July 2009

Historische dag vandaag. Zojuist zag op mijn cijferlijst dat ik een 8.5 voor m’n eindonderzoek heb gehaald. En dat betekent: 180 studiepunten, dus m’n bachelor gehaald! De examencommissie moet zich nog over mijn cijferlijst buigen, maar qua cijfers is het allemaal rond. Yes!

Vroeger begon de vakantiepret altijd al voordat we wegreden. Op de zaterdagmiddag voor vertrek zat ik een paar uur bij de cassetterecorder, zodat ik het vakantiebandje kon samenstellen. Omdat er toen nog niet gedownload kon worden (het aantal telefoontikken dat dat zou kosten was even duur als de CD gewoon kopen…) kon je dus van de radio opnemen. En bij de top 40 was de volgorde van de nummers lekker voorspelbaar! En zo gingen we ieder jaar op weg met een bandje waarop de grootste hits stonden (en waar het begin of het einde soms werd verstoord door een deejay of radiojingle).

Tien jaar later leek het me tijd voor een soort jubileum-CD. Alle nummers van de afgelopen bandjes en (later) vakantie-CD’s bij elkaar. Mijn broertje ging graven in zijn kast, en ik vond het CD-mapje met de verzameling in de auto. Prachtig bedrukte CD’s overigens; in sommige jaren hadden we zelfs twee ‘discs’. Ook noemenswaardig is de CD van 2002; mijn zusje had lang zitten lobbyen om Britney Spears op die CD te krijgen, maar toen ze daarna op de CD ging tekenen, schrapte ze met de balpen juist dát nummer weg…huilen dus. Natuurlijk stonden de CD’s niet alleen maar met kwalitatieve hits, maar ook met eendagsvliegen vol. Maar het brengt wel herinneringen terug!

Binnenkort dus de verzamel-CD… waarvan ik de playlist hier ongetwijfeld zal posten. Iemand nog een suggestie?

Jaha, daar is ‘ie dan weer. Uw favoriete verslaggever ter plaatse, én uw meest favoriete tostibakker ter wereld, is terug met een nieuwe column!! Of ja, column. Meer een kolom zeg maar. Of ja, eigenlijk meer een soort van blokje. Een zomerblokje. De komende zomer zal ik met mijn blokje eventuele gaten die vallen in verband met de komkommertijd opvullen. De zomer is namelijk mijn meest favoriete jaargetijde. Dat komt voor een groot deel door het weer, maar ook vooral door de ontzettend grote hoeveelheid aan leuke dingen die er te doen zijn. Zoals bijvoorbeeld, om maar even iets te noemen, het beste muziekfestival ter wereld: Rock Werchter!!!

Het Belgische plaatsje Werchter, 16 kilometer buiten Leuven, telt 3159 inwoners. Het heeft een kerk, een hengelsportwinkel en een bejaardentehuis. Iedere dag vliegen er 30 vliegtuigen over die naar Zaventem moeten, verder gebeurt er niets. 4 dagen in het jaar echter, meestal zo ergens aan het begin van juli, knalt de vetheid van het plaatsje af. Honderdduizenden mensen komen dan samen op ‘de wei’ (inderdaad niet meer dan een immens groot grasveld) om zittend, staand of springend van hun favoriete muziek te genieten. Dit jaar was ook ik, als zijnde uw verslaggever ter plaatse, van de partij. Na een lange, maar uiterst gezellige heenreis, kwam ik samen met 4 vrienden aan op camping B0.

Na onze tentjes opvallend snel opgezet te hebben, trokken we naar het zogenaamde festivalterrein. Daar zouden de volgende 4 dagen maarliefst 60! topacts optreden. Direct de eerste act was een topper: Eagles of Death Metal. Een band die overigens weinig met metal te maken heeft en gewoon zeer vuige rock & roll speelt. De donderdagavond was verder gevuld met Oasis (lekker meejengelen op Wonderwall), en the Prodigy (ontzettend hard rousen op Smack My Bitch Up). Dat begon dus al goed. Na een korte nacht (de Prodigy speelde tot half 3!) brak dag 2 al weer lekker aan met Bloc Party en the Killers. Toen de avond viel werd vervolgens het absolute hoogtepunt van het festival bereikt met een zinderend optreden van, jawel, Coldplay. De dag daarna werd al weer snel de Coldplay-roes er uit gesprongen met Limp Bizkit (lekker pitten!!) en Franz Ferdinand (Take Me Out..tedetedededede). Afsluiter was een zeer goed optreden van de Kings of Leon.

En waar dan op Pinkpop het feestgebeuren na 3 dagen wel zo’n beetje voorbij is, gaan ze in dat gekke België gewoon nog een dagje door. Jaha, dan blijkt dat je ineens na Oasis, Coldplay en de Prodigy ook nog een of andere band die Metallica schijnt te heten voorgeschoteld krijgt. Om nog maar te zwijgen over een crowdsurfende P. Fabergé bij de Jeugd, en een totaal uitputtend optreden van de Kaiser Chiefs.

Qua muziek was er dus niets mis in Werchter. Maar de essentie van een goed festival is toch wel de sfeer. De lange rijen voor de wasbakken, de stomdronken Engelsen, en het midden in de nacht aan iedere willekeurige Belg vragen of ze in Vlaanderen ook kwartetten, aangezien het Belgische woord voor tieten toch echt ‘tetten’ is. Dat is wat zo’n festival zo leuk maakt. En dat was Werchter 2009 zeker.

Check ook de foto’s op mijn hyve!!

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik een nieuwe iPod. Ik loop nu een jaar met het apparaat rond, en ik moet zeggen: het is een geweldig dingetje. Een jaar met een nieuwe iPod: mijn ervaringen

Ondanks dat ik pas twintig ben, heb ik al drie elektronische agenda’s versleten. Op m’n vijftiende liep ik rond met een Psion Revo, een soort mini-computertje. De Revo was niet zo krachtig (geen WiFi, geluid en maar 8MB (!) opslagruimte) maar de software was erg goed en de gadget-factor lag, door het uitklapmechanisme, erg hoog. M’n tweede gadget werd een HP iPaq 1915, met Windows Mobile erop. De processor was een stuk krachtiger en de iPaq had een kleurenscherm; oftewel, het ideale apparaat voor bijvoorbeeld een NES-emulator (lekker Mario spelen tijdens de les!).Helaas werd dat ding ook een jaartje ouder, wat zich uitte in het spontaan kwijtraken van alle gegevens als de batterij weer even losraakte (door te schudden zelfs al) en het continu crashen. Dat laatste deed ‘ie ook in het begin al, want Windows Mobile is echt het brakste systeem dat er bestaat voor dergelijke apparaten.

(more…)

Vandaag is het Comic Sans-dag. Uitgeroepen door Sander Lantinga van 3FM om één dag het bestaan van lelijkste lettertype dat er is te vieren. Comic Sans was oorspronkelijk bedoeld voor stripfiguurtjes, maar complete werkstukken, advertenties, logo’s en zelfs verkeersborden zijn ermee opgemaakt. Vandaag ook Tommy’s Blog in Comic Sans; dat we het de rest van het jaar nooit mogen gebruiken!

(more…)

Deze jongen staat al een dagje op het dak van onze schuur. Hij hing eerst in het trappengat, maar we waren ‘m zat. We hebben ‘m wel een lampje meegegeven. Het vrijheidsbeeld van de Boschdijk!