January 2007

Gisteravond heb ik een paar shots van Talpa’s freakshow ‘Anatomie voor Beginners’ gezien. Hoe ze op het idee zijn gekomen er een Duitse dokter voor te vragen (die af en toe ook duidelijk laat merken dat hij plezier in zijn vak als patholoog-anatoom heeft) en wie zijn lichaam voor het lijk geleend heeft vraag ik me nog steeds af. Dat er mensen naar kijken, en dat John de Mol prima heeft opgemerkt dat er een markt voor dit soort programma’s is kan ik wel geloven. Het programma lijkt in eerste instantie bedoeld als wetenschappelijk, maar dat is me na het zien van een paar scènes toch meer opgevallen als excuus om beelden van een half-opengesneden piemel op TV te mogen laten zien. Zoals Theo Maassen al zei: ‘er is een markt voor, en wie zijn wij om daar niet aan te voldoen’. Of zoals hij een paar minuten later in diezelfde show zei: ‘blijft u kijken, na de reclame een man die zijn halfslappe pik in een dooie cavia probeert te prakken’. Alle sadisten die zijn uitgekeken op filmpjes van vallende baby’s bij America’s Funniest Home Videos hebben weer een nieuw programma om naar uit te kijken.
Sowieso is TV voor mij een stuk minder boeiend geworden. Ondanks dat ik nu al m’n favorieten programma’s (Mythbusters, CSI, Lama’s, cabaret, 6Pack) kan opnemen en kijken wanneer ik wil (en dat ook regelmatig doe), mis ik toch de échte programma’s van vroeger. Alleen al de series van vroeger: Flodder was wel zo’n prachtige serie, Samson & Gert, Bassie & Adriaan; kinder-programma’s als “Geef Nooit Op”, “De Droomshow”, Meneer Kaktus en zelfs na 20 jaar de Sinterklaasshow met Bart Peeters zijn niet meer on-air. Waar is de Mini Playbackshow gebleven? Het Rad van Fortuin? Jules Unlimited?
Alles is tegenwoordig maar SMS’en, bellen, stemmen (“sms ‘PREI AAN’ naar 3333…”), en ik zit er niet op te wachten. Iedere keer als ik het woord sms al tegenkom in een programma haak ik af. Het kan me werkelijk geen flikker schelen welke derderangs ster er het best kan schaatsen op het ijs. Nee, ik denk dat Talpa nog beter kan scoren met het nieuwste format, met alle dingen gecombineerd: Sterren Ontleden Op Het Ijs, met dokter Gunther, patholoog-anatoom.

Vandaag is dan eindelijk Windows Vista wereldwijd gelanceerd. Vista is de opvolger van Windows XP, en als je nu een nieuwe computer koopt is de kans erg groot dat het er al op aanwezig is. Maar hoewel de nieuwe versie een hoop problemen oplost en er weer heel shiny uitziet, zijn er toch nog een hoop kritiekpunten. Ik weet nog goed dat iedereen bij Windows XP zo zat te zeuren over de lelijk groene startknop; bij Vista is het commentaar iets uitgebreider. Omdat men denkt dat ik veel van computers afweet (tsja, okee, het is zo ) wordt ik wel eens gevraagd of ik het zou installeren of dat het slimmer is te wachten. Een aantal redenen waarom ík het in ieder geval voorlopig nog niet op mijn laptop ga installeren:

• UAC (User Accounts Control) vraagt je bij iedere actie (tot aan het instellen van de tijd toe) om je bevestiging. Hallo, ik klikte zojuist op OK, moet ik nóg een keer klikken?
• Vista vreet 30% van je CPU als er geen andere programma’s draaien. Lekker is dat! Ook goed voor de batterijtijd…
• Windows Search: het idee is goed, maar het vertraaaaaaagd je systeem. Ik heb het hier een tijdje geinstalleerd gehad, en toen ik merkte dat zo ongeveer alles trager werd (opstarten, netwerkdingen) heb ik het er meteen weer afgegooid. Heerlijk!
• Niet alle hardware wordt meer ondersteund. Ik heb hier een Agfa scanner, en omdat Agfa geen scanners meer maakt zullen er ook geen Vista-drivers voor komen. Nou zijn scanners niet zo lastig qua drivers en zal de XP-driver misschien ook nog wel werken, maar een hele hoop spullen doen het straks gewoon niet meer.

Of er ook dingen inzitten die ik écht moet hebben en een stuk fijner werken? Neuh. Het enige wat ik wel mooi vind is de ‘instant search’-functie, waarmee je in mappen kunt zoeken. Mac had dat natuurlijk al een paar jaar Verder lijkt er weinig nieuws onder de zon: IE7 kan ook onder Windows XP, en Media Player 10 staat er ook al een tijdje op.

En vandaag op het menu: Zalm uit een pakje (10 minuten 200 graden), Snijbonen en Tagliatelli met een beetje pesto

Update: peultjes, volgens oplettend lezer Ad

Sinds Talpa de volledige zendtijd van Nickelodeon overgekocht heeft moet er iemand zijn geweest die zich afvroeg wat er nou toch met al die nieuwe zendtijd moest gaan gebeuren. Voor een deel kon ik wel raden wat er zou gaan komen:  belspelletjes. In de nacht koos de zender gelukkig wél voor iets nieuws: Nox. “Want slapen kan altijd nog” is de slogan. Gelukkig kan ik er lekker doorheen slapen, aangezien het hier nagenoeg vanzelf wordt opgenomen. Ex-sixpackers Tim en Lauren maken samen met nog een aantal mensen die ik verder nergens van lijk te kennen nieuwe programma’s. Een “speeltuin voor programmamakers” werd het genoemd in een interview met Lauren Verster (die overigens uit Den Bosch komt).

Diezelfde Lauren is de bedenkster van het programma ‘Jouw Begrafenis’. In dat programma kan een persoon zijn eigen begrafenis meemaken. Eerst zie je familie en vrienden overleggen over de kist, waar de ‘overledene’ begraven wordt en welke muziek er gedraaid zal worden (in de vorige aflevering was het Frans Bauer…). Daarna zie je de kandidaat alsof hij in de wolken is en mag hij samen met de presentatrice kijken naar zijn begrafenis, die – heel officieel – wordt ‘nagespeeld’. Compleet met toespraken, gezang en een ceremoniemeester in zwart pak.

Luguber? Leuk? Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Het is een mooi idee: iets kunnen meemaken dat je normaal niet eens kúnt meemaken. Maar misschien is het wel een stap te ver; ik kan me voorstellen dat mensen waarvan net een familielid is overleden een begrafenis als iets speciaals zien.

Samson & Gert, vriend van menig kind in Nederland en België, deden 16 jaar terug een belofte: als ze tien miljoen zouden hebben, dan zouden ze liters limonade en kilo’s chocolade kopen en uitdelen. Maar hoewel Gertje Verhulst  – aka de Joop van den Ende van België – intussen als baas van Studio 100 waarschijnlijk nog wel meer dan tien miljoen op z’n bankrekening heeft staan, is er nog weinig terecht gekomen van het limonade-feestje.

Reden te meer om Gert eens te herinneren aan zijn belofte, vond de Antwerpse student Bert. Hij zette bij wijze van grap een website op en kreeg binnen korte tijd duizenden reacties:

Gertje zelf kon wel om de actie lachen en gaf duizend gratis toegangskaartjes voor Plopsaland Indoor in Hasselt weg aan Bert, die ze inmiddels alweer verspreid heeft via zijn website. Daar bovenop schonk Studio 100 vijfhonderd tickets aan verenigingen die zich sterk maken voor kanslozen. Het pretpark zal vrijdagavond 2 februari speciaal voor deze actie zijn deuren openen. Iedereen krijgt een stuk chocolade en gratis limonade, belooft Verhulst. Gert en Samson zullen daarnaast die avond nog eens hun grootste hits overdoen.

Of Albert de kapper (“ten eersten is het AlbertOOOO!”) ook aanwezig zal zijn voor de chocolade is niet bekend

Aanstaande vrijdag mag ik m’n hersenen weer laten kraken op een tentamen Calculus (hogere wiskunde voor de non-academici onder ons ). Bij die tentamens wordt tegenwoordig geen formuleblad meer uitgereikt, maar mag je er zelf een maken. Met de hand wel te verstaan, en dubbelzijdig. Dus dat betekent zo klein mogelijk alle basis-dingen opschrijven. Check maar (klikbaar):

Scary he? En nee, hij is niet echt roze/paars; de scanner maakt dat ervan gek genoeg…

Telemarketeers moeten dood, aldus Javier Guzman in zijn laatste shows. Ik wil daar graag nog een categorie beroepen aan toevoegen: alle medewerkers aan belspelletjes. Iedere keer dat ik een belspelletje op de televisie zie, denk ik ‘hey, deze nutteloze zendtijd kan ík zelfs beter invullen’ en geloof mij, dat stelt niet veel voor Er zijn miljoenen afleveringen van duizenden series waar veel mensen op zitten te wachten, waarom kunnen die niet gewoon uitgezonden worden? Kennelijk zijn de belspellen rendabeler, omdat er blijkbaar gekken zijn die er ook echt naartoe bellen. Ken jij ook maar één persoon die ooit wat gewonnen heeft met Call TV? Ikke niet. Maar dat doet er niet toe: iedere dag weer zie ik (soms de domste!) presentratrices een vierkantje met letters op het scherm toveren en vervolgens in de komende zes zinnen die ze zeggen het woord minstens 5 keer bijna noemen.

Gelukkig kunnen we nu ook onderweg genieten van belspelletjes. Caz hoopt op veel Callz voor zijn ‘Cash Hour’-programma: het eerste belspelletje op de radio. Okee, spelletjes waarbij je moet bellen naar de mannen van de radio zijn er al langer, maar Cash Hour is een uur lang dedicated de zender vervuilen voor een dom spelletje waarbij het er alleen maar om draait om een zo goedkoop mogelijke presentator zoveel mogelijk mensen te laten bellen naar een nummer waar uiteindelijk niemand doorheen komt behalve een redactie-medewerker van Cash Hour die er met de prijs ‘vandoor’ gaat. Hallooo!