January 2009

Bij afwezigheid van onze grote Wie-is-de-mol-expert Tommy, die deze week het toetsenboard verruilt voor het snowboard, zal ik, Eric, deze week de grote en nauwkeurige Wie is de Mol analyse voor mijn rekening nemen. De aflevering van deze week, aflevering 4 alweer, was er een van veel geldverlies, onrust binnen de groep, en natuurlijk die stemming over wie eruit zou liggen aan het eind van deze aflevering. Omdat er dit keer niet veel opdrachten waren die mollenstreken kunnen bevatten, zoals het flipperen wat vooral een toevalsspel is, heb ik bij de diepgaande analyse vooral op andere, minder opvallende ‘verdachte’ elementen gelet. Want in deze aflevering zaten die er volop.

Het begon allemaal met een terugblik op de vorige aflevering. Men enige zekerheid kan ik zeggen dat in deze paar minuten van de uitzending geen verwijzingen naar de mol zaten. Hoewel je het natuurlijk nooit zeker weet, leek mij dit meer een oprechte terugblik op vorige week.

Dan de groepsfoto, waar natuurlijk meteen de kleding van de kandidaten opvalt. Jon, Vivienne en Anniek dragen namelijk iets roods. Paula en Froukje iets zwarts en Dennis en Rick iets beiges. Ahaa! en wat draagt Sebastiaan? Een geruite blouse! Dat kan niet anders dan een verwijzing naar de mol zijn. Na de foto zien we de kandidaten in een gele bus. Dit is niet verdacht, bussen zijn wel vaker geel. Als het vervolgens over de omgeving gaat, zegt Froukje in een gesprek met de camera letterlijk de woorden: ‘Ja, en de omgeving hier is echt waanzinnig mol‘!!!! Dit moet wel een aanwijzing zijn dat Froukje de mol is. We gaan verder. Er wordt een touwbrug getoond die de Carrick-a-rede-rope-bridge heet. Wacht even, zeg dat nog eens: de Carrick-a-rede-rope-bridge! Jahaa, zeer verdacht, het uitzoeken van deze locatie kan een hint zijn van de redactie die zou kunnen zeggen dat Rick de mol is. Maar het blijft speculeren natuurlijk.

Dan komen we aan bij de kistenopdracht. Rick en Vivienne springen op de sleutels, Jon beschuldigt Rick van vals spel, en doet zelf niks. Ook Dennis roert zich weer hevig in het spel. Hetzelfde liedje als altijd. Hier was dus totaal geen mollenactie zichtbaar. Bij de hieropvolgende veiling, een programmaonderdeel waarover Wie-is-de-mol-fossiel Dick Jol zich ‘tot op de heden dag van vandaag’ nog steeds kwaad kan maken, gebeurde er meer. Dennis wilde al snel stoppen. Dit is verdacht. Hij zal namelijk als mol geweten hebben dat het eerste pakket het beste was, en dat 2000 euro een aanzienlijk bedrag is. Dat 2000 euro een aanzienlijk bedrag is, wist Dennis natuurlijk al langer dan zijn deelname aan WIDM, maar in het kader van deze opdracht kon Dennis zo een spreekwoordelijk wit voetje halen bij zijn medekandidaten en 2000 euro uit de kas halen. Kortom, verdacht.

Dan het levend flipperen. Bij dit briljante spel hoefde de mol niks te doen. Wetende dat de negatieve verdubbelaars net iets lager lagen dan de positieve, en dus dat de kans groter was dat er geld uit de pot ging dan erin kwam, konden ze rustig hun bal laten rollen. Alleen Vivienne hmmm… zeer verdacht. Ze kiest met haar bal de route waarmee ze mathematisch de meeste kans heeft op een negatieve verdubbeling. Snapt u het nog? Ik niet, en juist daardoor is dit een perfecte mollenactie. Men noemt dit de dubbele-doordenk-methode. Je denkt eerst: Nee, dat is wel een heel duidelijke manier om mol te spelen, en gaat ervan uit dat het dus geen mollenactie is, en daardoor kan het er dus juist een zijn, of juist niet natuurlijk, maarja, daar draait het hele programma om.

Goed, dan gaan we door naar de avond. Heel verdacht was dat in de gesprekken Anniek en Rick niks op hun hoofd droegen en de rest wel, jaha, dat was je nog niet opgevallen he! Nouja, doe er maar mee wat je wil. Veel opvallender nog was dat de volgende ochtend werd gefilmd hoe Anniek als een typisch mol die uit een hol komt uit haar tent kroop. Dit werd bij niemand anders gefilmd en kan dus een directe verwijzing zijn naar Anniek als mol.

Om verdere doordenkmoeilijkheden te voorkomen sla ik in deze beschouwing het gestolen geld uit de pot even over en ga ik door naar het einde. De steeds terugkomende rotsen en meeuwengeluiden, zowel in de stemrondes als in de test, kunnen een cryptische verwijzing zijn naar verre voorouders van Paula, die misschien wel ooit eens op zee gevaren hebben en zo. Zeer verdacht, zo leek deze aanwijzing tenminste op het eerste gezicht. Toen later bleek dat Paula eruit vloog, heb ik echter moeten concluderen dat deze theorie gewoon totale onzin was.

Al met al kan geconcludeerd worden dat JON de MOL is, ik weet het zeker. JON is namelijk de enige waarvoor in deze aflevering juist géén cryptische aanwijzingen zaten, en dat maakt iemand natuurlijk ook weer automatisch verdacht. Bovendien heb ik een theorie bedacht dat alle deelnemers bekend zijn van de TV, en Jon als enige van de Musical. Bovendien past hij mooi in de lijn van mollen: presentatrice-presentatrice-actrice-DJ/VJ-(musicalster). Wat ik hierin ontdek is een soort algoritmische meetkundige rij, die niet alleen voorspelt dat deze mol een musicalster is, maar ook kan ik u door deze rekenmethode alvast melden dat de volgende mol een weerman wordt.

Luister voor een muzikale aanwijzing vrijdagmiddag vanaf twaalf uur naar Schiffers.FM op radio 2. Dan vertelt ook Paula haar verhaal over de mol.

Zo, as we speak zit ik in Frankrijk! Om jullie vooral niet jaloers te maken hieronder een van de webcams van Alpe D’Huez. Voor een veel mooiere panorama-webcam kun je terecht op alpedhuez.com/webcam. 

Ik ben er zondag weer; in de tussentijd hoop ik hier nog wel iets te schrijven. Verder wordt de wekelijkse WIDM-post deze week door iemand anders geschreven (zodat ik het kan teruglezen als ik thuis ben, hmm..). 

Nou: 500 gram zelfrijzend bakmeel, 250 gram witte basterdsuiker, 250 gram margarine, 4 zakjes vanillesuiker, 4 eieren en een wafelijzer:

Hans eruit, wie had dat gedacht. Hij leek dé perfecte kandidaat: keek al jaren naar de Mol, zat goed in het spel en is van zichzelf al warrig, een eigenschap die goed te gebruiken is in het anderen overtuigen van je eigen molligheid. Hans koos er voor om in plaats daarvan met een bril op door een donkere fabriek te rennen en, deze week, om over de grond te gaan kruipen. 

Stiekem zat het er al aan te komen: de muzikale hints in Hans’ radioprogramma Schiffers.fm wijzen dit jaar niet op de Mol, maar op de afvaller van de volgende aflevering. De hint van vorige week was ‘I wanna give you some good frequencies’. Ik had zelf gegokt dat Hans of Paula er deze week uit zouden gaan. Annick niet, die is óf de mol, óf ze weet nu wat ze in ieder geval niet in de test moet invullen. Paula is een raar geval: in de show komt ze niet echt naar voren, ze haalt geen geld binnen, doet niets spannends, kortom, ze is gewoon heel erg suf in het spel.

De eerste opdracht, met de telefoons, was eigenlijk een hele traditionele WIDM-opdracht: veel chaos, veel points-of-failure en dus veel mogelijkheden voor de Mol om, tsja, zijn werk te doen. Wat is de beste positie voor een Mol? Natuurlijk bij het telefoonteam! Als je er iets langer over nadenken zul je inzien dat de Mol ook best ‘op straat’ kon zijn. Immers, alleen de Mol zou hebben geweten dat het spel niet zou slagen als zijn groepje er niet op tijd is. Het team van Rik en Sebastiaan (en Jon) was op tijd; dat sluit molligheid om dezelfde reden niet uit, want als de Mol toch al weet dat het spel gaat mislukken, kan hij best op tijd komen. Verdacht in deze opdracht zijn wat mij betreft Froukje, Jon en Annick. Paula sukkelt wat met de telefoon, omdat dat haar obvious manier is om te nep-mollen; Froukje maakt er handig gebruik van en helpt Paula, zodat ze haar eigen groep niet kan bellen.

Dan de opdracht in het theater, wat mij betreft een hele leuke. Er is één sleutelpositie, en dat is de positie waar, zo doen de beelden ons geloven, de groep Jon de uitverkoren persoon voor vindt. Als Mol een ideale locatie, want je hoeft maar één woord in de zin niet te zeggen, en de opdracht mislukt. Van tevoren weet je dat het uiteindelijk aankomt op gokken, en dan kun je dat heel makkelijk uitbuiten. Toch verdient het ‘publiek’ ook wat kritiek: degene die met het idee kwam om alle kandidaat-namen een voor een te noemen, bijvoorbeeld. Waarom Hans ging kruipen, is me niet duidelijk; een Mol kruipt ónder de grond, Schiffers!

De opdracht met de auto’s was weer een hele traditionele. Denk aan de opdracht uit de serie van twee jaar terug, de aflevering waarin Georgina Verbaan afviel. Ik vond de mäisveld-versie van toen spannender, maar de versie van dit jaar met de auto’s was natuurlijk spectaculairder. Grappig om te horen dat Annick haar rijbewijs pas net heeft (wacht even, dan ben je toch juist goed in botsen met andere auto’s? ), mollerig dat haar auto steeds afslaat. Én je kunt het heel sneaky doen, want tenzij het lesauto’s waren, ziet de bijrijder niet wat je met de koppeling doet. Het blokkeren van de portofoons door de praatknop ingedrukt te houden was goed gemol’d, maar dat impliceert ook dat de Mol al die tijd z’n mond heeft moeten houden (of er is met de portofoon gerommeld). In de opdracht verdienden Viviënne en Hans in de verdubbelaar-auto 2000 euro, waarbij ik ze allebei eigenlijk afschrijf als Mol, want ‘dat doe je niet’.

Aflevering drie is er ook een die vol met hints zou kunnen zitten. De zin “Het geld is hier, maar bij wie” is nogal een rare, maar niet als je er de titel van het programma bijdenkt: “Wie” is immers de Mol, en in de vraag werd gedoeld op Dennis. Dat er van tevoren al sprake was discussie over dingen uit tassen halen en er instoppen en dat Dennis daar nogal een felle positie bij inneemt, is opmerkelijk. Als hij de Mol is, wist hij van het geld in zijn tas, en moest hij er alles aan doen om te voorkomen dat het idee van Jon om alle tassen uit te pluizen doorgang zou vinden. Zij gedrag bij het kiezen van de kandidaten voor het autospel is ook opvallend; juist híj zat altijd in een sleutelpositie doordat hij snel zijn hand kan opsteken, dus daarom zou hij dat willen veranderen? Onwaarschijnlijk. 

Na aflevering 3 zijn ‘mijn’ Mollen Dennis, Froukje, Rick en misschien nog Annick. Waarom staat Rick in dit lijstje? Ik weet het niet. De Ticket to Paradise-theorie heeft zich nog niet bewezen, maar er is wel iets anders dat me opviel. Er zijn duizenden klassieke muziekstukken, en veel daarvan kent iedereen; wáarom kiest men dan juist voor de vijfde symfonie van Beethoven bij het theaterspel? Misschien vergezocht, maar de volledige naam van dat stuk is “De Vijfde Symfonie van Van Beethoven in C-mol“. Jammer dat er geen naam begint met een C, maar er is er toch maar één die die letter bevat: Rick.

Sinds programma’s als Idols op televisie en games als Singstar ongekend populair, en nu al bijna gesneden koek zijn, wordt het tijd voor iets nieuws. Wie beweerde dat de hedendaagse popmuziek toch vooral van het soort 13-in-een-dozijn is, krijgt een beetje gelijk. Onderzoekers bij Microsoft hebben namelijk een porgramma uitgebracht waarmee muziek gegenereerd kan worden. Het enige wat je hoeft te doen is even op de maat een liedje in de microfoon zingen, en SongSmith, zoals het programma heet, verzint er een complete melodie en begeleiding bij. 

Het programma is intussen gratis te downloaden en kan dan zes uur lang gebruikt worden. In verschillende schermpjes en met allerlei schuifjes kies je de muziekstijl, hoe ‘blij’ het nummer moet zijn en wat het tempo is. Dan klik je op ‘record’, neem je je zang op, en wie weet is de nieuwe nummer één-hit dan geboren.

Het leuke is dat je natuurlijk ook de vocals van oudere nummers erin kunt laden. Op YouTube is inmiddels een hele rage ontstaan waarbij mensen nummers van bijvoorbeeld Oasis omvormen tot technoplaat, en Van Halen tot loungy jazz. Het best gelukt vind ik wel de Songsmith-versie van Intergalactic, van de Beastie Boys…

Loop een willekeurige elektronicazaak, telefoonwinkel of supermarkt binnen en je wordt geconfronteerd met een grote hoeveelheid keuzes. Dankzij deze keuzevrijheid kunnen we dingen kopen die zo goed mogelijk aansluiten bij wat we willen hebben. Meer keuze is beter, zou je zeggen. En toch is ‘kiezen’ enorm vermoeiend. Het gebeurt mij in ieder geval meer dan eens dat ik ergens moet kiezen, en dat ik het liefst gewoon een dobbelsteen zou willen pakken om ‘at random’ iets te kiezen. Als voorbeeld zijn er de duizend vragen die ze stellen bij de McDonalds (niet dat ik daar vaak kom), studiekeuze (tegenwoordig kies je een bachelor, keuzevakken, minor, master, soms een masterrichting, stad…) en (ik vind als toppunt) de talloze verschillende opties (om het nog maar niet over abbonementen te hebben) als je een telefoon gaat kopen. Ik wil gewoon béllen!

Barry Schwartz, professor ‘of social theory and social action’, zit met mij op een lijn. Hij schreef het “The paradox of choice: why more is less, en beargumenteerd daarin dat meer keuze bijna nooit beter is. Waarom? Als er 100 alternatieven zijn, en je hebt één keuze gemaakt, is het eenvoudig voor te stellen dat een andere keuze beter was geweest. Daarnaast had je, omdát je de keuze had, meer mogelijkheid om iets te kiezen wat goed bij je past dan als er geen keuze was geweest. Je legt de schuld dus bijna automatisch bij jezelf neer als een keuze tegenvalt (en een keuze valt al snel tegen, gezien er zoveel alternatieven zijn). Nouja, ik kan het niet zo mooi formuleren (en illustreren…) als de beste man zelf. Daarom hieronder zijn ‘talk’. Aanrader!

Over een weekje is het zover; dan vertrekt eindelijk de bus naar het hopelijk zonnige, maar sowieso besneeuwde Alpe D’Huez in Frankrijk. Om alvast in de Franse sfeer te komen riep ik eerder al op tot het verzamelen van Franse muziek. Uiteindelijk heb ik daar dit weekend een fijne mix van gemaakt. In 25 minuten kun je jezelf bijspijkeren in het toppunt van de Franse of franstalige dansmuziek! Downloaden doe je hier. Klik ‘lees meer’ voor de tracklisting! 

(more…)