June 2009

Vandaag ben ik bezig geweest met het analyseren van de data die we hebben verzameld in het kader van het bachelor eindproject. Oftewel, alles wat jullie ingevuld hebben in onze vragenlijst een maand of wat geleden. Van de ongeveer 400 mensen die we hebben gemailed, hebben we 310 ingevulde vragenlijsten teruggekregen. Na wat diskwalificaties her en der (dubbel ingevuld, vragen niet begrepen, etc.) hebben we nu nog 272 respondenten over. Een behoorlijk aantal, waarvoor ik jullie allemaal nogmaals van harte voor wil bedanken!

De afgelopen tijd hebben veel proefkonijnen me gevraagd wat ik nou eigenlijk aan het onderzoeken ben. Omdat de dataset nu definitief is, kan ik een tipje van de sluier oplichten. In de vragenlijst kreeg je vier scenario’s te zien, waarin je informatie over een internetwinkel zag, een aantijging van een klant (“het product was kapot, want het was slecht ingepakt!”) en een reactie van de winkel (“ja maar, niet onze fout!”). Al deze elementen konden variëren: zo was er bijvoorbeeld een conditie waarin een bekende winkel werd gebruikt (bol.com) en een niet-bestaande (elektrodiscount.com).

Uit eerder onderzoek is gebleken dat wanneer een klant de winkel beschuldigd van incompetent handelen, de winkel het beste zijn excuses kan aanbieden. Logisch, eigenlijk. Minder logisch wordt het zodra de winkel wordt beschuldigd van immoreel handelen (“vuile oplichter!”). In dat geval kan de winkel beter geen excuses aanbieden, want dat is in feite bekennen. Een ontkenning blijkt hier gek genoeg stukken beter te werken!

Helaas bleek dat laatste, na een onderzoek van mijn begeleider, op eBay juist weer niet op te gaan. Oorzaak daarvan zou kunnen zijn dat de ontkenning van de winkel niet wordt geloofd. De vraag die ik nu onderzoek is of het voor internetwinkels anders werkt dan voor eBay-gebruikers. Een van mijn hypothesen is dat een ontkenning bij een bekende winkel (bol.com) beter werkt dan bij een onbekende, omdat je een ontkenning van een ogenschijnlijk professionele organisatie eerder zou geloven.

De grote vraag: is dat zo? Helaas kun je dat antwoord, zelfs met de meest ingewikkelde analyses in SPSS, niet direct aflezen. Wat SPSS wel voor me heeft gedaan, is grote tabellen genereren met alle condities en de effecten daarvan op het vertrouwen (dat jullie aangaven door zo’n grote vragenmatrix in te vullen met ‘niet mee eens’…’zeer mee eens’). De tabel hierboven is daar een voorbeeld van. Mijn taak is nu om die cijferbrij om te schrijven naar een begrijpelijk verhaal. Zodra dat gebeurd is, is het rapport af! Uiteraard zullen we de respondenten die dat hebben aangegeven per mail een samenvatting doen toekomen.

Dus zo zit ik, in de volle zon want mijn kamer ligt op het westen, mijn onderzoekje af te maken. En te schelden op SPSS. Dat statistiekpakket kost een bedrijf een paar ruggen om aan te schaffen, en ondanks dat het z’n werk ongetwijfeld zeer nauwkeurig doet, is de interface ervan een groot drama. Mijn tabel met 1102 regeltjes wordt door SPSS bijvoorbeeld iedere keer als ik ‘m beweeg he-le-maal opnieuw getekend, wat zo’n drie seconden duurt. Heel irritant!

Omdat we in september een ‘Wie is de Mol?’-weekend gaan organiseren, moeten er natuurlijk al wat voorbereidingen worden getroffen. Gelukkig ben ik deze keer niet degene die het programma gaat bedenken, maar toch ben ik bezig geweest met een ander soort ‘programma’ voor het weekend. Om het een en ander geheel in WIDM-stijl te houden, gaan we de ‘testen’ tussendoor natuurlijk niet met een paar velletjes papier doen.

Daarom heb ik in een paar middagen een programmaatje voor de Mac in elkaar gedraaid, waarmee we dat kunnen automatiseren. Inclusief de mooie rode- en groene schermen dus! Zie de screenshots hieronder. En omdat er wel wat geek-talk in deze post moet: programmeren voor de Mac is geweldig; ik had het scherm om alle vragenlijsten aan te passen in een uurtje bijelkaar gesleept, en er kwam geen regel code aan te pas. Het komt erop neer dat je een soort datamodel kunt tekenen, en ‘Core Data’ handelt de rest voor je af. Ideaal!

Bij deze een post met allerlei kleine mededelingen die op zich niet echt hun eigen item op deze site waard zijn, maar die ik toch graag even kwijt wil! Zo is onze trouwe C1000 Boschdijk in de afgelopen maand van eigenaar verwisseld. Of het er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar sindsdien is het assortiment enigszins euh… aangepast. Zo zijn er nu ernstige hiaten (zoals het ontbreken van de Luikse suikerwafels) maar er zijn ook toevoegingen. Zo verkoopt de C1000 tegenwoordig bijvoorbeeld Sangria. Ook is de sectie ‘broodbeleg’ iets uitgebreid. Tussen alle potjes pasta zag ik daar de enige echte ’speculoospasta’ tussenstaan. Ik zal wel gigantisch achterlopen dat ik het nu pas ontdek, maar het is dus gewoon een soort smeerbare koekjespasta voor op je brood. Nouja, dat moest ik proberen natuurlijk. En ik moet zeggen, het is best wel lekker! Zoals een huisgenoot het uitdrukte, het smaakt een beetje naar speculaas dat je met boter op een boterham hebt gesmeerd en een dag hebt laten liggen. In positieve zin, dan. Echt gezond is het natuurlijk niet (één boterham met dat spul is al 11% van je ADH vet) maar toch. Genieten!

Henny Stoel
Er stond al een tijdje een rieten stoel in onze tuin hier in Eindhoven waarvan het zitvlak niet echt meer functioneerde: er zat gewoon een gat in. Omdat dat ding toch maar in de weg stond hebben we ‘m gisteren gebruikt om onze barbecue aan te maken… En precies hetzelfde lot onderging het hamsterhok, dat al jaren niet bewoond was. Dat ruimt op!

Het is er weer tijd voor, ik ga me weer eens op glad ijs begeven: wat wordt de zomerhit van 2009? Vorig jaar vond ik het eigenlijk een beetje tegenvallen: hoewel er wel wat leuke nummertjes waren, was er niet echt sprake van één grote hit, zoals bijvoorbeeld Put Your Hands Up For Detroit drie jaar geleden was (of, als je het in een hele andere hoek zoekt, de Macarena, Ketchup Song en Aventura’s Obsesion).

Toch zit er dit jaar wel een kanshebber tussen die wel in het straatje van Fedde LeGrand’s wereldhit past: een simpel, maar lekker deuntje en een catchy stukje tekst dat het hele nummer voorbij blijft komen. En nu al schijnt de plaat halve discotheken op z’n kop te zetten. Ik heb het natuurlijk over Feed The Horse van de ‘Fagget Fairys’. Wat de uitdrukking ‘feed the horse’ betekent werd gisteren uitgelegd in De Zomer Draait Door (wat een presentatietalenten zijn Froukje Jansen en Waldemar Torenstra trouwens zeg… dat moet wat worden als de autocue het een keer niet doet) maar het laat zich raden. In ieder geval is het een redelijk ‘yum yum’-muziekje!

Naast dit nummer heb ik nog wat andere kandidaten; zo zal LeLe nog wel eens voorbij komen in de Nederlandse enclaves zoals de Gotcha-bar in Blanes en het Hof van Holland in Chersonissos (“Kni-kna-knallen met z’n ie-aa-allen” is meer van het ‘rampeneren’-genre). Een ander nummer wat nu veel op de radio is, is I Know You Want Me van Pitbull. Dat deuntje is natuurlijk van de Bucketheads en het idee van een beetje exotisch rappen over een dance-riedeltje is eigenlijk het handelsmerk van Bob Sinclar. Maar ach, het is goed uitgevoerd! Het nummer ‘Stereo Love’ ten slotte van Edward Maya is zeer geschikt iPod-materiaal voor op het strand of in de zon.

Het is weer maandag, en Amerika staat op zijn kop: na de uitgeflubberde tiet van Janet Jackson die prime-time op televisie kwam, is er nu nog iets veel pikanters opgedoken. Het blijkt namelijk dat in de intro van de Amerikaanse versie van ‘So you think you can dance’ al een paar weken een ander lichaamsdeel te zien is (en dat voor maarliefst een vierentwintigste van een seconde!). Natuurlijk zijn er dan internetters zonder leven die dat eens even tot de bodem uitzoeken…

Een jaar of tien geleden hadden we thuis een abonnement op de Computer!Totaal. Inderdaad, daar heb ík het allemaal van geleerd. In tegenstelling tot de computerblaadjes van nu (toch vooral reclameblaadjes waarin louter nog producten worden vergeleken) ging het toen nog echt ergens over. Wat vooral mijn interesse in computers aanwakkerde waren de stukken van Kees Vuik. Deze man (hij is helaas overleden) was zijn tijd ver vooruit en schreef over interessante puzzels, die heden ten dage de grondslag vormen voor dingen als het internet.

Een van de dingen die ik eergisteren, toen ik aan het studeren was voor mijn tentamen over ’security’ (hoe beveilig je bijvoorbeeld pinpassen), is het volgende vraagstuk: een paar mensen zitten te eten in een restaurant, terwijl ze hun bedrijfsgeheimen bespreken. Als ze om de rekening vragen, blijkt dat deze al is betaald. Is een van de eters de gulle gever, of heeft de concurrent meegeluisterd en betaald?

Om de anonimiteit van de eventuele gulle gever niet te schaden, en om toch te kunnen vaststellen of er niemand buiten de groep heeft betaald, wordt het volgende bedacht: iedereen aan de tafel zet een menukaart rechtop schuin voor zich en gooit er een munt achter op. Ieder kan van zichzelf en (door de schuin opgestelde menukaarten) van zijn of haar rechterbuurman/vrouw zien of het kop of munt is. En nu komt de truc: er wordt een rondje gedaan, en iedere eter moet vertellen of zijn munt en de munt van de buurman op dezelfde kant liggen, of dat ze verschillen. Echter, de ‘gulle gever’ moet liegen, en juist het tegenovergestelde zeggen. Omdat niemand van een ander precies weet wat hij/zij ziet, en omdat kop of munt willekeurig is, blijft de gulle gever anoniem. De antwoorden worden geturfd; als er een oneven aantal eters is dat beweert dat hun munten op dezelfde kant liggen als hun buurman, dan is een van de eters de gulle gever. Immers, als iedereen de waarheid spreekt, dan moet er een even aantal mensen zijn waarvan de munt op dezelfde kant ligt! (denk daar maar eens over na).

Nou is dit misschien niet direct toepasbaar als je zelf een keer in een restaurant zit, maar dit soort simpele constructies liggen aan de basis van bijvoorbeeld veilige communicatie op internet. Maar denk maar eens na, zelfs voor een veto-systeem op een kijkavond zou het van pas komen. Al werkt het trucje niet helemaal goed als er meer dan één veto-stemmer is. Toch vond ik het tien jaar geleden al interessant dat je dit soort probleempjes met een ogenschijnlijk simpel trucje op kunt lossen.

Hier de oplossing van het raadsel van gisteren, ingestuurd door Arno tijdens zijn personeelsuitje. Het was de bedoeling om tien bomen zó neer te zetten, dat er vijf rijen van vier bomen zouden zijn (en geen kortere- of langere rijen):

En hoe kom je daar nou bij? Heel simpel: eerst teken je één boom. Dan trek je twee lijnen door die boom heen (maakt niet uit hoe). Vervolgens teken je een lijn die die twee lijnen snijdt (maar niet de boom). Op de snijpunten zet je een boom. Vervolgens teken je een lijn die drie lijnen, maar geen boom snijdt. Weer op de kruispunten een boom zetten. Tenslotte teken je een lijn die víer lijnen snijdt (is wat moeilijker – je moet misschien een lijntje wat langer maken) en zet je bomen op de kruispunten. That’s it!