October 2009

Bijna twee weken geleden bestelde ik, van moeders’ zuurgespaarde Air Miles, tien kaartjes voor een middagje snowboarden in de sneeuwhal in Landgraaf. Via de site gaat dat heel makkelijk (immers, Air Miles heeft onze adresgegevens al) en na het klikken op ‘bevestigen’ zouden de kaartjes binnenkort in de bus moeten vallen. Nou heb ik het niet zo op spaarkaarten die koopgedragen van klanten bijhouden, maar in dit geval staat er toch een leuke beloning tegenover. Áls Air Miles die waar maakt, natuurlijk…

Want wat blijkt later: ondanks dat ik bovenaan de website het puntensaldo van 17.000 naar 400 heb zien gaan, zijn er, zo blijkt twee dagen en een belletje met de klantenservice later, geen kaartjes besteld! Het saldo staat weer gewoon op 17.000 en het lijkt alsof de Air Miles-computer een beetje aan het dementeren is. Hoezo bestelling? Nee hoor!

Dat was ook de reactie van de klantenservice. Ik zou een fout hebben gemaakt en niet definitief bevestigd hebben. Euh, maar het saldo gaat toch omlaag? Nee meneer, dat doen we al van tevoren (een ‘reservering’), zodat je niet per ongeluk teveel kunt bestellen. Komop jongens, dat is een administratieve maatregel die ik als klant niet eens zou moeten kunnen zíen! De website is sowieso niet al te best in elkaar gestoken, want na de tweede bestelling (die kennelijk wél goed is gegaan, want ik krijg ineens een bevestigingsmailtje?!) fluctueert het saldo nog een uur lang van 17.000 naar 400 en terug. Stel je voor dat dat op een internetbankieren-systeem zou gebeuren…

Bedrijven als Air Miles hebben, als je er dan een klachtenbrief tegenaan gooit, de neiging zich te verschuilen achter administratieve maatregelen en hun bedrijfsproces. Sneller kaartjes sturen? Kan niet, want dat gaat ‘automatisch’. Pardon, dat betekent dat je m’n klacht dus niet kunt oplossen?! Het boeit me niet of de kaartjes nog komen, als je de extra kosten maar vergoedt die ik moet maken als de kaartjes er niet op tijd zijn. Want ik was, drie weken van tevoren, wél gewoon op tijd met bestellen en mijn moeder heeft al die jaren ook gewoon trouw haar pasje meegenomen naar de winkel om jullie ten dienste te zijn. Afspraak is afspraak, lijkt me.

Mijn derde klacht is inmiddels onderweg naar de klantenservice; de afloop komt hier ongetwijfeld nog te staan. Echt, hóe moeilijk kan het nou zijn? Ik dacht dat telecombedrijven slecht functioneerden, maar Air Miles kan er ook wat van…

Update (donderdag 29-10): de kaartjes zijn inmiddels aangekomen; ze kunnen toch nog íets goed doen kennelijk. Spelende vrouw, wat hebben we geleerd? Dubbelchecken als je je Air Miles-punten gaat opmaken!

Nu mijn twee oma’s in een paar jaar fanatieke internetters zijn geworden en me daarbij af en toe wel eens wat hebben gevraagd, kom ik steeds vaker tot de conclusie dat bepaalde dingen met computers inderdaad gewoon veel te moeilijk zijn gemaakt. Het typen van gekke trema’s en ümlauts, bijvoorbeeld. Het werkend houden van je internetverbinding (kan dat modem zichzélf niet eens aan en uitzetten als er geen verbinding is?!) Het maken van een back-up maken van al je gegevens (dat doet bijna niemand, omdat het gewoon veel te moeilijk is; later zal ik nog wel een stukje schrijven over hoe je dat het beste kunt aanpakken). En, iets wat we in tien jaar schijnbaar nog steeds niet hebben kunnen oplossen: hoe kom je in vredesnaam bij je bestanden als je ergens anders zit?

Voor dat laatste kun je een aantal dingen doen. Zo zijn USB-sticks intussen zo goedkoop geworden dat iedereen er minstens een paar heeft. Maar het probleem is altijd weer dat je vergeet om net die ene presentatie die je vanmiddag nodig had erop te zetten. Grote bedrijven lossen dit op door een speciale server (grote dure computer die altijd aan staat) in te richten waarop je je bestanden kwijt kan, maar dat kost de nodige knaken. Een ander trucje dat ik mensen daarom vaak zie doen is ‘even naar jezelf mailen’. Complete misbruik van het e-mail-concept (en ik maak me er zelf ook schuldig aan), maar het wérkt wel (en wie GMail heeft kan er ook aardig wat in kwijt), want je kunt vervolgens immers overal bij je bestanden.

Gelukkig zijn er af en toe mensen die het licht zien en iets bedenken wat wél werkt: Dropbox. Na het installeren van het programmaatje (ook een Mac versie, hoera!) en het instellen van een account heb je ineens 2 GB ruimte die je overal ter wereld kunt benaderen: je ‘dropbox’ (wonderdoos?). Spullen erin zetten doe je simpelweg door bestanden naar een speciale map op je computer te slepen. En nu komt het: als je op een andere computer dezelfde software installeert en je dropbox toevoegt, dan worden alle wijzigingen automatisch aan de andere computer doorgegeven. Met een iPhone kun je nu ook bij je bestanden, en een foto-album online zetten is niet meer werk dan even de foto’s naar een speciale map in de Dropbox te kopieren en het linkje op te schrijven. Ook is het heel makkelijk om even een map te delen met een vriend.

Ik stond er zelf even van te kijken. Hoe kan dat nou ineens zó makkelijk zijn? Natuurlijk is het grote nadeel van deze service dat al je gegevens bij een ander bedrijf staan (maar uiteraard kan niet iedereen zomaar bij je gegevens – tenzij je dat zelf aangeeft). Wachtwoord kwijt en hoppakee, iedereen heeft toegang. Maar zolang je het niet gebruikt voor je bankgegevens en privé-foto’s is er niets aan de hand. Je zou Dropbox zelfs kunnen gebruiken als back-updienst (gewoon al je gegevens zippen, daar een wachtwoord op zetten en coderen en dat in de Dropbox gooien). Wie het ook eens wil proberen, kan hier Dropbox downloaden.

Is ‘ie nu pas weer boven water om over dat feest van vrijdag te schrijven? Nou, dat valt wel mee gelukkig. En, nu de foto’s online staan, kan ik een en ander ook wat beter illustreren natuurlijk Maargoed, het was een mooie party. De voorbereidingen waren al een paar weken aan de gang (waardoor we nu weten dat er in een auto zo groot als een Peugeot 206 ongeveer 48 kratjes bier passen) en de hele vrijdag heb ik met huisgenootje Iris de achtertuin omgetoverd tot feestzaal, of eigenlijk ‘de hemel’, want dat was het thema.

Natuurlijk moesten wij als bewoners hier wel herkenbaar zijn voor de rest, dus liepen we rond met aureooltjes van glowsticks. Verder was er een heus altaar gebouwd met kruizen en elektrische Xenos-kaarsjes. Een aantal feestgangers had zich in thema aangekleed met duivelsoren of zich zelfs duivels opgemaakt.

Tot een uur of vier hebben we de buurt wakkergehouden; rond een uur of twaalf was het hier bomvol en rond een uur of drie was alleen de echte harde kern overgebleven. Omdat de muziek toen wel wat begon te vervelen heb ik toen nog, na de nodige biertjes en wijntjes, muziek staan draaien. Tussendoor viel de stroom nog even uit, maar na het controleren van de stoppen bleek er gewoon ergens een stekker te zijn uitgetrokken. Verder ging alles eigenlijk redelijk smooth, en op een kotsende ex-huisgenote na is er niets gebeurd. De politie is niet eens geweest…

Het hele album (gemaakt met mijn telefoon, naarmate de avond vordert wel steeds waziger…) is hier te bekijken.

Welkom bij de cursus corpsballentaal, onderdeel van de cursus wat & hoe in het studentikoos, les één.

“Vriend, dit eten is goed van smaak!”
=> “Hé ouwe pikkebaas, deze meuk is prima te nassen!”

“Zeg vriend, dit voedsel is niet lekker!”
=> “Yo sherriff, deze tjak is niet te beffen!”

“Vriend, wat kun je toch veel bier drinken. Wil je me nog een biertje doorgeven? Ik ben nog lang niet dronken!”
=> “Reële borrelaar, pass me nog even zo’n unit, ik ben nog lang niet kaal!”

“Huisjongste, je kunt nu nog niet naar huis, we slaan nog in één teug een apfelkorn met spa rood achterover!”
=> “HJ, je gaat nu niet lopen sjaken, we atten nog een Paardekut!”

“Vriend, ik heb een bonte avond gehad. Nog even gefrituurd voedsel gegeten, maar daarna gebraakt boven het toilet.”
=> “Pik, ik ben láag gegaan! Nog even een vette bek gehaald, maar daarna alles weer aan de porseleinen god geofferd!”

“Dat meisje betastte mijn jongeheer op een prettige wijze in mijn hoogslaper”
=> “Dat hert zat vrij chill aan m’n lus, in die wipsteiger”

“Vriend, kom op, je drinkt te weinig, neem nog wat biertjes!”
=> “Baas, hoe is het met je, je gedraagt je als een laffe borrelaar, hengst eens door met die goudgele pretcilinders!”

Schaamteloos gejat uit de Nieuwe Revu, die ik deze week ongevraagd in de bus kreeg (en ál mijn huisgenoten ook – wat is dat voor zinloze reclame?). Daarom ook maar ongevraagd op m’n site (hoewel ik deze wel grappig vond)!

Deze hele week kun je in Eindhoven terecht voor ‘dutch design’. Op allerlei locaties (waaronder hele gave zoals het Klokgebouw en de Machinekamer, vroeger Philips-fabrieken) staat ‘design’ uitgestald. Van technische hoogstandjes als zwevende lampen tot dingen waar de gemiddelde mens al snel van zegt ‘wat moet je er mee’. Mocht je te lui zijn op van de ene naar de andere locatie te lopen, dan kun je de hulp inroepen van de Design Rides, auto’s met gekke units op hun dak die je van locatie naar locatie brengen. Ik ben gisteren even gaan kijken (het Klokgebouw is op loopafstand vanaf hier…), hier de foto’s!

Nou Frank, dat was je kast. Castor, dat was je verf. Het uithangbord van de hemelbar is al klaar…