November 2009

Mensen die regelmatig op m’n kamer komen, zijn er inmiddels al aan gewend dat het aantal technische snufjes iedere keer weer groter wordt. De zes LED-lampjes die in begin dit jaar plaatste zijn inmiddels een schijntje (ha-ha) vergeleken met de LED-strip van vijf meter die mijn kamer nu siert. Er is alleen één groot probleem: je moet al die apparaten bedienen…

Inderdaad, als ik aan het haasten ben om op tijd op de TU te komen, heb ik natuurlijk eigenlijk geen tijd om de complete kerstboom aan lampjes uit te zetten. Tijd dus om terug te gaan naar de tekentafel en een oplossing te bedenken. Het zou het allermooiste zijn als die dingen gewoon zelf doorhebben wanneer ze aan moeten. Als ik thuis ben, bijvoorbeeld. Technisch gezien zou mijn agenda (die geheel elektronisch is) kunnen bepalen hoe laat de wekker moet gaan! Het was al snel duidelijk dat de verschillende systemen zouden moeten worden gekoppeld, en omdat ik meer ervaring heb met het programmeren van computers dan met het bedenken van allerlei schakelingen besloot ik te proberen om alles aan het netwerk te knopen. Uiteraard moest het dan ook dan wel plug-and-play zijn (de stroom valt hier nogal eens uit, dus als alles dan weer opstart moet het weer gewoon werken), weinig stroom verbruiken en makkelijk te gebruiken zijn. Ook zou het wel mooi zijn als ik (op termijn) andere apparatuur kon toevoegen (weer een excuus om nieuwe lampjes te kopen!) of nieuwe verbindingen zou kunnen leggen (koppelen aan m’n stereo of webcam, bijvoorbeeld; zou de XS4all-internetsenseo er dan toch eens komen?!).

Het project is, om het zacht uit te drukken, een beetje uit de mijn hand gelopen. Omdat er zoveel verschillende manieren zijn om apparaten met elkaar te laten praten, heb ik een compleet netwerkprotocol bedacht om het met zo min mogelijk instellingen en ander gedoe te kunnen doen. Het idee is dat apparaten elkaar min of meer automatisch zoeken en vinden zodra je ze op een netwerk aansluit. Daarna ‘vragen’ ze aan elkaar wat ze kunnen en op basis van een paar vooraf ingestelde regels wordt dan bepaald of er wordt gecommuniceerd (en in welke ‘taal’). Het mooie is dat je niet alleen lampjes, maar ook logica kunt toevoegen. Een voorbeeldje: ik heb nu een onderdeel aan het netwerk toegevoegd dat een soort ‘wekkerfunctie’ uitvoert. Het idee is dat dit script op een gezette, (vanaf mijn iPod!) in te stellen tijd de lampen aanzet (een soort wake-up light, dus). Zodra de tijd is ingesteld gaat de wekker op zoek naar apparaten die de opdracht “zet de lampen aan!” (maar dan in computertaal) snappen en stuurt die een berichtje als het zover is. Klinkt simpel, was het niet… maar het werkt!

Omdat ik denk dat een dergelijk slim systeem dat daarnaast ook nog eens nauwelijks instellingen nodig heeft voor meer toepassingen zou kunnen worden gebruikt, ben ik aan het nadenken over hoe ik er iets professionelers van kan maken. De eerste stap is trouwens al gezet: de iPhone-applicatie waarmee ik vanuit m’n luie stoel alles kan bedienen is intusen te koop. Je hebt er overigens nu nog niets aan: het protocol zelf is nog niet openbaar en je apparatuur moet er eerst geschikt voor worden gemaakt (voor ieder apparaat dat je wil toevoegen heb je wat software nodig, die je overigens maar één keer hoeft te schrijven per apparaattype). Maar wie weet binnenkort meer!

(Sowieso ‘meer’ binnenkort trouwens, want ook het tweede iPhone-spelletje dat ik met partner-in-crime Ruud heb gemaakt, is intussen in de reviewmolen van Apple terechtgekomen. Nog even wachten!)

Zoals ik een tijdje geleden heb beloofd is het tijd voor een stukje over hoe je nou echt goed back-ups moet maken van je gegevens. Veel mensen staan er namelijk niet bij stil dat het zomaar kan gebeuren dat de schijf van je laptop er op een dag mee ophoudt, of dat er tegenwoordig virussen zijn die je bestanden kan ‘gijzelen’ door ze te coderen, waarna je moet betalen om de decodeersleutel te krijgen (die je dan natuurlijk nooit krijgt). Lees hier hoe uw voorbeeldnerd zich tegen deze ongein heeft beschermd! (more…)

Ondanks dat ik nog steeds van mening ben dat de TU/e een van de slechtste websites heeft van alle universiteiten* en zijn nominatie voor ‘website van het jaar’ in de categorie onderwijs zeker niet verdient, hebben ze nu toch iets goed gedaan. Sinds vandaag zijn er namelijk spotjes op televisie (niet echte topzenders, maar wel op Comedy Central en MTV schijnbaar). En, het is best een gaaf spotje! Kijkt u even mee…

*_{inderdaad, ik werk ook mee aan de website van de TU, maar alleen aan de pagina’s en subsites van onze faculteit. Helaas, ik heb er niet veel over te zeggen…}

Na de new kids is er nu wéér zo’n rage aan de gang. Eerst zie je mensen met ‘nazibloem’ in hun MSN-naam staan en vraag je je af wat er aan de hand is, twee dagen later blijkt het gelukkig om een onschuldig kaboutertje te gaan dat in de Belgische ‘Man Bijt Hond’ figureert.

En hier nog meer!

In maart begin dit jaar besloten ik en een studievriend dat we onze innovatie- en computerkennis maar eens moesten gaan inzetten om geld te gaan verdienen. Net als een paar duizend anderen stortten we ons toen op het maken van spelletjes voor de iPhone, en de vooruitzichten waren goed. Zo was er die ene student die tonnen verdiende door met een programmaatje om treintijden op te zoeken op de proppen te komen. Snel verdiend, lijkt me. Maar, hoe staat het met het imperium een half jaar later?

Ons eerste spelletje, een variant op ‘achtung die kurve’ die je met z’n tweeën op één iPhone kunt spelen, werd een keer of 157 verkocht. Niet geweldig, maar genoeg om onze eerste investering om überhaupt te mogen publiceren in de Apple Store eruit te halen. Er zijn een paar manieren te onderscheiden om geld te verdienen in de App Store. De eerste is om gewoon een groot en duur programma te schrijven dat mensen nodig hebben, maar wat op zich niet zo nieuw is. Neem TomTom; dat gaat voor een euro of 79 over de virtuele toonbank. Het probleem is dat je voor zoiets natuurlijk een heel team nodig hebt om het überhaupt gemaakt te krijgen. De tweede manier is iets heel kleins en goedkoops maken, dat voor een euro verkopen en hopen dat dat laatste meer dan duizend keer gebeurd. Dan moet het trouwens wel nieuw zijn, want anders zijn er al minstens tien anderen die hetzelfde doen. Gezien onze beperkte programmeercapaciteit is dat een beetje onze strategie. Er zijn trouwens ook andere manieren (zoals een gratis applicatie maken, zorgen dat die heel populair word en dan winst maken met advertenties, of bedrijven contacteren en vragen of ze een app willen hebben voor een bepaald bedrag).

Hoewel de opbrengst dus nog een beetje tegenvalt, is het maken van de spelletjes een leuke bezigheid en hadden we ook niet verwacht dat het meteen de eerste keer raak zou zijn. Inmiddels is het tweede spel al bijna klaar en ik kan vast zeggen dat het in ieder geval de studenten onder ons wel aan zal spreken. Helaas duurt het na inleveren nog drie weken voordat applicaties zijn goedgekeurd door Apple. En ze checken écht alles. Dat kan betekenen dat je je programma twee of drie keer opnieuw moet inleveren, maar vaak wel met een goede reden. Hoe dan ook, als we binnenlopen zijn jullie de eersten die het weten…

Ik schreef al eerder over het literaire hoogstandje dat ons WC-schrift heet. Het WC-schrift kent ups en downs, maar het is duidelijk dat er nu in ieder geval weer volop in wordt geschreven. De laatste rage die nu net is afgelopen was onze eigen top-honderd met variaties op muzieknummers die dan ineens van toepassing zijn op ons eigen studentenhuis. Speciaal voor jullie een greep uit de selectie!

1. Jay Z – 99 problems and the dish ain’t done
2. Marco Borsato – Ik kook niet meer voor jou
3. Corrie en de Rekels – Huilen is voor jou te laat, ik eet niet mee
4. Rene Froger – Een eigen huis [..] en altijd iemand in de buurt die voor je koken kon
5. Abba – Happy New Beer
6. Het Goede Doel – Een keer trek je de conclusie, schoonmaken is een illusie; een schoon huis is een droom, een dik pak stof met een dun laagje chroom
7. Ik heb de zon zien zakken in de plee
8. Kinderen voor kinderen – Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd, de badkamer was met wa-wa-water overstroomd; iedereen riep, hieperdepiep! Nu is ‘ie, tenminste weer schoon!
9. Samson en Gert – Had je tien miljoen, wat zou jij dan doen? Een schoonmaker huren en zelf niets meer doen!

Al ongeveer een half jaar was ik niet meer gaan borrelen bij studievereniging Intermate, dus afgelopen donderdag dacht ik maar weer eens te gaan kijken (ik had de mededeling dat de voordeur na half zes dichtgaat gemist, schijnbaar moet je daarna via een nooduitgang naar binnen… dus het duurde even voordat ik binnen was). Op het eerste gezicht was er niets veranderd: de banken stonden er nog, bij het tafelvoetbal was als vanouds weer een groep mensen verzameld die zich van dezelfde vage termen bedient als menig voetbalcommentator op televisie en (helaas) er wordt nog steeds Grolsch geschonken en gedronken (ervaring heeft uitgewezen dat dat het bier is waar ik de meeste hoofdpijn achteraf van krijg).

Toch, er was iets anders. Toen ik even later met een vriend stond te praten en we om ons heen keken, besefte we dat er van het ‘meubilair’, de mensen die er vroeger altijd waren, misschien nog de helft op deze avond aanwezig was. Een kleine openbaring: zijn we dan nu zélf de oude garde? Zijn alle zevendejaars dan toch afgestudeerd?

Even dacht ik dat het zo was. De tijd vliegt en onlangs besefte ik me dat ik al twee jaar hier in m’n studentenhuis in Eindhoven woon. Sindsdien is er van de zes mensen die er toen woonden nog eentje ‘over’; van de overige vijf hebben er vier een baan en de vijfde is vrijdag afgestudeerd. Ik behoor hier in huis tot de generatie die ‘de oude vaatwasser’ (want we hebben een nieuwe!) nog heeft meegemaakt, die het Henny Huisfeest organiseerde, de keuken in alle kleuren van de regenboog verfde én die nog kan vertellen wat culinaire recepten als Lammiepasta en ‘penetraat’ (dubbelvla waar je vervolgens een slagroomspuit in steekt om een soort vulkanische uitbarsting van slagroom te maken in je kommetje) inhouden.

Gelukkig kan ouder worden en jong zijn gewoon tegelijk. Hoewel ‘masterstudent’ in studentenjargon vooral heel oud klinkt, ben ik met m’n eenentwintig jaar nog lang niet bejaard (en dat is maar goed ook!). Een huisgenootje is er wel heilig van overtuigd dat vanaf die leeftijd alles achteruit gaat. Met andere huisgenoten ben ik tot de ontdekking gekomen dat er zoiets bestaat als de ‘21-dip’: precies op en vanaf de dag dat je 21 wordt, kun je ineens significant minder bier drinken dan daarvoor. In ons kleine experiment met n=3 huisgenoten bleek dat te kloppen. Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.

Voorlopig nog even forever young dus. Ik kijk nu al uit naar volgend weekend, dan mag ik weer lekker met papier maché en andere prachtige basisschoolmaterialen knutselen voor Sinterklaas. Zouden we vaker moeten doen!