan geplanned. Niet dat het meteen snel ging, want de bus stopte achtereenvolgens drie kwartier op een tankstation, drie kwartier in Antwerpen, nog even in Leuven en toen pas waren we echt onderweg. Had de telefoonmiep van Sportura geweten dat de bus langs Antwerpen ging, dan waren we daar wel opgestapt – en had ik nog wat meer tijd gehad om wafeltjes te bakken.

Hoe dan ook, dit akkefietje mocht de vakantiepret niet drukken. Aangekomen snelden we ons met skikleren aan het baggagedepot (=schuur met betonvloer waar je je zou kunnen omkleden) uit om eerst maar eens te ontbijten. De Yeti-bar (een begrip onder de cheapskieërs) ging net dicht, en dus konden we dankzij een vriendelijk personeelslid gratis profiteren van het volledige ontbijtbuffet. We hebben nog lang gegeten van de stapels chocolademousse! Dan toch maar eens de berg op; de lucht was strakblauw en het skigebied… nagenoeg leeg; een ideale combinatie.

Na een beetje opwarmen werd het tijd voor het echte werk. De eerste dag was direct bikkelen met ’stuur’ Sander die ons in ras tempo de berg op- en af bracht. Uiteraard werd er tussendoor wel gelunched in de zon en vrolijkte Elke (en later de rest) de boel op met haar Nijlpaardlied. In de lift werd vooral gediscussiëerd over of Sander al dan niet ADHD zou hebben, of Tommy’s Flowbindingen nou echt zoveel stoerder waren als andere bindingen (en of skibindingen ook ‘flow’ zijn) en over de intelligentie van de Sportura-reisleiding ter plaatse.

Terug in het appartement was het tijd om de bedden te maken. Een zespersoons-appartement betekent, in Sportura parlance, twee tweepersoonsbedden en een bedbank die het niet doet. We hadden allemaal netjes bedlinnen voor éénpersoonsbedden bij ons, dus dat werd met een vakkundig staaltje ducttapen opgelost. De bedbank werd overigens pas twee dagen later gemaakt. Om toch de luxe-illusie hoog te houden (we hadden onze groepsnaam voorzien van de toevoeging ‘(VIP)’, maar dat bleek helaas geen vaker gebruikte code in het Sportura-systeem) gingen we toch maar even het zwembad uitchecken – dat was boven verwachting goed en beneden verwachting klein. Mijn neus vond van niet en dus ben ik sinds mijn duik in het zwembad ernstig verkouden en Labello-verslaafd.

Toen de pistes tegen woensdag een beetje ijzig begonnen te worden, ging het opeens sneeuwen, en zo kregen we niet alleen steeds een bevroren gezicht, maar ook de kans te snowboarden in prachtige sneeuw. Op het hoogtepunt van de sneeuwbui zag je overigens helemaal niets en besloten we maar terug te gaan. Maar de andere dagen waren perfect: een enkeling ging off-piste, we half-pipe’te erop los en hier en daar werden ski’s verloren en weer teruggevonden.

Ik weet niet goed of ik een zeurend verhaal moet afsteken over hoe slecht de terugreis was georganiseerd, of dat ik beter kan vertellen wat er nou juist léuk aan was. Ik doe het laatste, maar zal eerst vertellen waar alle chaos vandaan kwam. Het dorpje waar we zaten was langgerekt: de huisjes en het baggagedepot bevonden zich bovenaan, terwijl de busparkeerplaats beneden was en de bussen niet omhoog mochten. Tussen depot en bussen reden navettes, een soort shuttle-bussen. Omdat de grote bussen vertraagd waren, stonden de 17 bussen voor ongeveer 750 man ruim twee uur later pas klaar voor vertrek. Geen probleem zou je zeggen (we hadden de twee uur vertraging al ruimschoots ingecalculeerd), maar helaas ontbrak het bij de Sportura reisleiding aan inzicht om het transport per navette te coördineren. Resultaat: een gigantische mensenmassa (vergelijkbaar met die na een voetbalwedstrijd) die zich in een om het half uur verschijnende bus probeert te wringen. In de tussentijd wordt er met sneeuwballen gegooid, drank gedronken, gescholden op de reisleiding en (het toppunt) een fikkie gestookt door een stel (ik denk) bouwvakkers die (naar eigen zeggen) al de hele dag in de Yeti-bar hadden gewacht (snap ik als je niet kunt skieën).

De anarchie was ergens ook wel weer leuk. En omdat we als doorgewinterde (haha…) Sportura-reizigers de extra wachttijd al hadden verwacht, maakten we van de nood vaak een deugd. En ook wel belangrijk, we hebben het weer overleefd! Op de verkoudheid en schrale lippen na ben ik alweer klaar voor de volgende vakantie, die donderdag begint. Er zijn twee take-home messages: boek je reis nooit met Sportura. De tweede: leve het nijlpaard!