August 2009

Er was ongetwijfeld nog een handigere week geweest voor de proef die de NS gaat doen met de zogenaamde ‘tien-minuten-treinen’: dat zijn treinen die niet op een tijd rijden, maar waarvan er wel iedere tien minuten een op het station staat. Nee, vandaag is die proef begonnen met de trein tussen Amsterdam en Eindhoven. Juist op het moment dat er een hele lading eerstejaars hun eerste dag gaan hebben hier op de TU/e.

Ik snap (de voordelen van) het concept niet zo goed. Het idee is dat de betreffende treinen als een soort metro gaan rijden. Het probleem is dat de meeste mensen niet naast een station wonen, en dus het liefst gewoon op een tijd mikken om dan een trein te halen. Het enige wat je nu zeker weet, is dat je gemiddeld vijf minuten op een trein moet wachten. Gemiddeld wacht je nu, als je iedere dag met de trein gaat, dus gemiddeld 25 minuten per week! Omdat de trein in de normale dienstregeling ieder kwartier gaat, hoef je maximaal een kwartier te wachten als je de trein net hebt gemist. Ergo, de nieuwe dienstregeling is alleen voordelig voor mensen die zo stom zijn om gemiddeld twee keer per week de trein te missen…

De NS vertaalt dus een deel van de onzekerheid in hun eigen planning, die wordt veroorzaakt door een te druk spoor, in wachttijd voor de klant. Maar dat is nog niet alles, want het is natuurlijk niet gezegd dat die tien-minuten-treinen net zo snel (kunnen) gaan rijden als de huidige treinen. Immers, doordat niet zeker is hoe láát zo’n trein op het spoor komt te staan, zal deze gewoon rekening moeten houden met stop- en goederentreinen. Er áchter blijven rijden dus. Stel dat een trein er door dat soort onzin gemiddeld drie minuten langer over gaat doen (dat getal gok ik nu en hangt natuurlijk af van het aantal stations waar je op je reis langsmoet), dan komt het er voor de reiziger dus op neer dat hij in het slechtste geval 13 minuten te laat (trein net gemist en slechtst mogelijke reistijd) óf 10 minuten te vróeg aankomt (precies op tijd en trein rijdt ‘normaal’). Dat is een marge van 26 minuten! En dan heb ik het nog niet gehad over aansluitingen met overstap-treinen en ander openbaar vervoer (die gewoon wél op tijd rijdt en waarvan je nu dus nooit kunt weten of je die wel gaat halen of niet).

Het tien-minutenplan klinkt dus leuk, maar wie het even ‘narekent’ ziet dat het er in ieder geval nooit béter op kan worden voor de normale reiziger. Maargoed, wie weet overtuigt het de eerstejaars ook wel weer om wat sneller op kamers te gaan…

Opsporing verzocht: wie heeft op een vrijdag- of donderdagnacht in de afgelopen maand een verdachte persoon of personen gezien die op on-christelijke tijdstippen mensen belt die ík ken? De verdachte droeg waarschijnlijk een mobiele telefoon in rechter- of linkerhand en stelt zich telefonisch voor als ‘Tommy’. Alle tips welkom! De gouden tipper kan rekenen op een eervolle vermelding op deze website; de dader(s) op een aanmelding voor ‘Begin de dag met een dansje’…

In april schreef ik een stukje over hoe mensen beslissingen maken, en hoe we dat als het moeilijker wordt voorspelbaar irrationeel gaan doen. Herinner je je nog het voorbeeld met de menukaart van een restaurant? Daar staat altijd een heel duur gerecht op, zodat de andere gerechten niet eens meer zo duur lijken. En als je met iemand uitgaat die weliswaar op je lijkt, maar toch nét iets minder knap is, dan blijkt dat je zelf aantrekkelijker wordt gevonden (eindelijk, wetenschap waar we iets aan hébben!).

Dezelfde meneer die het boek ‘Predictably Irrational’ schreef, en waar al die leuke voorbeeldjes in staan beschreven, heeft zijn pijlen nu gericht op het fenomeen ‘valsspelen’. Het blijkt dat mensen over het algemeen, als ze de kans krijgen, valsspelen, maar niet tot het uiterste. In een experiment waarbij proefpersonen binnen beperkte tijd zoveel mogelijk wiskunde-opgaven moesten maken en achteraf zélf moesten aangeven hoeveel ze er af hadden, bleek het gemiddeld aantal gemaakte opgaven ongeveer anderhalf keer hoger te liggen dan de groep waarin het aantal opgaven werd gecontroleerd. Iedereen speelt dus vals, maar wel maar een klein beetje. Zolang we ’s avonds onszelf nog in de spiegel kunnen aankijken, is valsspelen geoorloofd.

Valsspelen zou ook een belangrijke oorzaak kunnen zijn van de huidige economische crisis – of in ieder geval van een aantal misstanden op de beursvloer. Het blijkt dat valsspelen door een aantal factoren wordt gestimuleerd: is de ‘afstand’ tot de beloning (zoals een geldbedrag) hoger, dan wordt er makkelijker valsgespeeld. Ook als meer mensen uit jouw eigen ‘in-group’ valsspelen, ligt de lat om zelf ook vals te gaan spelen veel lager. Al deze factoren zijn aanwezig op de beurs, waar de verhandelde effecten vaak ingewikkelde producten zijn en de ‘afstand’ tot geld dus zeer groot is.

In ieder geval kan Dan Ariely het zelf allemaal nog iets beter uitleggen; zie het videootje hieronder. Op zijn site geeft hij als een echte ‘Lieve Mona…’ zelfs wetenschappelijke antwoorden op prangende vragen als ‘heeft hard-to-get spelen zin?’, waarbij de antwoorden uiteraard zijn gebaseerd op dezelfde besliskundige theorieën. Interessant leesvoer!

Eigenlijk luister ik de laatste tijd nooit meer radio, maar twee weken per jaar staat de radio wél continu aan: wanneer Serious Request weer bezig is (omdat er dan altijd verrassende platen worden gedraaid!) en in de 90’s-week van 3FM. Nou, die gaat er dus weer aankomen! Tussen 27 september en 2 oktober kun je weer gaan genieten van de kunststukjes van, onder andere, 2Pac, Sash, Mr. President, Dr. Alban en Paul Elstak. Tommy in heaven dus, ik hou wel van die muziek (of, zoals iemand anders laatst tegen me zei, “volgens mij ben jij qua muziek in de 90’s blijven hangen…” nounou!). Op deze site kun je ook weer stemmen voor de 90’s Request Top 100. Ik vrees alleen dat die lijst dit jaar overheersd gaat worden door Michael Jackson… Hoe dan ook, hier mijn lijstje:

• The Prodigy – Smack My Bitch Up
• DJ Paul Elstak – Rainbow In The Sky
• Scatman John – Scatman
• 2 Unlimited – No Limit
• The KLF – Last Train To Transcentral
• Haddaway – What Is Love
• Urban Cookie Collective – The Key, The Secret
• Double Vision – Knockin’
• Wes – Alane

Omdat een huisgenoot ons gaat verlaten, is er heel binnenkort weer een kijkavond hier op de Boschdijk. Mocht je dus een kamer zoeken in Eindhoven of iemand kennen die er een zoekt: hier staat de Kamernet-advertentie. Het gaat om een kamer van 17 m2 met openslaande deuren naar ons balkon van ongeveer 12 m2. Ons huis is verder heel gezellig, zoals je hier al vaker hebt kunnen lezen. Zo sjouwen we af en toe met deuren of kun je je kamer juist niet in, werden schoonmaakbeurten ooit geveild en zijn we niet vies van bier. De locatie is ook perfect (loopafstand van station beukenlaan, 10 minuutjes naar Fontys, TU/e en de stad).

Geïnteresseerden mogen mailen naar kamervrijbijons@hotmail.com!

In de afgelopen jaren zijn er op diverse locaties waar ik vaak ben (bijvoorbeeld het station van Eindhoven, de TU/e en zelfs de C1000 om de hoek) camera’s geplaatst. Ik heb me altijd afgevraagd hoe effectief die dingen nou zijn en wat ze eigenlijk oplossen (behalve dat ze een enorme werkgelegenheid creeëren, want er moeten natuurlijk wel professionele Big Brother-kijkers worden aangenomen…). Welnu, er is onderzoek naar gedaan!

In Londen hangt op ongeveer iedere hoek van de straat een camera. Je kunt je indenken dat dat wel wat meer geld kost dan de ongeveer 20 camera’s die op Eindhoven Centraal hangen. Nogal logisch dus dat het Londense politiekorps eens is gaan uitzoeken of het dat geld wel waard is. En wat blijkt vandaag uit dat interne politierapport? De camera’s zijn gewoon niet effectief: per 1000 (!) camera’s wordt slechts één misdrijf per jaar opgelost. Hoe er dan toch in totaal 500 miljoen pond kan worden uitgegeven door de Britse regering aan camera’s, is mij een raadsel (maargoed, ik hoef het niet te betalen, gelukkig).

Toch gaan we er ook in Nederland vrolijk mee door. Wat hebben die dingen nog voor nut, gezien de uitkomst van dat rapport? In de C1000 om de hoek is de camera gekoppeld aan een beeldscherm – en dat zie je wel in meer winkels. Als kind vond ik dat overigens prachtig (“kijk mama, ik ben op televisie!!”); de reactie die ik nu zou móeten hebben is “oh, ik word in de gaten gehouden” (en dus zal ik maar niets in m’n zak stoppen zonder te betalen). Een woordvoerder die het over bovenstaand rapport had voegde nog toe dat camera’s ervoor zorgen dat mensen zich véilig gaan voelen. Wat ze volgens mij niet begrijpen, is dat het effect van méér camera’s aan inflatie onderhevig is: hoe meer er hangen, hoe minder er naar gekeken wordt. Mij vallen de camera’s niet eens meer op, en hoe meer er hangen, hoe kleiner de kans is dat er op dat moment een mannetje naar bijbehorend scherm zit te staren om te kijken of het om mij heen wel veilig is. Vroeger hadden we trouwens gewoon een soort ‘uitsmijter’ bij de ingang van de supermarkt staan. Misschien niet zo’n gezellige binnenkomst (hoewel de meneer in kwestie wel altijd gedag zei), maar toch, een iets menselijkere oplossing. Winkels die een camera bij de ingang plaatsen, zijn wat mij betreft te laf om te zeggen waar het echt op staat: we vertrouwen onze klanten niet. Ook een grappige ontwikkeling is dat als er écht iets crimineels gebeurt, de filmpjes daarvan binnen no-time op YouTube staan (zoals afgelopen weekend in Hoek van Holland, bijvoorbeeld…). Geen camera’s meer nodig!

De enige gedragsverandering die al die camera’s bij mij teweeg hebben gebracht, is dat ik in ieder geval twee keer nadenk voordat ik in een onbewaakt (of ja, niet dus…) moment in m’n neus ga peuteren. Want dan weet je gewoon zéker dat er twee dikke agenten met een donut in hun hand staan te lachen bij een schermpje…

De vakantie is voorbij, dus het is ook weer tijd voor de min of meer vaste rubrieken hier op deze site. Vandaag weer de eerste muziektips! Ik had gehoopt iets te schrijven over de zomerhits van dit jaar, maar op de een of andere manier ben ik niet erg onder de indruk dit jaar. Misschien komt het omdat ik dit jaar niet op een partybestemming ala Blanes ben geweest, maar dan nog, in Nederland hoor je ook nergens echt een zomerse kraker.

Toch is er wel weer wat leuke nieuwe muziek gereleased. Zo heeft David Guetta een nieuw album gemaakt (‘One’). De vorige (‘Pop Life’) was wat mij betreft beter, maar ook op de nieuwe CD staan nummers die ongetwijfeld nog tot hits gaan uitgroeien. Zo is er het volgens mij nu al populaire nummer ‘Sexy Bitch‘. Voor dat nummer wist David Guetta rapper Akon (van die irritante plaat ‘Lonely’, voor wie het niet meer wist) te strikken. En zo heeft Guetta ongeveer alle nummers op z’n nieuwe CD gemaakt: een leuk deuntje, dito beat en een bekende artiest om de vocals te verzorgen. Zo ging het inderdaad ook met ‘When Love Takes Over’, waarop Kelly Rowland haar zangkunstje deed.

Een ander leuk album dat net uit is gekomen is die van de Deense band The Asteroids Galaxy Tour. Wie?! Juist, dat ene bandje dat vorig jaar dat vrolijke ‘Around The Bend‘ uitbracht (dat nummer werd ook voor een iPod-reclame gebruikt). Niet al te moeilijke muziek met vrolijke deuntjes die lang blijven hangen en met een licht elektronisch jaren-80-sausje. Het album heet ‘Fruit’, en de nieuwste single heet ‘Golden Age‘. Zeker eens luisteren!

Verder zijn er nog wat leuke losse liedjes. Vrouwelijke lezers van deze site zullen Marit Larsen – If A Song Could Get Me You wel kunnen waarderen: een lekker zoet zweimelplaatje die ook heel goed van Maria Mena afkomstig had kunnen zijn. Houd je meer van wat alternatievere muziek (in de richting van MGMT en LCD Soundsystem) dan is de nieuwe CD van Simian Mobile Disco misschien wel leuk (ik vind Cream Cream wel een lekker nummer). De Basement Jaxx hebben verder nog een leuk plaatje gemaakt samen met Santigold (die eerst Santogold heette – de gelijknamige CD daarvan is erg goed!). In september komt de nieuwe CD van de Jaxx uit, met daarop als het goed is ook ‘One More Chance’, een nummer dat ik zelf wel een zomerhit vond en wat vorig jaar al in Dance Department te horen was, maar nog steeds niet is uitgebracht. Zonde! Nou, nog een laatste plaatje dan: The Big Pink – Dominos. Volgende keer meer!