(en bea bedankt voor het plaatje 
)
Na meer dan een jaar tijd, om en nabij 80 rijlessen, 6 examens en 4 instructeurs versleten te hebben, is de soap dan eindelijk voorbij. Vorig jaar maart stapte ik het eerst in de auto, bij rij-instructeur P. Een beetje door de wijk karren, nog niet te druk maken om het verkeer, want schakelen en sturen was al moeilijk genoeg. Toen bleek dat meneer P in een ander gebied les ging geven en dat ik dus een andere instructeur zou krijgen. De vakantie zat daar tussen en de nieuwe instructeur ging na drie lessen ineens carrière maken: hij werd systeembeheerder.
Toen ik daarna bij instructeur L. terecht kwam, bleek het allemaal best tegen te vallen; hoewel P. had verwacht dat ik voor de vakantie al af zou kunnen rijden, was het met het kijken nog niet zo goed gesteld. Ondanks alles besloten we toch maar een examen te plannen. Het eerste examen was achteraf gezien niet eens zo slecht: je gaat er met weinig verwachtingen naartoe en ‘ach’, de eerste keer zakken er wel meer.
De eerste keer werd een tweede, en een derde, zelfs een vierde. Steeds was het commentaar anders: eerst de snelheid, toen het kijkgedrag en nog iets over ‘gedrag op weggedeelten’. Uiteindelijk bleek het onderliggende probleem meer het vooruitkijken te zijn: ín het verkeer zitten, weten waar je bent en niet alleen wat je zelf doet, maar vooral wat de rest gaat doen.
Voor het eerste staatsexamen, examen nummer 5 alweer, waren de verwachtingen hoog gespannen. Aan alle kanten was het ‘deze keer moet het je zeker wel lukken’, en ook mijn instructeur had er wel vertrouwen in. Desondanks zijn de eisen voor het staatsexamen (sorry, ik moet BNOR zeggen) natuurlijk wel hetzelfde als het reguliere examen. Tijdens dat examen reed ik volgens mijn instructeur heel anders dan tijdens de les. Zodra je je in de auto op dingen gaat concentreren, verdeel je je aandacht niet meer over álles wat er te zien is en mis je het grootste deel.
Vandaag voelde als een loterij. Nieuwe instructeur S. had belangrijke dingen aangestipt en verbeterd, waardoor ik vooral rustiger reed en meer tijd had om te kijken. Maar net als vorige keer, het kan vriezen en dooien. Niet geheel fijn was ook dat mijn theorie-certificaat een kleine twee weken later verlopen zou zijn. Daarnaast was dit het eerste examen ‘nieuwe stijl’, een nieuw begin. Nieuwe stijl is, ondanks alle verhalen die je erover hoort, denk ik wel beter. Als de examinator de hele tijd de route moet bepalen, wordt je gewoon gestoord in je eigen denkproces.
Om half 7 uit m’n bed, ‘nu moet het gebeuren’. Het was even schrikken dat ik dezelde examinatrice had (waar het de vorige keer hard fout ging) maar het bleek alleen maar goed te zijn. Ze wist wie ik was en zei achteraf dat bepaalde dingen verbeterd waren. Desondanks ben ik nog steeds gewoon ‘onhandig’ in het verkeer, iets waar ik met veel rij-uren iets aan hoop te doen. Geen coureur dus, maar geslaagd is geslaagd!
De beste tip die ik kan geven is: zorg dat je er zélf vertrouwen in hebt. Mijn eerste examen was misschien te vroeg, en al wil je het zelf niet, zakken heeft hoe dan ook invloed op hoe je rijdt en hoe je je voelt in de auto. Maar je ziet het: zelfs als je zakt voor je staatsexamen, is er nog hoop.
). Reden is dat die gashendel niet helemaal lekker is afgesteld en ik natuurlijk nog moet wennen. Daarnaast is het een benzine-auto, waar ik leste in een diesel. Die krengen moeten dus veel meer gas hebben bij het optrekken (maar dan wel pas als de koppeling iets omhoog is, want anders krijg je het piepende-banden-effect). Achja, dat went vast nog wel een keer. Het is wel een raar idee, de andere deur van de auto instappen en gewoon ergens naartoe gaan!
