April 2009

In de serie ‘vergeten hits’ bespreek ik iedere woensdag een vergeten muzikale hit, waar we jaren terug helemaal gek van werden. Vorige week schreef ik over het beschamende maar razend populaire nummer van duo Double Date, nota bene geproduceerd door Flamman & Abraxas (Good To Go!). Vandaag, de dag voor Koninginnedag, ga ik het hebben over een (iets beter) product van eigen bodem: de Vengaboys. Overal vind je verzamel CD’s (of torrents…) over de jaren 80 en jaren 90, maar de verzamelingen van de jaren 2000-2010 moeten nog worden gemaakt. En dat terwijl de beginjaren van de 00’s wat mij betreft fantastisch waren!

De Vengaboys beleefden hun hoogtepunt zo rond de eeuwwisseling en vallen daarbij dus net tussen de wal en het schip. Toch behoren de Vengaboy stot een van de meest succesvolle Nederlandse dance-acts in het buitenland. De Vengaboys waren een idee van Wessel van Diepen, die tot voor kort nog deejay was bij Radio 538 (Van Diepen’s Dance Department) en in de 90’s beter bekend was als ‘DJ Delmundo’. Zijn echte successen boekte hij echter niet onder die naam: als ‘LA Style’ scoorde hij met ‘James Brown Is Dead‘ in 1991 al een nummer 1-hit, en later deed hij dat nog eens dunnetjes over (dit keer als ‘Nakatomi’) met het nummer Children of the Night en het (volgens velen vreselijk irritante) Sing a Song. Van Diepen was niet alleen een goede producer in die tijd, hij wist ook wel iets van marketing: de Vengaboys gaven zelfs in Nederland en op TMF9 alleen interviews in het Engels. Daarnaast had Wessel in die tijd ook al wat vriendjes bij Radio 538 zitten, zodat de aanstekelijke deuntjes van de Vengaboys snel tot een enorm succes zouden leiden.

De Vengaboys hebben zoveel Top-40 hits gehad in Nederland, dat het lastig is om één nummer uit te kiezen. Het meest bekend zijn denk ik “Vengabus is coming”, “Up and Down”, “Boom Boom Boom”, “Kiss” en “We’re Going To Ibiza”. De laatste was overigens zeker niet de meest succesvolle, maar verdient een eervolle vermelding, omdat deze toendertijd op een vakantiebandje voor in de auto stond. Iedere keer als ik het nummer weer hoor denk ik aan de tijd dat ik met broertje en zusje achterin de auto bij m’n ouders zat en me afvroeg hoe ver we nog moesten rijden.

En natuurlijk is er nog een toetje deze week: Loona met ‘Bailando’!

En we hebben het overleefd! Na een lange treinreis terug uit Enschede (waarbij er natuurlijk weer iemand voor de trein moest springen bij Vught) ben ik eindelijk weer terug in Eindhoven, na een weekend vol inspanning en feest en bijzonder weinig slaap. Samen met studievereniging Leonardo da Vinci uit Nijmegen waren wij team 307, aka “Naakt & Welgeschapen / Intermate”. Met het team legde we de volledige 185 kilometer tussen Nijmegen en Enschede al estafettelopend af.

Ik zat in de ‘nachtploeg’ en liep een afstand van 7.4 kilometer. Doordat er wat geschoven moest worden met de renners in onze groep, heb ik uiteindelijk niet de etappe naar Dinxperlo gelopen, maar de etappe tussen Emmerich en ’s-Heerenberg (die wel even lang is). Na een uur of drie in het busje te hebben gezeten was het, rond half vijf in de ochtend, dan mijn beurt. Ik had geen idee wat er zou gaan komen en of ik het uberhaupt zou volhouden en/of in een redelijke tijd zou kunnen lopen, dus ik vond het zeker wel spannend. Ik had nog nooit (ook bij de training niet) meer dan 6 kilometer gelopen, en voordat ik begon was m’n conditie ook nagenoeg nul.

Gewapend met een 90’s muziekmix in m’n linkeroor en de peptalk van fietser René in m’n andere oor is het allemaal goedgekomen. Het begon net weer een beetje lichter te worden, en het uitzicht vanaf de brug was dan ook fantastisch. Daarna volgde een lang, saai stuk, waar ik de kans zag om een aantal renners voor me in te halen. Net voor ’s-Heerenberg zag ik het niet meer zo zitten, maar na een paar slokken water en een dextrootje gingen de laatste kilometers ook onverminderd snel. Mijn tijd was 37:27, wat gelijk staat aan een (voor de mannen zeer gemiddeld) gemiddelde van 11.7 km/u. Onze ploeg is in het algemeen klassement geëindigd op de 148′e plaats, waarbij we verreweg de meeste ‘plezierteams’ uit Eindhoven achter ons hebben gelaten.

Na een zeer korte nachtrust (wij sliepen op zaterdagochtend tussen 10 en 12, maar dat was bijna niet te doen met de herrie; daarnaast was de tent zo heet dat we er haast meer van gingen zweten dan van het rennen…) was de finish, gevolgd door het Batavierenfeest. Een gigantisch spektakel met meer dan tienduizend studenten op de campus van de UTwente. Op de muziek van Lijn7 (een Eindhovense coverband) gingen we helemaal loos. Vandaag maar weer vroeg naar bed. Hopen dat de spierpijn ook een beetje wegtrekt…

(more…)

Vandaag begint de Batavierenrace; een studenten-estafetteloop van Nijmegen naar Enschede. Dit jaar doe ik aan de race mee, in het team van Intermate. Mijn etappe is nummer 9, de laatste van het nachtblok. Dat betekent dat ik ergens rond 5:30-6:30 op zaterdagochtend moet lopen. Ben benieuwd wanneer ik dan kan slapen… Mijn stukje is in ieder geval 7.2 kilometer lang. Ik begin ergens in de middle-of-nowhere en eindig in Dinxperlo, vlak bij de Duitse grens (zie het kaartje hieronder!). Gedurende het weekend zal ik jullie proberen up-to-date te houden via (jawel…) een Twitter-feed.

Voor de echte freaks: mijn etappe is hier als KML te downloaden, zodat je ‘m in Google Earth kunt bekijken!

De (wansmaak)woensdag is tien minuten geleden al geëindigd, maar omdat de laatste blogpost alweer van dinsdag was, vond ik toch dat ik maar iets moet schrijven. In de komende blogposts op woensdag ga ik het hebben over vergeten hits (muziek, dus). Die nummers waar iedereen tien jaar geleden massaal gek van werd, maar die nu niemand meer kent. Een van de leukere onderdelen uit het BNN-programma ‘Doe Maar Normaal’ is toch wel het item ‘vier op een rij’, waarbij de kandidaten uit een rijtje van vier personen één artiest moeten zoeken die tien jaar geleden een keer een hitje had. Het zijn dat soort artiesten, met dito nummers, die in deze serie zullen verschijnen!

Vandaag aan de beurt: de dames van Double Date. In tegenstelling tot vandaag maakte Nederland zich in 1999 nog wél druk om het Eurovisie Songfestival. Er werd toen nog een Nationaal Songfestival georganiseerd, en de beste act daarvan zou Nederland vertegenwoordigen in Jeruzalem. Dat werd uiteindelijk Marlayne met het nummer ‘One Good Reason’, maar Marlayne kreeg lang niet zoveel publiciteit als Double Date. Wie waren dat dan weer? Producers Flamman & Abraxes (de mannen achter de Party Animals en hun eigen hitje Good To Go) zaten kennelijk in een carrièredipje (de 90’s-tijd liep op zijn eind), en toen de NOS ze vroeg om een nummer te schrijven voor het songfestival, wilden ze daar maar al te graag aan meewerken. De jongens schreven ‘An Email To Berlin’, en sindsdien is het nooit meer goedgekomen met het songfestival in Nederland. De dames van Double Date (waarschijnlijk willekeurig ergens van de straat geplukt) konden nog geen noot niet vals zingen! Nouja, zie het filmpje (dat kapsel van Paul de Leeuw!).

Volgende week weer een succesverhaal van vroeger; hier nog een klein toetje in de vorm van een vrolijk vergeten nummertje: S.O.A.P. – This Is How We Party!

Heb je je ooit afgevraagd hoe Daft Punk toch zijn muziek maakte? Vandaag verscheen het antwoord op YouTube. Als je wel eens wat scant, weeet je wat voor gejengel die apparaten produceren. Daar zit muziek in, dacht een of andere techneut, en hij componeerde Bohemian Rhapsody, met als instrumenten: een scanner, een floppydrive en twee oude computers. Daar kan Daft Punk niet tegenop denk ik…

De veroordeling van de beheerders van The Pirate Bay, die jarenlang de thuishaven was (en nog steeds is) voor zogeheten ‘torrents’, waarmee zowel legaal als illegaal materiaal kan worden gedownload, heeft nogal wat stof doen opwaaien. Het gebeurt niet vaak dat zoveel mensen kritiek hebben op een uitspraak van een rechtbank en dat er tegelijkertijd zoveel economische belangen op het spel staan. Nog minder vaak zie je dat de verdedigende partij zich als echte ‘piraten’ opstelt. De fundamentele principes van auteursrecht worden aan de tand gevoeld. Wáárom krijgen artiesten überhaupt betaald?

Muziek, films, boeken, teksten, software: het valt allemaal onder de noemer ‘intellectuele werken’. In feite is dat dus alles wat je door gewoon creatief te zijn kunt produceren. Onze economie is gebaseerd op principes van vraag en aanbod: bied je iets aan waar veel vraag naar is, dan kun je veel geld verdienen. Je word dan als het ware beloond voor je nuttige toevoeging aan de maatschappij. Dat systeem werkt prachtig met alles wat tastbaar is: schapen, auto’s, drugs, noem maar op. Ook diensten, zoals de kapper of je internetprovider, passen daar prima in. Het draait allemaal om schaarste: er zijn maar een beperkt aantal mensen die voor kapper hebben gestudeerd, en omdat er meer vraag dan aanbod is, stijgt de prijs voor een knipbeurt (immers, als de kapper mag kiezen wie hij knipt, kiest hij degene die het meeste geld biedt).

Er zijn dingen die niet zo goed in dit model passen. Zo is er het probleem van de publieke goederen. Publieke goederen zijn goederen of diensten die kostbaar zijn om te produceren, maar die eenmaal geproduceerd iedereen in de samenleving ten goede komen. Voorbeelden zijn bijvoorbeeld het wegennet in Nederland. Het probleem met de publieke goederen is dat niemand ervoor wil betalen, maar iedereen er gebruik van wil maken. Om dit probleem op te lossen, hebben we belastingen ingevoerd, zodat iedereen verplicht is te betalen voor de goederen waar je tenslotte ook profijt van hebt.

Voor intellectuele werken werkt het ook ongeveer zo. Er is bij intellectueel materiaal geen sprake van schaarste: eenmaal geproduceerd kun je een liedje of boek eindeloos kopiëren. Vroeger, toen boeken nog door monniken werden overgeschreven, lag dat anders, maar tegenwoordig is het met internet zo gepiept. Wat dat betreft lijken de intellectuele goederen dus op publieke goederen: niemand wil ervoor betalen, iedereen wil het gebruiken. Het auteursrecht bepaalt dat artiesten en schrijvers het recht hebben om te bepalen wat er met hun werk mag gebeuren. Alles wat je zelf bedenkt, is in de meeste gevallen dus jouw intellectuele eigendom. Artiesten (of meestal de platenmaatschappijen) krijgen van de wet dus het recht om een kunstmatige schaarste te creeëren. Zo kunnen de artiesten toch verdienen aan wat ze produceren en is er een reden om te ‘blijven zingen’.

Waar gaat het de laatste jaren mis? Doordat we tegenwoordig allemaal supersnel internet hebben, is het delen van muziek, films en ander materiaal een kwestie van seconden geworden. Niet zo fijn voor de platenmaatschappijen dus: als iedereen maar kan kopiëren, dan is er geen schaarste meer en valt er niets meer te verdienen. Om hun businessmodel te beschermen, hebben de platenmaatschappijen vervolgens naar manieren gezorgd om te voorkomen dat liedjes zomaar kunnen worden gekopieerd. Dat had allesbehalve het gewenste effect: de beveiligde liedjes konden soms niet worden afgespeeld of werkten alleen op mp3-spelers van een bepaald merk, terwijl de onbeschermde, ‘illegale’ mp3’s het natuurlijk gewoon prima deden. Waarom dan legaal kopen?

Het staat buiten kijf dat artiesten, schrijvers en programmeurs op de een of andere manier iets moeten terugzien voor hun werk, al is het maar omdat er anders weinig meer geproduceerd zal worden. Ik denk wel dat er nagedacht moet worden over of ‘intellectueel eigendom‘ nog wel het juiste model daarvoor is. Hoewel ons copy-paste- en downloadgedrag van tegenwoordig niet zo netjes is, heeft het wat mij betreft ook een positief effect. Het klinkt als een open deur, maar doordat we tegenwoordig zo makkelijk toegang hebben tot allerlei materiaal, kan er makkelijker gebruik van worden gemaakt. Als ik voor ieder plaatje dat op deze blog komt te staan eerst een contract moet tekenen of geld moet betalen, is de lol er snel vanaf. Wat dan wél een goed model zou zijn is nog de vraag. Een intellectuele-werkenbelasting? Klinkt lastig, want dat zou dan op wereldwijd niveau moeten worden afgesproken. Er is ook al een keer voorgesteld om zo’n belasting in de prijs van je internetabbonement te stoppen. Wat het ook gaat worden, er zal iets moeten veranderen. Misschien is het wel genoeg als online winkels zoals iTunes nog lagere prijzen en nog meer gemak gaan bieden (waarom zou je dan nog moeilijk doen met torrents?) of als artiesten op andere manieren geld gaan verdienen. Ik denk dat dat wel lukt; creatief zijn ze namelijk wel.

Vandaag is uw favoriete blog nóg leuker geworden: dankzij de aanpassingen die ik vandaag heb gedaan kunnen alle oude videootjes weer worden bekeken. Het zijn er niet zoveel, maar er zitten wel een paar juweeltjes tussen… Verder is er in de toch al zo handige linkerbalk (waar je sindskort ook verjaardagen en Hyves-buzz in terugvindt) nu ook een item bijgekomen dat laat zien waar ik een aantal jaar geleden over blogde op deze dag. Vandaag wijst die link dus bijvoorbeeld naar deze post uit 2006. Die toevalligerwijs ook is voorzien van een fantastisch filmpje…